بزرگترین مشکلات ربات های تحویل دهنده دقیقا همان چیزی است که شما فکر می کنید

خیلی اوقات، ربات‌های تحویل‌دهنده قوانین جاده (یا پیاده‌رو) را درک نمی‌کنند.

مردم با دیدن یک راننده تحویل ربات که در پیاده رو می چرخد، دو واکنش متمایز نشان می دهند. برخی از چهره‌های انسان‌سازی شده خود مجذوب می‌شوند و یک پسر کوچک بامزه را می‌بینند که کارشان را انجام می‌دهد، در حالی که برخی دیگر از چیزی که در مسیرشان به عنوان یک "هنگ‌باز" شناخته می‌شود، احساس ناراحتی می‌کنند. صرف نظر از واکنش درونی شما، آنها به بخش بزرگی از چشم انداز تحویل در چندین کشور تبدیل شده اند.

مفهوم ربات های تحویل دهنده برای اولین بار در استونی در سال 2014 آغاز شد، زمانی که بنیانگذاران Skype Ahti Heinla و Janus Friis شرکت Starship Technologies را راه اندازی کردند. پروژه ای که در ابتدا یک پروژه کوچک بود، در طول همه گیری رونق زیادی داشت. این شرکت اکنون در بیش از 80 شهر در سراسر آمریکای شمالی، اروپا و آسیا فعالیت می کند. در حال حاضر چندین شرکت دیگر در چشم انداز ربات تحویل دهنده در کنار Starship وجود دارد، مانند Serve Robotics، Coco Robotics و Delivers.AI. DoorDash حتی ربات های داخلی خود را راه اندازی کرده است. همانطور که این بچه های کوچک پرکارتر می شوند، مشکلاتی که ایجاد می کنند نیز افزایش می یابد.

اگرچه برخی از شرکت‌های تحویل ربات مانند کوکو در هر مرحله به رانندگان انسان از راه دور متکی بودند، تقریبا همه شرکت‌های موجود در فضا به سمت ربات‌های خودگردانی رفته‌اند که از ترکیبی از دوربین، سنسور و GPS برای مسیریابی استفاده می‌کنند و ناظران انسانی فقط در صورت لزوم وارد عمل می‌شوند. با این حال، متغیرهای محیطی زیادی مانند پیاده روهای شکسته و ساخت و ساز تصادفی وجود دارد که در نظر گرفته نشده است که می تواند ناوبری یک ربات را تحت تأثیر قرار دهد.

اینها اغلب به غرفه یا حتی آسیب رساندن به اموال عمومی منجر می شود، مانند نمونه ای از یک ربات تحویل دهنده که یک ایستگاه اتوبوس در شیکاگو را تخریب می کند.

تأثیر آنها بر خود عابران پیاده حتی بیشتر از این مهم است. برخی از مسائل بیشتر یک آزار جزئی هستند، مانند تداخل ربات‌ها با رستوران‌هایی که صندلی در فضای باز دارند یا سایر مشاغل شلوغ که به پیاده‌رو می‌ریزند. سایر مشکلات مضرتر هستند. حتی اگر در تئوری قرار است برای عابران پیاده متوقف شوند، چندین مورد گزارش شده است که انسان مجبور است راه را برای ربات ها باز کند. برای افرادی که تحرک محدود دارند یا از ویلچر استفاده می‌کنند، این موضوع نگران‌کننده‌ای است، همانطور که یک ربات در پیاده‌رو می‌چرخد - یک نقض احتمالی دسترسی تحت ADA.

حتی مواردی از آسیب بدنی نیز وجود داشته است. مردی در نیوجرسی پس از برخورد یک ربات زایمان با دوچرخه خود دچار شکستگی از ناحیه کتف و سر شد و این تنها مورد آسیب ناشی از ربات نیست.

علیرغم مشکلات آنها، تحویل ربات احتمالا به این زودی ها از بین نخواهد رفت. برعکس، پیش بینی می شود که به شدت گسترش یابد. مطالعه اخیر توسط Transforma Insights نشان می‌دهد که جهان تا سال 2035 دارای 559000 وسیله نقلیه خودکار تحویل شهری خواهد بود، در مقایسه با 28000 دستگاه در سال 2025. با در نظر گرفتن این پیش‌بینی، این انقلاب ربات می‌تواند تأثیر زیادی بر کارگران گیگ داشته باشد. برای شرکت‌هایی مانند Uber Eats و DoorDash، که هر دوی آنها در پرداخت حقوق اخلاقی به رانندگان خود مورد بررسی قرار گرفته‌اند، روبات‌ها راهی آسان برای افزایش سود کلی شرکت هستند.

با این حال، محدودیت‌های فاصله مدل‌های ربات فعلی - حدود دو مایل - استفاده از آن‌ها را در مناطق شهری بیشتر محدود می‌کند، به این معنی که، حداقل در حال حاضر، نمی‌توان انسان‌ها را به طور کامل از معادله خارج کرد.

بسیاری از مشکلات ربات‌های تحویل‌دهنده ناشی از مقررات ناکافی است - در حال حاضر، بسیاری از مناطق چیزی برای محدود کردن استفاده از آن‌ها ندارند و در بیش از 20 ایالت، دستگاه‌های تحویل شخصی در واقع عابران پیاده در نظر گرفته می‌شوند. با این حال، این جزر و مد در حال تغییر است. بسیاری از شهرهای بزرگ مانند شیکاگو، سانفرانسیسکو و تورنتو محدودیت‌ها یا ممنوعیت‌های کاملی را برای ربات‌های تحویل وضع کرده‌اند، و شهرهای دیگر ممکن است فاصله زیادی نداشته باشند.

از آنجایی که این ربات‌ها از دوربین‌ها استفاده می‌کنند، با نظارت فزاینده‌ای از سوی نهادهای نظارتی به خاطر نگرانی‌های مربوط به حریم خصوصی مواجه شده‌اند که به طور بالقوه منجر به قوانین بیشتر در آینده می‌شود. اگرچه ممکن است مجبور باشیم حضور ربات‌های تحویل‌دهنده را بپذیریم، اما مشکلات ناشی از آن‌ها با گذشت زمان کاهش می‌یابد.