بر اساس مطالعه جدید، خشونت جنسی می تواند در جشنواره های موسیقی در معرض دید عموم پنهان شود

ویرایش شده توسط گابی کلارک، بررسی توسط اندرو زینین

این مقاله با توجه به روند و سیاست‌های ویرایشی Science X بررسی شده است. ویراستاران ضمن اطمینان از اعتبار محتوا، ویژگی های زیر را برجسته کرده اند:

یک مطالعه جدید نشان می‌دهد که فشار برای حفظ فضای سرگرم‌کننده و فرار می‌تواند اعتراف و واکنش به آسیب را برای سازمان‌های جشنواره سخت‌تر کند، در حالی که کارگران خط مقدم با عواقب آن دست و پنجه نرم می‌کنند.

تحقیقات قبلی در مورد خشونت مبتنی بر جنسیت (GBV) در جشنواره های موسیقی تا حد زیادی بر تجربیات مخاطبان و خطراتی که با آن روبرو هستند متمرکز شده است.

یک مطالعه جدید از دانشگاه پورتسموث دیدگاه متفاوتی دارد و تجربیات کارگرانی را بررسی می‌کند که جشنواره‌ها را برگزار می‌کنند و اغلب اولین کسانی هستند که با خشونت و آزار و اذیت مواجه می‌شوند یا به آن پاسخ می‌دهند. این اثر در مجله Organization منتشر شده است.

این تحقیق نشان می‌دهد که جوی که جشنواره‌ها برای ایجاد آن کار می‌کنند، می‌تواند تشخیص GBV را سخت‌تر کند. در فضاهایی که پیرامون شادی، آزادی و گریز طراحی شده‌اند، خشونت می‌تواند نابجا به نظر برسد یا با تجربه‌ای که سازمان‌دهندگان می‌خواهند تبلیغ کنند ناسازگار تلقی شود.

در عین حال، سیاست‌های سازمانی، سلسله مراتب محل کار و فرآیندهای نامشخص می‌توانند با یکدیگر ترکیب شوند تا تشخیص، درک و عمل به حوادث را دشوار کنند.

این مطالعه بر اساس 24 مصاحبه آگاهانه تروما با کارگران جشنواره و کار میدانی در پنج جشنواره موسیقی بریتانیا، به بررسی این موضوع می‌پردازد که چگونه خشونت می‌تواند بخشی از پس‌زمینه یک رویداد باشد نه چیزی که سازمان به درستی تصدیق می‌کند و به آن رسیدگی می‌کند.

یک مثال مربوط به یک تکنسین روشنایی بود که یک مروج از او خواسته بود تا نور را کاهش دهد زیرا "حالت را خراب می کرد". تکنسین این تصمیم را به چالش کشید و گفت: "مگر اینکه حال و هوای مورد نظر شما یک فضای تند باشد، پس به نور بیشتری نیاز دارید." مروج حرف آخر را زد و نور را کم نگه داشت.

این مثال نشان می‌دهد که چگونه تصمیمی که می‌تواند ایمنی مردم را بهبود بخشد، می‌تواند با تمایل به حفظ فضای جشنواره نادیده گرفته شود.

این مطالعه همچنین نشان داد که کارگران به دلیل ماهیت ناامن استخدام در جشنواره، تمایلی به گزارش آزار و اذیت ندارند. دو زن که مورد آزار و اذیت جنسی یک نگهبان مرد قرار گرفتند، فقط از او خواستند که آنها را به حال خود رها کند، زیرا می ترسیدند شکایت رسمی بر شانس آنها برای استخدام در رویدادهای آینده تأثیر بگذارد.

محققان دریافتند که حتی زمانی که حوادث گزارش می شود، مسئولیت برخورد با آنها اغلب نامشخص است. افشاگری‌ها می‌توانند به محض ارسال بین تیم‌ها هدایت شوند، به حداقل برسند یا از بین بروند، در حالی که افرادی که آنها را دریافت می‌کنند همیشه از اختیار یا پشتیبانی برای انجام اقدام برخوردار نیستند.

در یکی از مصاحبه ها، یک کارگر به یاد می آورد که تا ساعت 10 شب با چهار مورد خشونت جنسی روبرو شده است. در یک جشنواره پس از مدت کوتاهی برای گریه کردن به چادر، آنها به شیفت خود بازگشتند در حالی که رویداد در اطراف آنها ادامه داشت.

