برنامه خرید بلایای طبیعی FEMA کار می کند - اما یک مشکل وجود دارد

برای نزدیک به چهار دهه، دولت فدرال برنامه‌ای را تأمین مالی کرده است که مالکان خانه‌هایی را که در مناطق آسیب‌خیز زندگی می‌کنند، خریداری می‌کند تا راهی برای تشویق آنها به نقل مکان به مناطق امن‌تر باشد. آژانس مدیریت اضطراری فدرال بیش از 6 میلیارد دلار برای بیش از 53000 ملک در سراسر کشور از طریق برنامه کمک هزینه کاهش خطر خود هزینه کرده است. اما مدتهاست که این سوال مطرح شده است: این رویکرد تا چه حد جواب می دهد؟

مطالعه‌ای که امروز در Science Advances منتشر شد، آخرین موردی است که پاسخی را ارائه کرده است. نویسنده ریچل یانگ، اقتصاددان محیط زیست در دانشگاه مینه‌سوتا، دریافت که این خریدها تا حد زیادی در هدف خود یعنی جابه‌جایی افراد موفق بوده و عمدتا با اجتناب از خسارات آتی هزینه خود را پرداخت کرده است. اما این به همه به یک اندازه کمک نمی کند.

یانگ، که مقاله او روشن می کند که "مزایا به طور مساوی توزیع نمی شود"، گفت: "این برنامه در کمک به مردم نه تنها برای جابجایی، بلکه به مکان های کم خطر نیز بسیار موثر است."

FEMA در سال 1988 خریدها را با هدف تشویق مردم به دور شدن از مسیر آسیب آغاز کرد. ایده این بود که از پرداخت مکرر کمک های فدرال در بلایای طبیعی یا مطالبات بیمه در همان مکان خودداری شود. به عنوان مثال، ProPublica گزارش داد که در یک مورد شدید، یک خانه مجردی در شمال شرقی هوستون 18 پرداخت بیمه سیل فدرال به مبلغ 1.8 میلیون دلار دریافت کرد - تقریبا 15 برابر ارزش بازار آن.

ساکنان از طریق دولت محلی یا ایالتی خود درخواست می کنند، که بودجه فدرال را درخواست می کند که معمولا 75 درصد هزینه ملک را پوشش می دهد. در صورت تایید، دولت پیشنهاد می کند ملک را به ارزش بازار قبل از فاجعه خریداری کند و صاحب خانه تصمیم می گیرد که آیا آن را بپذیرد یا خیر.

این مقاله با استفاده از ترکیبی از داده‌های خصوصی و عمومی دریافت که شرکت‌کنندگان در برنامه در پنج سال اول حدود 20 درصد بیشتر از دیگرانی که به طور مشابه تحت تأثیر قرار گرفته‌اند، احتمال جابه‌جایی را داشتند. در حالی که این تفاوت با گذشت زمان کمی کاهش یافت، حداقل برای 15 سال ادامه داشت. این تحقیق همچنین نشان داد که شرکت کنندگان تمایل داشتند به مناطقی با درآمد بالاتر و نرخ تحصیل و اشتغال بالاتر نقل مکان کنند. علاوه بر این، سطح بدهی آنها حداقل در کوتاه مدت کاهش یافت.

از منظر دولت، این یک برد نیز بوده است. یانگ گفت: «تا زمانی که ما مردم را هدف قرار می دهیم و اطمینان می دهیم که آنها به سمت املاک کم خطرتر حرکت می کنند، سرمایه گذاری فدرال تمایل دارد هزینه خود را با مطالبات کمتر و هزینه های کمتر فاجعه پرداخت کند.

گفتنی است، این مطالعه تفاوت های جمعیت شناختی قابل توجهی را نشان داد. شرکت‌کنندگان از محله‌های با درآمد بالاتر احتمال بیشتری داشت که جابه‌جا شوند و به مناطقی با فرصت‌های اقتصادی بیشتری نقل مکان کنند، در حالی که خانواده‌های محله‌های اکثریت سیاه‌پوست یا کم‌درآمد کمتر جابه‌جا می‌شدند و بهبودهای کوچک‌تری را تجربه کردند.

جیم الیوت، جامعه‌شناس دانشگاه رایس که بر نابرابری در بلایا و بهبود تمرکز دارد، درباره این مطالعه گفت: «این کار بسیار مهم است. A.R. سایدرز، مدیر مرکز علم و سیاست تغییر آب و هوا در دانشگاه دلاور، با این موضوع موافق است. او گفت: "این چیزی است که مردم در مقیاس های کوچکتر نشان داده اند." دیدن آن در سطح ملی خوب است.»

