بزرگداشت چرچیل آمریکایی

ستون نویس نیوزویک، معاون محتوای گروه رسانه سالم و مجری برنامه «داستان های آمریکایی ما»

اگرچه او در قلعه‌ای بزرگ شد که در خور یک پادشاه بود، اما ارتباط سر وینستون چرچیل با آمریکا قبل از تولد او آغاز شد. مادرش جنی جروم در کوبل هیل بروکلین به دنیا آمد. در یک طوفان عاشقانه، او با لرد راندولف چرچیل ملاقات کرد و کاری را انجام داد که عاشقان جوان از زمان های بسیار قدیم انجام می دادند: آنها برخلاف میل والدین خود ازدواج کردند. اندکی بعد، زیبایی متولد بروکلین به کاخ بلنهایم در انگلستان نقل مکان کرد و اولین پسر از دو پسر خود، وینستون را به دنیا آورد.

این ارتباط آمریکایی در طول زندگی چرچیل ادامه خواهد داشت. او 16 بار از اقیانوس عبور کرد که در سال 1895 با توقفی در شهر نیویورک در راه خود به کوبا آغاز شد. آخرین دیدار او از آمریکا 66 سال بعد در شهر نیویورک در سال 1961 انجام شد.

از زمانی که چرچیل به نجات اروپا از خطر نازی ها در جنگ جهانی دوم کمک کرد، آمریکایی ها مدعی شدند که چرچیل یکی از ماست. و به همین دلیل است که انجمن بین المللی چرچیل این هفته جشنی را در فیلادلفیا برگزار می کند تا به رابطه منحصر به فرد و تاریخی بین "شیر پیر" و جمهوری جوانی که خانه دوم او بود ادای احترام کند.

اگرچه چرچیل به عنوان یک سرباز، یک جهانگرد، یک نویسنده، یک سخنران و حتی یک پیامبر (سخنرانی پرده آهنین او در سال 1946 در فولتون، میسوری) به آمریکا سفر کرد، اما این سفر زمستانی او به آمریکا در سال 1941 به عنوان یک رهبر دوران جنگ بود که مهم ترین آن بود. داستان آن دیدار - و سخنرانی تاریخی او در جلسه مشترک کنگره در روز بعد از کریسمس - وضعیت چرچیل را نه تنها به عنوان یک دولتمرد، بلکه به عنوان یک فروشنده نیز آشکار کرد.

یک روز پس از حمله ژاپنی ها به پرل هاربر در 7 دسامبر 1941، چرچیل که به تازگی 67 ساله شده بود، چمدان های خود را بست و در مهمترین سفر زندگی خود راهی آمریکا شد. و جهان

لری آرن، رئیس کالج هیلزدیل و نویسنده کتاب محاکمه چرچیل، می گوید: «با سقوط فرانسه، بریتانیا به تنهایی ایستاد و از نظر قدرت نظامی قاطعانه نسبت به نازی ها پایین تر بود. تنها چیزی که می‌توانست آن را نجات دهد کانال مانش و ورود ایالات متحده به جنگ بود.»

کمتر کسی این واقعیت تلخ را بهتر از چرچیل درک کرد. به همین دلیل است که نخست وزیر تنها یک روز پس از پرل هاربر در قایق در حال عبور از اقیانوس اطلس بود. این یک سفر 10 روزه در دریاهای سرد و طوفان زده بود. و همچنین یک سفر خطرناک: زیر قایق های آلمانی اقیانوس اطلس را پر کردند. نگرانی های جدی در مورد امنیت چرچیل وجود داشت، اما او منصرف نشد. این کاری بود که باید شخصا انجام می شد.

کشتی چرچیل دو هفته پس از حمله پرل هاربر در نورفولک ویرجینیا پهلو گرفت. او به واشنگتن دی سی پرواز کرد و چند روز بعد را در کاخ سفید به عنوان مهمان گذراند، صحبت کرد، مشروب نوشید، شوخی کرد و سیگار کشید – رئیس جمهور فرانکلین دی. روزولت را تا پاسی از شب بیدار نگه داشت.

النور روزولت بانوی اول درباره چرچیل گفت: «برای من شگفت‌انگیز بود که هر کسی می‌توانست اینقدر سیگار بکشد و بنوشد و کاملا خوب بماند.

چرچیل پس از پیوند موفقیت آمیز با روزولت، به سمت هدفی به همان اندازه مهم حرکت کرد: پیوند با کنگره و مردم آمریکا و فروش آنها در مورد اهمیت - اجتناب ناپذیر بودن - ترکیب نیروهای آمریکا و بریتانیا برای مبارزه با قدرت های محور.

چرچیل روزها بر روی سخنرانی خود کار کرد که روز بعد از کریسمس در جلسه مشترک کنگره ایراد کرد. او با این کلمات شروع کرد و تحسین خود را برای آمریکا نشان داد:

"این واقعیت که اجداد آمریکایی من برای چندین نسل نقش خود را در زندگی ایالات متحده ایفا کرده اند، و اینکه من اینجا هستم، یک انگلیسی، که در میان شما مورد استقبال قرار گرفتم، این تجربه را به یکی از تکان دهنده ترین و هیجان انگیزترین تجربه ها در زندگی من تبدیل می کند، که در حال حاضر طولانی است و کاملا بی حادثه نبوده است. واقعا ای کاش مادرم که سال ها خاطره او را گرامی می دارم، می توانست در سراسر جهان باشد."

