بزرگسالان دیزنی، گوش های میکی را بردارید، به خانه بروید و بزرگ شوید

قبل از اینکه شعله افکن را روی کسانی که در شرف سوختن هستند بچرخانم، ابتدا چند چیز را روشن می کنیم.

اگر بزرگسال هستید و بچه دارید و می‌توانید هزینه آن را بپردازید، به دنیای دیزنی بروید. شیرجه بزنید و از آن لذت ببرید. موش غول پیکر را در آغوش بگیرید. گوش های احمقانه را بپوش با شاهزاده خانم ها غذا بخورید به همه سواری ها بروید. بچه هایتان را خوش کنید برای فیلم ها نوستالژیک شوید. بهترین اوقات خانوادگی را بگذرانید - این تمام نکته است.

همین امر در مورد هر فردی که دارای معلولیت رشدی است نیز صدق می کند. دنیای دیزنی زمین بازی شماست، پس در آن باشید. خاطراتی بسازید که تمام عمرتان ماندگار باشد.

اما اگر یک فرد بالغ هستید که هیچ یک از موارد فوق در مورد او صدق نمی کند؟ و شما در دنیای دیزنی هستید؟ یک نگاه طولانی و سخت به خودتان بیندازید. آن سوزش شرم را احساس کنید. شرط می بندم که از کلمه "بزرگسالی" استفاده می کنید، اینطور نیست؟ حتی با نوشتنش هم حالم بد می شود. گوش های میکی را در سطل زباله بیندازید، به خانه بروید و بزرگ شوید.

خیلی غم انگیز است ما نسلی از پسران و دختران گمشده را تربیت کرده‌ایم که آن‌قدر گیج شده‌اند و در برابر خواسته‌های زندگی مدرن گیج شده‌اند، و از نظر روان‌شناختی آنقدر برای مبارزات بزرگسالی آماده نیستند، که تسلیم خودشیفتگی خود شیرخوارگی می‌شوند.

اکنون، این هزاره‌های سالخورده، گروهی که متأسفانه من به آن تعلق دارم، در حال رقابت با کودکان در پارک‌های دیزنی هستند تا بهترین منظره شخصی را با لباسی که وانمود می‌کند شخصیتی از یک فیلم انیمیشن است، داشته باشند. یا بدتر از آن، با لباس یک شاهزاده خانم نوجوان.

من شخصا فرزندانم را از این ژانر بزرگسالان دور می کنم.

این دیزنی‌دولت‌ها (دلت‌ها؟) به شما خواهند گفت که همه این‌ها بی‌گناه است، و چرا بزرگ‌ترها نمی‌توانند از بیهودگی لذت ببرند، و آیا شما حتی غذای آنجا را امتحان کرده‌اید؟ آنها اشاره می کنند که جنگ ستارگان اکنون یک فرنچایز دیزنی است، یا می گویند داستان اسباب بازی نوعی کار سازنده برای آنها بود.

نه، به اندازه کافی خوب نیست. اگر می خواهید با هیجان به افرادی که مانند سگ لباس پوشیده اند نگاه کنید، کمی آراستگی داشته باشید و این کار را در خلوت انجام دهید. جوامع خاصی وجود دارد که به افرادی اختصاص داده شده است که از این نوع چیزها ضربه می خورند. من معتقدم به آنها پشمالو می گویند، اما من جرات نمی کنم آن را در گوگل جستجو کنم.

نیاز به نرمی دارید؟ سپس به یک سیرک بروید. حتما لباس دلقک بپوشید. یا فقط کمدی بزرگسالان را برای گریه با صدای بلند تماشا کنید. آیا هوس نمایش هایی مانند Nathan For You یا Arrested Development یا Very Important People کافی نیست؟

و به من نگویید که شیره شربتی غذا خوردن عالی است. پشته‌های وافل را در زباله‌ها بریزید، کت و شلوار بپوشید و به پارک Eleven Madison بروید. اگرچه ممکن است به وام نیاز داشته باشید.

همچنین «جنگ ستارگان» برای کودکان است، در عوض «There Will Be Blood» را تماشا کنید. و مارکوس اورلیوس بیش از آنچه وودی یا باز می توانستند به شما در مورد زندگی یاد دهد. سقوط به معنای پرواز با سبک نیست، به خصوص نه از ارتفاعات زیاد. این یک درس زندگی است که فقط یک بار می توانید یاد بگیرید.

