بزرگترین هدیه استیوی واندر به جهان | نظر

چیزی که جهان اکنون به آن نیاز دارد، استیوی واندر است. یعنی آمریکا هم. من این را نمی گویم که بیش از حد احساساتی باشد و نه برای اغراق شواهد. من به سادگی از مادر متولد و پرورش یافته روستایی خود در کارولینای جنوبی نقل قول می‌کنم: «جهان دوست دارد در آخرین دور رفت و برگشت آن را داشته باشد.»

مادر من دروغ نمی گوید و استیوی واقعا شگفت انگیز است. بله، او یکی از بهترین خوانندگان و ترانه سراها و نوازندگان و تهیه کنندگان و هنرمندان از هر شکلی است که تا به حال تجربه کرده ایم، و هنوز در سن 76 سالگی به سختی کار می کند، با یک تور در همین لحظه. و بله، او بدون شک نابغه ای با ابعاد حماسی است. تعداد کمی از خلاق‌ها می‌توانند بگویند که در طول هفت دهه، از دهه 1960 زمانی که او در سن نوجوانی با مجله افسانه‌ای Motown Records امضا کرده بود، تا امروز، با موسیقی تازه‌ای که در سال 2027 عرضه می‌شود، مجسمه‌سازی کرده‌اند.

برای قرار دادن این موضوع، استیوی برای اولین بار در زمان ریاست جمهوری جان اف کندی به یک ستاره بزرگ تبدیل شد، و اینجا او در دوره رئیس جمهور دونالد جی ترامپ و MAGA است. او از طریق جنبش حقوق مدنی، تولد سوپر باول و همه چیز اپل، بیماری ایدز و کراک و فنتانیل، اولین رئیس جمهور سیاهپوست آمریکا، کووید، تیراندازی های گسترده بی پایان، و انفجار اتمی صحنه های جدید و فرهنگ های جدید مانند پانک، دیسکو، گرانج، هیپ هاپ، تلویزیون واقعیت و تیک تاک، اینجا با ما بوده است.

استیوی شاهد جنگ‌هایی از ویتنام گرفته تا ایران بوده است، و او با ادی کندریکز از The Temptations و طرفدار همنام ادی، کندریک لامار، بوده است.

به همین دلیل است که پنجاهمین سالگرد آلبوم دوگانه شاهکار استیوی، Songs in the Key of Life، برای بسیاری از جمله من اهمیت دارد. به این دلیل است که چیزی شبیه به آن وجود ندارد و، من با هر کسی بحث می‌کنم، این بهترین آلبومی است که تا کنون ساخته شده است، بزرگ‌تر از هر آلبوم تکی از بیتلز، آرتا فرانکلین، ماروین گی، جونی میچل، پسران ساحلی، کارول کینگ، بیانسه، تیلور سویفت، بروس اسپرینگستین، ویتنی هیوستون، برونو استونز، و رونو مارز.

زیرا Songs in the Key of Life صرفا یک رکورد نیست، بلکه یک تجربه همهجانبه مانند، مثلا، سینمای دالبی در یک سینمای AMC است. شما نمی توانید فقط به 21 آهنگ آن گوش دهید. شما باید با این قطعات بنشینید و بنشینید. زمانی که معلمی به ما بچه‌ها را با دو قطعه محبوب سانگز، «Sir Duke» و «I Wish» آشنا کرد، به‌طور کنجکاوی این را احساس کردم.

در جوانی، هیچ سرنخی نداشتم که «سر دوک» (دوک الینگتون) کیست، و نه تا سال‌ها بعد متوجه شدم که استیوی قبل از پرینس به ما در زمینه موسیقی شناسی آموزش می‌داد، روی یک شیار فونکادلیک که از جاز القا شده بود. همچنین متوجه نشدم که «ای کاش» حماسه هر پسر یهودی یهودی نشین بود، در مدت کمی بیش از چهار دقیقه به اندازه «زندگی نامه مالکوم ایکس» یا «پایین خیابان های پست» پیری توماس در افت و خیز تئاتری اش، از نظر صوتی وحشتناک بود.

