بزرگترین تصورات غلط در مورد مرورگرهای وب و چرایی اهمیت آنها در عصر هوش مصنوعی

اکثر مردم بیشتر از هر نرم افزار دیگری که استفاده می کنند، زمان بیشتری را در مرورگر خود می گذرانند. جایی است که آنها اخبار را می خوانند، حساب های بانکی خود را بررسی می کنند، کار می کنند، خرید می کنند و موارد دیگر. با این حال، برای چیزی که در زندگی روزمره بسیار مهم است، اکثر مردم به طور شگفت انگیزی درک محدودی از آنچه که مرورگرشان واقعا در پشت صحنه انجام می دهد، دارند.

وقتی مرورگرها کار نسبتا ساده ای داشتند، نادیده گرفتن این شکاف آسان تر بود. آنها وب سایت ها را باز کردند و آنها را روی یک صفحه نمایش دادند. اما امروزه، مرورگرها اعتبار ورود به سیستم را در اختیار دارند، مجوزها را مدیریت می‌کنند، ردیاب‌ها را مسدود می‌کنند و به طور فزاینده‌ای به عوامل هوش مصنوعی این امکان را می‌دهند که از طرف کاربر عمل کنند. مرورگر از یک پنجره در اینترنت به یکی از مهمترین لایه ها بین افراد و هر کاری که آنلاین انجام می دهند تبدیل شده است.

این تغییر به اندازه کافی قابل درک است تا کاربران را نسبت به زمانی که آنلاین بودند محتاط تر کند. اما، سوء تفاهم در مورد مرورگرها به این معنی است که احتیاط ممکن است به اشتباه هدایت شود. بسیاری از کاربران در مورد ابزارها بر اساس فرضیات قدیمی تصمیم می گیرند و همه چیز را شکل می دهند. کاربران از آنچه نصب می کنند با آنچه که به یک ویژگی هوش مصنوعی اجازه دسترسی دارند بسیار متفاوت هستند.

همانطور که مرورگر مسئولیت بیشتری را بر عهده می گیرد، درک آنچه که در واقع انجام می دهد، تبدیل شدن به بخش اساسی ایمن ماندن آنلاین است. در اینجا سه ​​تصور غلط رایج وجود دارد که ارزش پاک کردن دارد.

1. مرورگر هر کاری را که کاربران انجام می دهند ردیابی می کند

مرورگر رابطی است که تقریبا همه چیز آنلاین از طریق آن اتفاق می افتد. بنابراین، وقتی مردم تبلیغاتی را می بینند که آنها را در سراسر اینترنت دنبال می کنند یا متوجه می شوند که به نظر می رسد یک وب سایت چیزی در مورد آنها می داند، طبیعی است که خود مرورگر را مسئول فرض کنیم.

اما دیدن فعالیت یک نفر با مرورگر جمع آوری، ذخیره یا کسب درآمد از آن یکسان نیست.

در بیشتر موارد، جمع آوری داده ها از وب سایت ها، فناوری تبلیغات، ردیاب های تعبیه شده و اسکریپت های شخص ثالث می آید، نه خود مرورگر. یک وب‌سایت واحد می‌تواند ده‌ها شرکت داشته باشد که اطلاعات مربوط به رفتار یک بازدیدکننده را جمع‌آوری می‌کنند، حتی اگر کاربر هیچ اطلاعی از حضور آن شرکت‌ها نداشته باشد.

با در نظر گرفتن این موضوع، مرورگر در واقع می تواند یکی از شفاف ترین بخش های اکوسیستم باشد. این لایه ای است که می تواند به کاربران نشان دهد زمانی که یک وب سایت می خواهد به مکان آنها دسترسی داشته باشد، کنترل های کوکی ها و تنظیمات حریم خصوصی را در معرض نمایش بگذارد، ردیاب ها را مسدود کند و اتصالات بالقوه خطرناک را پرچم گذاری کند.

این محافظت‌ها به این معنی نیست که مرورگرها ذاتا خصوصی هستند، اما مرورگر اغلب مکانی است که کاربران واضح‌ترین فرصت را برای دیدن و کنترل آنچه در حال رخ دادن است دارند.

این بدان معنا نیست که همه مرورگرها این موضوع را یکسان انجام می دهند. مرورگرهای مختلف در مورد اینکه کدام حفاظت به طور پیش‌فرض فعال می‌شوند، چه اطلاعاتی در اختیار کاربران قرار می‌دهند و چقدر کنترل بر داده‌های خود به مردم می‌دهند، تصمیم‌های متفاوتی می‌گیرند. بنابراین مرورگر لزوما منبع مشکل حفظ حریم خصوصی نیست، اما اغلب یکی از مهم‌ترین مکان‌ها برای رسیدگی به آن است. این تمایز با ورود هوش مصنوعی به مرورگر مهم تر می شود.

2. دستیارهای هوش مصنوعی داخل مرورگرها به طور خودکار همه چیز را می بینند

مردم گاهی اوقات تصور می کنند که دسترسی دستیار هوش مصنوعی به بخشی از تجربه مرور آنها به معنای دسترسی به هر چیز دیگری است. اما دسترسی به مرورگر نباید همه یا هیچ باشد. یک هوش مصنوعی می تواند به یک صفحه، برگه یا کار خاص دسترسی داشته باشد بدون اینکه به هر چیز دیگری که کاربر باز کرده است دید نامحدودی داده شود.

