بریتانیا: فریز لندن مرز میان هنر، بازی و واقعیت را کمرنگ می‌کند
بازدیدکنندگان فریز لندن در بریتانیا به بخشی از آثار هنری تبدیل می‌شوند؛ از بالا رفتن از عنکبوت تعاملی غول‌پیکر تا ورود به جهان‌های مجازی و حضور در چیدمان‌هایی که تماشاگر را به شرکت‌کننده تبدیل می‌کند.
در این نمایشگاه، اثر مادر نیدهام از بنژامن لالیه از بازدیدکنندگان دعوت می‌کند سکه‌ها را بیندازند و آرزو کنند، در حالی که اثر چه کسی دختر خوبی است از یولی سرفاتی رابطه میان جنسیت و فناوری را واکاوی می‌کند. هنرمند یونانی تئو تریانتافیلیدیس اثر متاورس وحشی (عنکبوت) را به نمایش گذاشته است؛ یک مجسمه عظیم قابل‌صعود که همزمان یک بازی چندنفره نیز هست. تا شش نفر از بازدیدکنندگان می‌توانند وارد یک جهان مجازی مشترک شوند و با همکاری هم فرم‌هایی مانند برج‌های انسانی و چرخ‌ها را خلق کنند.
اما پشت این چیدمان‌های بازیگوشانه، فریز همچنان یک رویداد بزرگ تجاری به شمار می‌رود. منتقد هنری تابیش خان می‌گوید یک بازار کم رمق باعث شده گالری‌ها ترجیح دهند به ارایه‌های متعارف‌تر روی آورند و نقاشی‌ها را بر نصب‌های پیچیده مقدم بدانند.
از دیگر بخش‌های شاخص می‌توان به خودنگاره‌های هنرمند سوئیسی میریام کان اشاره کرد که به پیری می‌پردازد و توسط گالری ژوسلن وولف ارایه شده است، و نیز گزیده‌ای از هنر معاصر هند از موزه فیتزویلیام . در مجموع، این آثار تصویری از نمایشگاهی ارایه می‌کنند که میان تجربه‌گرایی هنری و فشارهای یک بازار دشوار هنر تلاش می‌کند تعادل برقرار کند.