اما این کاری است که هنر بزرگ انجام می دهد. با زمان خود صحبت می کند و با زمان های آینده صحبت می کند. آمریکا در 4 ژوئیه 1976، تقریبا سه ماه قبل از انتشار Songs، 200 ساله شد. ما در حال بهبودی از جنون مضاعف ویتنام و رئیس جمهور ریچارد ام. نیکسون رسوایی واترگیت بودیم. و ما کمتر از یک بسته 10 نفره از ترورهای سیاسی کشیش دکتر مارتین لوتر کینگ جونیور و بابی کندی در سال 1968 حذف شده بودیم.

آمریکا در یک دوراهی زشت و دلهره‌آور قرار داشت، با برخی از آن‌ها که به‌خاطر انبوه اعتراضات جنبش، در برابر هر دستاورد دموکراتیک به‌شدت مقاومت می‌کردند.

استیوی تک تک آن را دید و حس کرد. به همین دلیل است که من معتقدم به دلایل شخصی و اجتماعی حداقل 22 ماه طول کشید تا Songs in the Key of Life را تمام کند. باید به یاد داشته باشیم که استیوی تنها 26 سال داشت که این چند دیسک منتشر شد. همانطور که دیو چاپل در دهه 2000 درباره شوی چاپل به من می گفت، استیوی مصمم بود چیزی بسازد که تمام آنچه را که به عنوان یک مرد سیاهپوست در آمریکا با آن دست و پنجه نرم می کرد، با شرایط او و با تخیل آزاد شده اش نشان داد.

آزادی در آن وجود دارد که اگر ندانیم سیاه پوست بودن در ایالات متحده چیست، از پرش در سال 1619 تا کنون، نمی توان آن را درک کرد. این یک جست و جوی به ظاهر ابدی برای کلمه آزادی است - از برده داری و جداسازی گرفته تا رزا پارکز و جورج فلوید - برای داشتن حقی که به سادگی، بدون آسیب به روح، به بدن، و به ذهن شخص باشد. و به طور قابل اعتمادی می توان استدلال کرد که هیچ گروه دیگری در این خاک برای آزادی، برای عدالت، برای برابری، و برای دموکراسی واقعی به اندازه سیاه پوستان طولانی و سرسخت مبارزه نکرده است.

همچنین تلاشی نکرده‌ایم که آمریکا را از نظر روحی و با ملایمت و بارها و بارها به شیوه‌ای که شهروندان سیاه پوست آن انجام داده‌اند، ارتقا دهند.

به این ترتیب است که برای من فراموش نمی شود که چرا استیوی آهنگ Songs in the Key of Life را با "Love's In Need of Love Today" آغاز می کند. زیرا به جز باب مارلی، هیچ موسیقیدان جهانی دیگری به اندازه استیوی واندر در مورد عشق صحبت نکرده است. Songs یک نامه عاشقانه سرگشاده به ما، نژاد بشر است، و Songs یک طرح اولیه برای چگونگی ساخت یک آلبوم است، با تحسین کنندگان مختلفی مانند التون جان، مایکل جکسون، لورین هیل، مشل ندژئوچلو و جورج مایکل.

زیرا پروژه ای از تنوع غنایی و ژانر حیرت انگیز، نوازندگی نفس گیر و سر به زیر است، از نوعی ظرافت شاعرانه و مشاهدات زیبا که در مجموعه آثار ویلیام شکسپیر یا سونیا سانچز می یابیم.

اما همچنین طرحی است برای اینکه ما به عنوان آمریکایی، به عنوان فرزندان این زمین چگونه باید باشیم. خودتان را بشناسید و دوست داشته باشید. کسانی را که شما نیستند بشناسید و دوست بدارید. هرگز افراد یا تاریخچه یا هویت یا مشارکت آنها را پاک نکنید. افرادی که در رنج هستند را بشناسید و به آنها کمک کنید. به فرزندانمان احترام بگذاریم به بزرگترهایمان احترام بگذاریم و همانطور که دکتر کینگ در پایان عمرش از ما التماس کرد، مردم فقیر از هر نژاد را رها نکنید. همه چیز در Songs in the Key of Life وجود دارد - یک کاوش موسیقی باشکوه از اشتیاق پرشور دکتر کینگ برای جامعه محبوب.

