برنی سندرز می‌گوید اگر هوش مصنوعی برای کارگران عرضه می‌شود، باید یک هفته کاری چهار روزه را به همراه داشته باشد

یوجین وی. دبز هرگز زنده ماند تا ChatGPT را ببیند، اما رهبر سوسیالیست کارگری که برای ساعات کاری کوتاه‌تر مبارزه می‌کرد، احتمالا آخرین پیشنهاد برنی سندرز را می‌شناخت: اگر به هر حال هوش مصنوعی به سراغ کارگران می‌آید، باید به آن‌ها کمک کند کمتر از عمر خود را در محل کار صرف کنند، نه اینکه میلیاردرها را ثروتمندتر کند.

هفته گذشته، سندرز و مارک تاکانو، نماینده کالیفرنیا، قانون سی و دو ساعت کار هفته را مجددا معرفی کردند، که طبق آن، هفته کاری استاندارد برای کارمندان غیرمعاف از 40 ساعت به 32 ساعت کاهش می‌یابد، در نتیجه کارفرمایان را مجبور می‌کند تا برنامه‌ها را کوتاه کنند یا اضافه کار را برای مابه‌التفاوت پرداخت کنند. سندرز، که از استفاده مسئولانه از هوش مصنوعی دفاع کرده و اخیرا برای توقف توسعه هوش مصنوعی تلاش کرده است، به مزایای مثبتی که از این فناوری می‌بیند اشاره کرده است: سهولت برای نیروی کار آمریکایی.

سندرز در بیانیه این لایحه گفت: «در زمانی که هوش مصنوعی و روباتیک اقتصاد ما را به شدت متحول خواهند کرد، ضروری است که عواید مالی حاصل از این فناوری جدید به نفع خانواده‌های کارگر باشد، نه فقط تعداد انگشت شماری از میلیاردرها و مدیران شرکت‌ها.»

این لایحه که در ابتدا توسط تاکانو در سال 2021 ارائه شد، هنوز هم برای هر آمریکایی یک آخر هفته سه روزه را تضمین نمی کند. در عوض، حداقل از شش ماه پس از تصویب، به تدریج آستانه اضافه کاری برای کارگران تحت پوشش را کاهش می دهد تا زمانی که پس از چهار سال قانون شدن به 32 ساعت برسد. کارفرمایان همچنان می‌توانند هفته‌های طولانی‌تری را برنامه‌ریزی کنند، اما اضافه کاری بدهکار هستند - و نمی‌توانند غرامت یا مزایای هفتگی کارگران آسیب‌دیده را به دلیل تغییر کاهش دهند.

تاکانو به طور مشابه استدلال کرد که قانون کار نتوانسته همگام با تغییرات تکنولوژیکی نزدیک به 9 دهه باشد. او گفت: «از آن زمان، تلفن های همراه، اینترنت و اکنون هوش مصنوعی بهره وری کارگران را افزایش داده است. "کار اساسا تغییر کرده است. زمان آن رسیده است که استانداردهای کار رعایت شود."

این لایحه همچنین اضافه کاری را بعد از هشت ساعت در یک روز و دو برابر حقوق بعد از 12 تعیین می کند. طبق قانون فعلی فدرال، کارمندان غیرمعاف تحت پوشش عموما فقط پس از بیش از 40 ساعت کار در هفته یک و نیم وقت دریافت می کنند، بدون نیاز به اضافه کاری روزانه فدرال.

این پیشنهاد در بحبوحه رقابت شرکتی برای استفاده از هوش مصنوعی مولد برای تولید کار بیشتر با افراد کمتر به دست می آید. تحلیلی در سال 2026 توسط جولیت شور جامعه شناس کالج بوستون برای مؤسسه تحقیقات اقتصاد سیاسی دانشگاه ماساچوست آمهرست برآورد کرد که افزایش بهره وری مبتنی بر هوش مصنوعی می تواند به 35 میلیون کارگر ایالات متحده - یعنی 28 درصد از نیروی کار - اجازه دهد تا ظرف یک دهه به هفته ای 32 ساعته بروند. سندرز نیز مانند تاکانو در گذشته خواستار این موضوع شده است.