بعدی را بخوانید

تغییرات آب و هوایی خانه های آمریکایی ها را ویران می کند. چه کسی باید حرکت کند؟

جیک بیتل

نه الیوت و نه سایدرز در این مطالعه دخیل نبودند، که به گفته آنها تأیید می کند و به تحقیقات قبلی در مورد خرید اضافه می کند - مجموعه ای از کار که به برنامه ای اشاره می کند که کار می کند اما نیاز به بهبود دارد. الیوت گفت که کاهش زمان انتظار و توجه بیشتر به سهام کلیدی است و اشاره کرد که برخی از این قطع ارتباط به نحوه نگاه دولت و مالکان به نقش تلاش برای خرید بستگی دارد. او گفت: "دولت به آن به عنوان یک برنامه تملک دارایی نگاه می کند" و "راهی برای مراقبت از سایر مالیات دهندگان". اما اگر اهل خانه‌ای آسیب‌دیده هستید، به این موضوع به عنوان بازیابی فاجعه نگاه می‌کنید.»

فرآیند خرید ممکن است سال ها طول بکشد و قربانیان فاجعه را در موقعیتی نامطمئن در انتظار تصمیم قرار دهد. الیوت گفت، حتی اگر خرید مورد تایید قرار گیرد، استفاده از ارزش‌های بازار قبل از فاجعه می‌تواند نابرابری موجود را تشدید کند: خانه‌ها در جوامع حاشیه‌نشین از ابتدا ارزش کمتری دارند، به این معنی که صاحبان آن‌ها پول کمتری برای نقل مکان دارند. در برخی موارد، پیشنهاد دولت کمتر از هزینه خانه‌های دیگر است و جابه‌جایی امن‌تر را غیرممکن می‌کند.

این نابرابری ها در مقاله یانگ نمایان می شود. میانگین پرداختی برای خرید در مناطقی که اکثریت آن ها سیاهپوست هستند، 40583 دلار بود، در حالی که در بخش های سرشماری سفیدپوستان 93977 دلار بود. و افزایش تخمین زده شده در جابجایی تقریبا 18 درصد در مناطق با جمعیت سیاهپوست کوچکتر بود، در مقایسه با 6 درصد در مناطق اکثریت سیاهپوست.

الیوت گفت که برنامه خرید "باید بهتر عمل کند و منصفانه تر باشد." اما او گفت مشکل بزرگ‌تر این است که این برنامه به میلیون‌ها نفری که در خانه‌های مستعد بلایای طبیعی زندگی می‌کنند نمی‌رساند.

او درباره این اصلاح گفت: «این مهم است، اما ناکافی نیست. "این برای ما زمان می خرد"

یانگ امیدوار است که تحقیقاتی مانند این بتواند به سیاستگذاران کمک کند تا خریدها را به عنوان ابزاری برای سازگاری با آب و هوا بهبود بخشند و به طور بالقوه گسترش دهند، اگرچه رئیس جمهور دونالد ترامپ بارها هزینه های FEMA را محدود کرده است. الیوت به برنامه هایی در اروپا، نیوزلند و جاهای دیگر اشاره کرد که می تواند درس هایی را برای ایالات متحده ارائه دهد. سایدرز گفت که این کار همچنین نیاز به در نظر گرفتن تغییرات پیشنهادی طولانی در برنامه FEMA را نشان می‌دهد، مانند استفاده از هزینه تعویض خانه به جای ارزش بازار برای کمک به گروه‌های حاشیه‌نشین برای جابجایی.

هر سه محقق موافق بودند که برای درک اینکه چرا این نابرابری ها رخ می دهد و چگونه می توان آنها را برطرف کرد، کارهای بیشتری باید انجام شود - کاری که آنها می گویند دولت باید انجام دهد.

یانگ گفت: «دولت فدرال برای ارزیابی اینکه مردم پس از برنامه کجا می روند، کاری انجام نمی دهد. الیوت خاطرنشان کرد که کار اغلب بر عهده دانشگاهیان است که دسترسی محدودی به داده های مورد نیاز برای انجام آن دارند.

الیوت گفت: «به نوعی به ما واگذار شد که بفهمیم پیامدهای این سیاست چیست. "این برعکس است."

این داستان در ابتدا توسط Grist با عنوان برنامه خرید بلایای طبیعی FEMA در حال کار است منتشر شد - اما در 11 نوامبر 2026 موردی وجود دارد.