نمی‌دانستم جامعه چقدر برای استیوی ارزش دارد تا اینکه یک روز نزدیک به دو سال پیش از زنی که گفت شوهرش یکی از کتاب‌های من را خوانده و می‌خواهد با من صحبت کند، از طریق X پیام DM دریافت کردم. من اخیرا در چند پلتفرم رسانه های اجتماعی هک شده بودم، بنابراین برای پاسخ دادن مردد بودم و وقتی این کار را انجام دادم بسیار عصبی بودم. اما این ارتباط قانونی بود. همسر استیوی، تومیکا بود. من در شوک فوق العاده و مطلق بودم. استیوی واندر می خواست با من صحبت کند، پسر کوچکی که موسیقی خود را مستقیما در بزرگسالی می پرستید؟ این نمی تواند واقعی باشد. با این حال بود.

من در تعطیلات با همسرم خارج از کشور بودم، اما اولین تماس تلفنی را با استیوی به مدت سه ساعت قطع کردم. مثل گوش دادن به یک شاگرد مستقیم الهی بود. من مدام از استیوی می پرسیدم که او را چه صدا کنم. آیا برای تشکر و احترام باید بگویم آقای واندر، آقای استیوی؟ پاسخ او هر بار این بود: «می‌توانی مرا دوست صدا کنی، می‌توانی من را استیوی صدا کنی».

بنابراین، چنین شد. و در آن تماس اول، استیوی نمی دانست که Songs in the Key of Life جان من را در میان قلب های شکسته، استخوان های شکسته و فرداهای شکسته نجات داده است. استیوی نمی‌دانست که آلبوم منفرد مرا به خنده، گریه، رقص و فریاد وادار کرده است. که چندین بار مرا از افسردگی ناتوان کننده، از اندوه هولناک، از اندوه هیجان انگیز نجات داده است. اینکه من از طریق ازدواج و طلاق و دوباره ازدواج با آهنگز زندگی کرده ام. و از طریق ارتفاعات خیره کننده و پست های ویرانگر.

این که من در جستجوی حکمت بی‌پایان آهنگ‌های موجود در کلید زندگی بوده‌ام، آن‌گونه که می‌توان آرامش را در کتاب مقدس، تورات یا قرآن جستجو کرد. این مرد، استیوی واندر، که یکی از صداها و رهبران اصلی بود که تولد دکتر کینگ را به تعطیلات رسمی آمریکا تبدیل کرد، با یک شاعر همکار، هنرمند همکارش که به دلیل عشق بی پایانش به MLK برای سخنرانی در جشن های بی شمار دکتر کینگ در نقاط مختلف آمریکا و خارج از کشور در ژاپن می آمد، تلفنی داشت.

و اینکه همه چیز برای من، به عنوان یک کودک، با یک معلم آینده‌نگر شروع شد که چند آهنگ از Songs in the Key of Life را می‌نواخت، بزرگترین و ماندگارترین هدیه استیوی واندر به همه ما.

کوین پاول شاعر، انسان دوست، فیلمساز، سخنران عمومی، برنده جایزه وبی در نیوزویک، و نویسنده 17 کتاب، از جمله جدیدترین مجموعه شعرش، شعری برای اوانجلین، و ترانه های دیگر (نشر کتاب تازه دریافت کنید) نامزد جایزه گرمی است. کتاب بعدی او بیوگرافی توپاک شکور خواهد بود. کوین در شهر نیویورک زندگی می کند. می‌توانید با تایپ کردن شاعر کوین پاول، او را در شبکه‌های اجتماعی پیدا کنید.

نظرات بیان شده در این مقاله متعلق به خود نویسنده است.