بررسی U2: Carnaval de Luz - الماس های دیوانه راک ایرلندی درخشان تر از همیشه می درخشند

از زمانی که U2 به طور گسترده از نظر هنری مرتبط تلقی می شد، مدت زیادی می گذرد که در آلبوم جدیدشان سیلی می زنیم و متوجه می شویم که این پانک های دوبلین که به غول های استادیوم تبدیل شده اند، هنوز چیزی برای گفتن دارند.

در واقع، آن‌ها حرف‌های زیادی برای گفتن در یک LP دارند که به راحتی بهترین آنها از زمان چگونه از بین بردن بمب اتمی است، که در سال 2004 منتشر کردند، هستند. بدون خط در افق. هدیه اپل که کسی درخواستش نکرد. پروژه قفل کردن بونو و اج که در آن اساسا گرافیتی را روی کاتالوگ پشتی خود پاشیدند: انگار هرگز اتفاق نیفتاده‌اند.

Carnaval de Luz در اسپانیایی و پرتغالی به معنای کارناوال نور است، و در اصل، "Unos, dos, tres, catorce" معرفی شده برای سرگیجه، آخرین آهنگ موفق آنها، که در یک آلبوم کامل گسترش یافته است.

این ممکن است شبیه آخرین نفس ناامید کننده آثار خالی به نظر برسد، اما در عمل دقیقا برعکس است. به سختی می توان لحظه ای را از اوایل قرن به یاد آورد که U2 آنقدر سرحال، بدون بار و بیش از حد به نظر می رسید.

بونو به همان اندازه بی وزن است که اشعار مزخرفی را که مملو از نکات مهم هستند، اما در نهایت به هیچ چیز شیرین زیادی اضافه می کند، منتشر می کند.

این واقعا آلبوم اج است، از مقدمه‌ای شبیه به ایستگاه باغ‌وحش تا آهنگ آغازین آلبوم، Go (Carnaval de Luz)، تا ریف فوق‌العاده‌ای بر روی La Reina - زمانی که LP دریچه گاز را می‌زند و سرعتش را افزایش می‌دهد.

این شتاب در آهنگ شیاردار The Mirror Maker (Rosalía) که به ستاره پاپ کاتالان ادای احترام می کند، ادامه می یابد، و در Superficiality، آهنگی که آهنگ بسیار دست کم گرفته شده بونو را باز می گرداند، صدایی که با لیمون در سال 1993 به اوج خود رسید، و اکنون بازگشتی باشکوه دارد.

از نظر موضوعی، رکورد کمی در همه جا وجود دارد. دلیل وجودی واقعی آن ممکن است صرفا استفاده از میراث U2 در تور جهانی آینده آنها باشد، که اخبار آن با قیمت های چشمگیر و قیمت بلیط Oasis، قبلا در فضای مجازی منتشر شده است. اگر آلبوم یک قطعه اصلی داشته باشد، تصنیف تلخ و شیرین The Greatest Show on Earth است، جایی که بونو یک عاشقانه شکست خورده را با تلاش برای نگه داشتن یک گروه در جاده مقایسه می کند.

(برایان انو، که یکی از نویسندگان این آهنگ نیز هست، روی آن سینتی سایزر می نوازد؛ آلبوم به طور کامل توسط جکنیف لی تهیه شده است.) در اینجا رجیستری تعیین کننده دلهره آور است، زیرا راوی به روزهای شکوه نگاه می کند و از خود می پرسد که آیا می توانند دوباره به آن قله ها برسند یا خیر.

کاملا منطقی است که بونو ممکن است از اینکه بهترین روزهای U2 به پایان رسیده است ناراحت باشد. در آلبوم‌های بعدی‌شان، U2 زیر بار سنگین وزن U2 خودشان به نظر می‌رسند. به نظر می‌رسید که گروه آن‌قدر به بزرگ‌ترین در جهان بودن علاقه داشتند که دیگر از آن لذت نبردند. و هنگامی که نوازندگان از سرگرمی دست بردارند، تماشاگران مطمئنا آنها را دنبال خواهند کرد.

اما در اینجا آنها روی پاهای خود سبک هستند. قابل توجه است که در نظر بگیریم که Carnaval de Luz بسیار بی‌خیال‌تر و فوری‌تر از Dopamine Chamber است.

اتاق دوپامین صدای تبدیل شدن Fontaines DC به ابرستاره است. آیا بزرگتر همیشه بهتر است؟

خیره کننده اما نه چندان شوکه کننده. این که U2 به چیزی که به طور مبهم تقریبا بهترین آنها بود بازگشته بود، اوایل امسال با انتشار دو EP سرگرم‌کننده، Days of Ash و Easter Lily، مشخص شد.

آن رکوردها حاکی از آن بود که بونو، ادج، لری مولن و آدام کلایتون مسیر آشنا را دنبال کرده بودند که در آن نوازندگان در سن خاصی - که اکنون در دهه 60 خود هستند - می توانند دوباره با جوان تر خود ارتباط برقرار کنند و به فوریتی که کار اولیه آنها را هدایت می کرد، وصل شوند.

این موضوع حتی در طول برنامه احساسی که دونوازی بونو با دالی پارتون در Torn است، وجود دارد که ماه‌ها قبل از مرگ او ضبط شده است و شامل فولاد رکابی لطیف از همکار قدیمی گروه دانیل لانویس است.

البته این هنوز هم در نهایت یک آلبوم U2 است، برای بهتر و گاهی اوقات برای بد. گهگاه لحظاتی پر از هیاهو وجود دارد و آوازهای بونو برای همیشه در دهه 1980 باقی خواهند ماند. (گوش دادن به او بدون برگشتن به غرفه گروه کمک‌های گروه سخت است، در حالی که او زمزمه می‌کند: «امشب خدا را شکر که به‌جای یووووووووووووووووووووووووووووووووووو، اونا هستند».

اما حتی Bonoisms نیز نمی‌تواند انرژی‌ای را که از طریق رکورد می‌گذرد کم کند. پس از تمام گذراندن آنها، U2 راه خود را برای بازگشت به ارتباط موسیقی پیدا کرده است. در این کارناوال نور، الماس های دیوانه راک ایرلندی بیشتر از همیشه می درخشند.

Carnaval de Luz توسط Island Records در روز جمعه 13 نوامبر منتشر می شود