او نسخه ای از این لایحه را در سال 2024 به مجلس سنا ارائه کرد و استدلال کرد که کاهش ساعات کار فصل بعدی در مبارزات کارگری است که بیش از یک قرن پیش کشیده شده است.

دعوای صد ساله بر سر زمان کارگری

دبز یکی از بزرگ‌ترین حامیان این روز کاری کوتاه‌شده در کشور بود. دبز در مقاله خود در سال 1890 با عنوان «روز هشت ساعته یک تقاضای درست»، ساعات کوتاه‌تر را موضوعی اساسی خواند. او نوشت: «با قانونی شدن هشت ساعت کار روزانه، به هیچ مرد، زن و فرزندی ظلم نمی‌شود».

دبز و دیگر رهبران کارگری زمانی که بسیاری از آمریکایی‌ها هنوز در شیفت‌های 12 ساعته شش یا هفت روز در هفته کار می‌کردند، برای ساعات کاری کوتاه‌تر تلاش کردند. (برای اطمینان، دبز برای استاندارد هشت ساعته روز، در زمانی که آمریکایی ها شش روز در هفته کار می کردند، اصرار داشت). در سال 1926، شرکت خودروسازی فورد به یکی از اولین کارفرمایان بزرگ ایالات متحده تبدیل شد که یک هفته 5 روزه و 40 ساعته برای کارگران کارخانه ایجاد کرد. کنگره در نهایت استاندارد 40 ساعت را از طریق قانون استانداردهای کار منصفانه، که در سال 1938 امضا شد، تثبیت کرد، که یک هفته 44 ساعته اولیه را تعیین کرد و سپس آن را تا سال 1940 به 40 ساعت کاهش داد.

نزدیک به 9 دهه بعد، سندرز استدلال می کند که این استاندارد از اقتصادی که بر اساس آن ساخته شده بود، بیشتر دوام آورده است. از سال 1979، بهره‌وری خالص تقریبا 90 درصد افزایش یافته است در حالی که دستمزد ساعتی معمولی کارگران حدود 33 درصد افزایش یافته است.

همچنین شواهدی وجود دارد که نشان می‌دهد کاهش ساعات کار می‌تواند به کارگران بدون آسیب رساندن به عملکرد درک شده آنها کمک کند. در یک مطالعه شش کشوری که توسط جامعه‌شناسان کالج بوستون، ون فان و شور انجام شد و با گروه حمایتی 4 روز هفته جهانی انجام شد، نزدیک به 2900 کارگر در 141 شرکت برنامه‌های کاری خود را حدود پنج ساعت در هفته کاهش دادند. پس از شش ماه، آنها فرسودگی شغلی کمتر و سلامت جسمی و روانی، رضایت شغلی و توانایی کاری بهتری را گزارش کردند.

برای سندرز، سوال این است که آیا این کارآیی‌ها منجر به اخراج کارکنان و سود بیشتر شرکت‌ها می‌شود یا به کارکنان اجازه می‌دهد تا بخشی از زمان خود را پس بگیرند.

با این حال، حرکت از آزمایش‌های داوطلبانه شرکت به استاندارد کار فدرال آزمون بسیار بزرگ‌تری خواهد بود. بیل کسیدی، سناتور لوئیزیانا، در طی یک جلسه استماع در سال 2024 که مخصوصا برای بررسی لایحه 32 ساعته هفته کاری اولیه سندرز برگزار شد، استدلال کرد که هزینه‌های نیروی کار اضافه می‌تواند قیمت‌ها را افزایش داده و مشاغلی را که با حاشیه‌های سود ضعیف کار می‌کنند، تهدید کند. کسیدی اکنون ریاست کمیته بهداشت، آموزش، کار و بازنشستگی (HELP) سنا را بر عهده دارد که نسخه ای از این قانون را در سنا بررسی می کند.

سندرز گفت: «یک هفته کاری 32 ساعته یک ایده رادیکال نیست. زمان آن رسیده که سطح استرس را در کشورمان کاهش دهیم.»

این داستان در ابتدا در سایت Fortune.com منتشر شد