بریتانیا سرانجام دکل‌ها را از کشتی غرق‌شده جنگ جهانی دوم خارج کرد و مواد منفجره را ترک کرد

حالا، من متخصص مواد منفجره نیستم. اما اگر می دانستم حدود 1400 تن مواد منفجره در ته خور تیمز نشسته است، می خواستم در اسرع وقت آنها را صید کنم. در هر صورت، من قطعا نمی‌خواهم آنها را برای هشت دهه در آنجا رها کنم - و دوباره، شاید به همین دلیل است که متخصص نیستم.

دولت بریتانیا اقداماتی را برای حذف قطعاتی از SS Richard Montgomery، کشتی باری دوران جنگ جهانی دوم که در سال 1944 در تیمز غرق شد، انجام داده است. وزارت حمل و نقل بریتانیا در بیانیه ای کتبی به پارلمان گزارش داد که مهندسان با موفقیت سه دکل کشتی را بازیابی کردند. بر اساس این بیانیه، دکل‌ها پس از هشدار مشاوران متخصص در سال 2020 مبنی بر اینکه وزن آن‌ها بر کشتی رو به زوال فشار وارد می‌کند، برداشته شد و احتمال برخی نتایج ناگوار را افزایش داد.

اما تقریبا 13700 مواد منفجره در کشتی هنوز در ته خور تیمز هستند.

نولان کانوی، معمار شرکت نجات دریایی Resolve Marine Group که برای این ابتکار قرارداد بسته بود، به سی‌بی‌اس نیوز گفت: کشتی شروع به خم شدن و زوال می‌کرد، بنابراین می‌توانستند برخی از ساختارهای اطراف دکل را ببینند که شروع به فرو ریختن می‌کنند. ترس این است که دکل ها روی خود محموله افتاده و باعث انفجار آن می شود.

اس اس ریچارد مونتگومری که در سال 1943 در جکسونویل ساخته شد، با حدود 7000 تن مهمات در کشتی به سمت بریتانیا حرکت کرد. نقشه این بود که کشتی پس از عبور از رودخانه تیمز در نزدیکی شهر شیرنس لنگر بیاندازد، اما کشتی لنگر خود را کشید و در یک ساحل شنی به گل نشست. اگرچه خدمه توانستند حدود نیمی از محموله را تخلیه کنند، اما شکاف در بدنه در نهایت باعث غرق شدن کشتی شد.

طبق گزارشی که در سال 2004 توسط New Scientist منتشر شد، به نظر می‌رسد مقامات برای دهه‌ها مرز بین انفعال و بلاتکلیفی در برخورد با کشتی را طی کرده‌اند. تحقیقات مجله، بر اساس مصاحبه‌های خودی و اسناد دولتی از طبقه‌بندی نشده، توضیح داد که بمب‌ها ضد آب هستند اما فیوزها اینطور نیستند. بنابراین، اگر آب دریا وارد شود، حتی یک فیوز در معرض انفجار ممکن است باعث انفجاری ویرانگر شود - و ظاهرا دولت از سال 1967 از این موضوع مطلع بوده است.

بر اساس این گزارش، در بدترین سناریو، انفجار «تقریبا تمام پنجره‌ها را در Sheerness می‌شکند» و ستون عظیمی از آب، گل، فلز و مهمات را به عمق 1.8 مایلی (3 کیلومتری) در هوا می‌فرستد. همانطور که دیوید الکساندر، متخصص برنامه‌ریزی اضطراری در دانشگاه کالج لندن، در مقاله‌ای در سال 2019 در مورد ارزیابی لاشه کشتی توضیح داد، اما هنوز ابهام زیادی در مورد ماهیت واقعی خطر وجود دارد.

این نتیجه گیری همان چیزی است که مایکل فلوس، کارشناس سابق نیروی دریایی سلطنتی در زمینه خنثی کردن مواد منفجره غوطه ور، در سال 2004 به نیوساینتیست گفت: "شما در وهله اول به یک بررسی خوب و خونین نیاز دارید که توسط کسی که می داند به چه چیزی نگاه می کند."

کارشناسان قبلا پیشنهاداتی مانند دفن لاشه در شن یا بتن یا ساختن یک گودال محافظ در اطراف لاشه و سپس خارج کردن محموله به صورت تکه تکه ارائه کرده بودند. ظاهرا هیچ کدام از اینها اتفاق نیفتاده است. و بنابراین، طبق مقاله ای در مورد آخرین ابتکار واشنگتن پست، تا به حال "مونتی، به قول محلی ها" به عنوان "نوعی یادبود جنگ" هم برای جوامع محلی و هم برای گردشگران ایستاده بود.

کانوی به پست توضیح داد که بریدن دکل ها به ابزارهای ویژه و احتیاط بیشتری در هنگام نزدیک شدن به کشتی نیاز دارد. به عنوان مثال، آنها یک اره سیم الماس را برای این کار انتخاب کردند، زیرا لرزش کمتری تولید می کند. غواصان به نوبت و نوک پا در اطراف عرشه شکننده کشتی چرخیدند. به گفته کانوی، دکل ها به طرز شگفت آوری به خوبی حفظ شده بودند، اما ساختارهای اطراف آنها "کاغذ نازک" بود. به عبارت دیگر، همانطور که کارشناسان پیشنهاد کردند، کشتی روز به روز شکننده‌تر می‌شود.

دکل ها به Historic Dockyard Chatham، یک موزه دریایی در کنت برده شده اند. و ظاهرا همین است. در بیانیه مجلس به هیچ برنامه آتی اشاره ای نشده است، فقط مقامات به نظارت بر سایت ادامه خواهند داد. اوه، و محدودیت‌های پرواز در نزدیکی سایت همچنان پابرجاست. بنابراین در حال حاضر، به نظر می رسد ساکنان شیرنس می توانند از حضور همسایه مونتی بیشتر لذت ببرند.