چرچیل سپس روشن کرد که کشورهای ما بیش از یک زبان مشترک به هم متصل هستند.

"من در خانه پدرم بزرگ شدم تا به دموکراسی اعتقاد داشته باشم. به مردم اعتماد کنید. این پیام او بود. بنابراین، من در تمام زندگی خود با جزر و مدی که در دو سوی اقیانوس اطلس علیه امتیازات و انحصار جریان داشته است هماهنگی کامل داشته ام و با اطمینان به سمت ایده آل گتیزبورگ برای حکومت مردم، توسط مردم، برای مردم حرکت کرده ام."

سخنرانی سپس چرخش سختی به خود گرفت زیرا چرچیل آمریکایی ها را از طریق دشواری مبارزه پیش روی ما عبور داد. و ماهیت دشمنان ما.

نیروهایی که در مقابل ما قرار گرفته اند بسیار زیاد هستند. آنها تلخ هستند، آنها بی رحم هستند. مردان شرور و جناح های آنها که مردم خود را در مسیر جنگ و فتح به راه انداخته اند... آنها در برابر هیچ چیز توقف نخواهند کرد. آنها انباشته گسترده ای از سلاح های جنگی دارند... آنها ارتش ها، نیروی دریایی و خدمات هوایی بسیار آموزش دیده و منظم دارند... بنابراین، بدون شک، زمان زیادی در پیش داریم.»

چرچیل سخنرانی خود را با استناد به بعد معنوی نبرد پیش رو، و رابطه منحصر به فردی که این دو متحد بزرگ - انگلیس و آمریکا - به اشتراک گذاشتند، پایان داد:

"من می گویم که او واقعا باید روح کوری داشته باشد که نمی تواند ببیند که هدف و طرح بزرگی در اینجا در زیر انجام می شود ، که ما افتخار این را داریم که خدمتگزاران وفادار آن باشیم. این به ما داده نشده است که به اسرار آینده نگاه کنیم. با این حال ، من به امید و ایمان خود ، مطمئن و تخلف ناپذیر اعلام می کنم ، که در روزهای آینده ، اعلیحضرت بریتانیا و آمریکا با هم در امنیت همه مردم خود قدم برمی دارند و با هم در جهت خیرخواهی مردم عادلانه قدم بر می دارند. و در آرامش."

وقتی سخنرانی به پایان رسید، جمعیت حاضر در اتاق با کف زدن غرش کردند، و چرچیل علامت V-for-Victory را که تبدیل به ژست امضای او می شد، چشمک زد.

به گفته مورخ اندرو رابرتز، نویسنده کتاب چرچیل: راه رفتن با سرنوشت، چرچیل یک بار به دانشجویی که در مورد این موضوع سوالی می‌پرسید، گفت: "تاریخ را مطالعه کنید، تاریخ را مطالعه کنید. در تاریخ همه اسرار دولت‌داری نهفته است."

در 14 ژانویه 1942، پس از نزدیک به یک ماه دوری از خانه، چرچیل آمریکا را به مقصد لندن جنگ زده ترک کرد.

سر مارتین گیلبرت، زندگی نامه نویس چرچیل، در سال 2006 در کالج هیلزدیل به حضار گفت: «جهان جدید، ایالات متحده، برای نجات قدیمی ها لازم است. و به عنوان مدافعان آزادی ظاهر شوید».

چرچیل بدون شک عاشق آمریکا بود. اما آمریکا او را دوست داشت - و هنوز هم دوستش دارد. و او را دوست دارد زیرا او مظهر فضایل است که ما همیشه در خودمان دیده‌ایم - و با عظمت آمریکا مرتبط است: شجاعت در بحران، خوش‌بینی مسری، وضوح اخلاقی، امتناع سرسختانه از پذیرش شکست، و تحسین افراد ضعیف.

چرچیل ممکن است در انگلستان متولد شده باشد، اما ارتباط او بین بروکلین و بلنهایم پابرجاست. و نه تنها قدردانی عمیقی از شخصیت ملی ما - بلکه شناسنامه ملت ما را در دل دارد.

چرچیل در سخنرانی خود در لندن در 4 ژوئیه 1918 خاطرنشان کرد: "اعلامیه استقلال نه تنها یک سند آمریکایی است." "اعلامیه استقلال نه تنها یک سند آمریکایی است." "این اعلامیه در مگنا کارتا و منشور حقوق به عنوان سومین سند مالکیت بزرگی است که آزادی های انگلیسی زبانان بر اساس آن پایه گذاری شده است. به وسیله آن ما یک امپراتوری را از دست دادیم، اما با استفاده از آن اصول امپراتوری کمتری را نیز حفظ کرده ایم. ارتباط ما با کشورهای مشترک المنافع قدرتمندی که فرزندان ما در آن سوی دریاها ایجاد کرده اند.»

کلماتی که ارزش تجلیل دارند - به بهترین شکل - در فیلادلفیا در 250 سالگرد تولد ما.

این مقاله با وینس بندتو، کارگردان، هیئت بین المللی انجمن چرچیل و رئیس انجمن چرچیل پنسیلوانیا نوشته شده است.