محققان این را به عنوان "سرگردانی سازمانی" توصیف می کنند - وضعیتی که در آن جو، شیوه های کاری و ساختارهای یک جشنواره، تشخیص، تفسیر و پاسخ به خشونت مبتنی بر جنسیت را دشوار می کند.

آنها پیشنهاد می کنند که یافته های آنها این ایده را به چالش بکشد که فضای جشنواره صرفا پس زمینه ای برای حوادث خشونت آمیز است. در عوض، نحوه سازماندهی جشنواره‌ها، از جمله سلسله مراتب غیررسمی، شیوه‌های کاری و اولویت‌های رقابتی آن‌ها، می‌تواند تعیین کند که آیا آسیب شناسایی و به آن پرداخته می‌شود.

دانشگاه پورتسموث Ph.D. دانش آموز جما سامرز-گرین نویسنده اصلی مقاله است. او گفت: "یافته‌های ما نشان می‌دهد که خشونت مبتنی بر جنسیت فقط چیزی نیست که در سازمان‌های جشنواره اتفاق می‌افتد. نحوه عملکرد آن سازمان‌ها می‌تواند به آن اجازه دهد که با مکرر و مصونیت از مجازات شکوفا شود. هنگام محافظت از جو، اجرای روان یک رویداد در اولویت قرار می‌گیرد، مسئولیت‌پذیری می‌تواند منحل شود و مردم بدون حمایتی که نیاز دارند خشونت را تجربه کنند یا به آن پاسخ دهند."

محققان می گویند که GBV لزوما دیده نمی شود. در عوض، می تواند "در فضای باز پنهان شود"، با سر و صدا، حرکت و آزادی ظاهری محیط جشنواره ترکیب شود. جو به نوعی پرده دود تبدیل می شود و تشخیص آسیب و تعیین اینکه چه کسی مسئول عمل بر روی آن است را دشوارتر می کند.

دکتر جودیت فلچر براون، دانشیار بازاریابی اجتماعی در دانشگاه پورتسموث، گفت: "جشنواره ها برای ایجاد حس شادی، آزادی و گریز طراحی شده اند. اما این امر می تواند تشخیص خشونت مبتنی بر جنسیت را برای سازمان ها دشوار کند، زیرا به نظر می رسد با تجربه ای که می توانند ایجاد کنند، در تضاد است. بر."

این مقاله توجه را به سمت کارگرانی معطوف می‌کند که خود آزار و اذیت را تجربه می‌کنند، از دیگرانی که خشونت را تجربه کرده‌اند حمایت می‌کنند و کار عملی و عاطفی پاسخ به آسیب را انجام می‌دهند.

دکتر کارن میدلتون، استادیار تبلیغات مسئولانه در دانشگاه پورتسموث، گفت: "برای جشنواره‌ها کافی نیست که سیاست‌هایی داشته باشند که مردم را به گزارش خشونت تشویق کند. آنها باید ببینند که پس از صحبت شخصی چه اتفاقی می‌افتد، چه کسی اختیار عمل دارد و آیا نگرانی‌ها به درستی ثبت و پیگیری می‌شوند. در غیر این صورت، سازمان‌ها در معرض خطر محافظت از خود در داخل آنها هستند که به قیمت مردم کار می‌کنند."

محققان پیشنهاد می‌کنند که مفهوم سرگردانی سازمانی می‌تواند در محیط‌های اوقات فراغت دیگر، از جمله تفریحات شبانه و گردشگری، که در آن‌ها حفظ یک جو خاص یا تجربه مشتری نیز ممکن است بر نحوه واکنش سازمان‌ها به آسیب‌ها تأثیر بگذارد، ارزشمند باشد. تحقیقات بیشتری برای تعیین اینکه آیا الگوهای مشابهی در این تنظیمات وجود دارد یا خیر، مورد نیاز است.

جما سامرز-گرین و همکاران، عدم جهت گیری سازمانی و خشونت مبتنی بر جنسیت در جشنواره های موسیقی بریتانیا، سازمان (2026). DOI: 10.1177/13505084261478520

کارشناسی ارشد زبان انگلیسی، ویرایشگر کپی از سال 2021 با تجربه در آموزش عالی و محتوای بهداشتی. تقدیم به اخبار معتبر علمی. نمایه کامل →

فوق لیسانس فیزیک با تجربه تحقیق. علاقه مندان به اخبار علمی طولانی مدت. نقش کلیدی در موفقیت سرمقاله Science X ایفا می کند. نمایه کامل →