یک مقایسه مفید در اینجا، امتیاز کارکنان است. هیچ سازمان جدی کلیدهای هر سیستم را در روز اول به استخدام جدید نمی دهد، یا پس از پایان پروژه، این دسترسی را برای همیشه در محل باقی نمی گذارد. با دستیارهای هوش مصنوعی داخل مرورگر نیز باید به همین صورت رفتار شود. هوش مصنوعی که یک ایمیل را پیش‌نویس می‌کند باید فقط به برگه ایمیل دسترسی داشته باشد، نه جلسه بانکی که در پنجره دیگری اجرا می‌شود. و هنگامی که کار به پایان می رسد، دسترسی باید با آن پایان یابد.

مفهوم عملی برای تیم‌های امنیتی این است که ویژگی‌های مرورگر هوش مصنوعی مانند هر ابزار دیگری که داده‌های حساس را لمس می‌کند، مستحق بررسی دقیق است. این بدان معناست که از فروشندگان بپرسید که مجوزهای پیش‌فرض چیست، آیا دسترسی به یک کار محدود شده است یا به طور گسترده اعطا می‌شود، و اینکه آیا کاربران به طور معنی‌داری از آنچه که هوش مصنوعی از طرف آنها انجام می‌دهد مطلع هستند.

نکته اصلی این است که "هوش مصنوعی در داخل مرورگر است" و "هوش مصنوعی به همه چیز در مرورگر دسترسی دارد" یکسان نیستند. گیج شدن این دو این است که چگونه کاربران در نهایت بیش از آنچه که در نظر داشتند، هزینه می کنند.

3. حریم خصوصی و امنیت یکی هستند

مردم اغلب از "حریم خصوصی" و "امنیت" به جای یکدیگر استفاده می کنند، اما آنها دو مشکل متفاوت را توصیف می کنند.

امنیت در درجه اول جلوگیری از دسترسی غیرمجاز یا توقف فعالیت های مخرب است. حریم خصوصی در مورد کنترل اطلاعاتی است که جمع آوری، به اشتراک گذاشته و نگهداری می شود.

ناشناس بودن مثال خوبی برای این موضوع است. ناشناس بودن بیشتر می تواند به معنای حفظ حریم خصوصی بهتر باشد زیرا کمتر فعالیت کاربر را می توان به آنها ردیابی کرد. اما ناشناس ماندن را خیلی دور نگه دارید و می تواند علیه امنیت کار کند و شناسایی و توقف فعالیت های مخرب را سخت تر می کند. این دو لزوما متضاد نیستند، اما قابل تعویض هم نیستند، و به حداکثر رساندن یکی می‌تواند گاهی اوقات به ضرر دیگری تمام شود.

همین ایده در مورد ابزارهای هوش مصنوعی نیز صدق می کند. یک ویژگی هوش مصنوعی می تواند بسیار امن باشد، با رمزگذاری، جعبه شنی و مجوزهایی که به دقت طراحی شده است، و اگر درخواست های کاربر یا محتوای صفحه به یک ارائه دهنده هوش مصنوعی شخص ثالث ارسال شود، همچنان نگرانی های مربوط به حریم خصوصی را ایجاد می کند. در عین حال، یک سیستم هوش مصنوعی می‌تواند با اجرای کامل بر روی دستگاه کاربر بسیار خصوصی باشد و اگر یک صفحه وب متخاصم بتواند آن را دستکاری کند تا عملی را انجام دهد که کاربر هرگز قصدش را نداشته است، همچنان یک خطر امنیتی ایجاد کند.

گزینه بهتر این است که دو سوال جداگانه از هر مرورگر یا ویژگی بپرسید. اول، آیا مرورگر من به اندازه کافی ایمن است که از من در برابر فعالیت های مخرب محافظت کند؟ و دوم، آیا مرورگر من به من امکان می دهد داده هایی را که به شرکت های دیگر می دهم کنترل کنم؟ یک مرورگر خوب به هر دو پاسخ مثبت می دهد.

موضوع رایج هر سه تصور غلط این است که مرورگرها از روشی که ما در مورد آنها صحبت می کنیم بیشتر شده اند. و تکامل آنها تمام نشده است. بنابراین، هرچه بهتر بفهمیم خطرات واقعی حریم خصوصی و امنیتی در کجا وجود دارد، و به همان اندازه که مهم نیست، کاربران و سازمان‌ها مجهزتر خواهند بود تا درباره ابزارهایی که به آنها اعتماد دارند، تصمیمات آگاهانه‌تری بگیرند.

ما بهترین نرم افزار فایروال را معرفی کرده ایم.

این مقاله به عنوان بخشی از TechRadar Pro Perspectives، کانال ما برای معرفی بهترین و باهوش ترین ذهن ها در صنعت فناوری امروز تهیه شده است.

نظرات بیان شده در اینجا نظرات نویسنده است و لزوما نظرات TechRadarPro یا Future plc نیست. اگر مایل به مشارکت هستید، اطلاعات بیشتری را در اینجا بیابید: https://www.techradar.com/pro/perspectives-how-to-submit