اگر داستان‌های دیوانه و جانوران افسانه‌ای می‌خواهید، همه چیز درباره آزمایش‌ها و مصیبت‌ها و غلبه بر ناملایمات، آغشته به خرد فلسفی، پس به سراغ آثار کلاسیک بروید. و منظورم کلاسیک های مناسبی است، مانند ایلیاد و بیوولف، نه هرکول دیزنی. که با هیچ تعریفی کلاسیک نیست.

بنابراین بسیاری از بزرگسالان به جای داشتن آنها فقط کودک بودن را انتخاب می کنند. به داده های سال گذشته اداره سرشماری ایالات متحده نگاه کنید.

در سال 2025، خانوارهای یک نفره 29 درصد از کل خانوارها را تشکیل می دادند که این رقم در نیم قرن قبل از آن 20 درصد بود. و درصد خانواده هایی که فرزندان زیر 18 سال خود را در خانواده دارند از 54 درصد به 39 درصد در همان دوره پنج دهه کاهش یافته است.

فقط ببینید چه اتفاقی برای فروش اسباب بازی می افتد. طبق گفته Circana، یک شرکت تحقیقاتی بازار، خانواده‌های بزرگسال فقط 55 درصد از فروش اسباب‌بازی‌ها را در نیمه اول سال 2026 به خود اختصاص داده‌اند. اما وضعیت بهتر می‌شود. یا باید بدتر باشد؟

Circana می‌گوید: فروش اسباب‌بازی به این خانواده‌هایی که فقط بزرگسالان بودند، 16 درصد در آن دوره رشد کرد، یعنی سریع‌تر - درست است، سریع‌تر - از خانواده‌های بچه‌دار، که «بزرگ‌ترین مشارکت‌کننده در رشد صنعت است».

این وسواس بزرگسالان به اسباب‌بازی‌ها - کلکسیونی، نوازش، هر نوع مزخرفی - اکنون آنقدر تغییر بازار شده است که Toys 'R' Us در واقع در حال گسترش است و 120 مکان جدید باز می‌کند.

انصافا، اسباب بازی ها ارزان تر از بچه ها هستند. و آنها نیز بسیار کمتر صحبت می کنند. امتیاز پول احتمالا عامل اصلی این دوران کودکی دائمی است که بخش بزرگی از نسل های بزرگتر را بدون لذت پدربزرگ و مادربزرگ شدن رها می کند. اگرچه تا حدودی تقصیر خودشان است.

مشاغل نسبت به گذشته ثبات کمتری دارند، مسکن بخش بسیار بیشتری از درآمد را نسبت به گذشته به خود اختصاص می‌دهد - اجاره در برخی شهرها اخاذی است - و کاهش مداوم خانواده‌ها و مجموعه‌های اجتماعی سنتی، پرورش نسل بعدی را سخت‌تر و گران‌تر می‌کند.

این چیزی است که بسیاری از افراد پررونق تمایل دارند آن را فراموش کنند. بسیاری از آن‌ها با خانواده‌های پرجمعیتی بزرگ شده‌اند که مراقب بچه‌ها باشند، یا پدری داشته‌اند که تنها درآمدش برای سرپا نگه‌داشتن کل خانواده کافی است و مادر را قادر می‌سازد بچه‌ها را بزرگ کند و خانه‌ای داشته باشد.

اکنون، این برای اکثریت مردم به هیچ وجه نزدیک نیست. این روزها، ما در مورد اینکه چه کسی کار را انجام داده و چه کسی در خانه ماندن، بسیار انعطاف پذیرتر خواهیم بود. اما واقعیت این است که هر دو والدین باید برای یک خانواده کار کنند تا بتوانند حتی یک زندگی ابتدایی را داشته باشند.

بزرگسالان دیزنی این اعداد را اجرا کرده اند و زندگی موش را انتخاب کرده اند. آنها کار می کنند تا در دیزنی زندگی کنند، نه برای بزرگ کردن کودکانی که توانایی مالی آنها را ندارند.

بعلاوه، در مورد بی رنگی تاریک جامعه مدرن چیزی می توان گفت. فناوری، کارایی بازار، و اتوماسیون ما را به سمت تجربه‌ای سرد و سخت می‌کشاند. ما در حال ایجاد Dune’s Giedi Prime هستیم، و این بدبخت است. دیزنی یک پادزهر است.

اما گریزی نیست که دیزنی برای کودکان ساخته شده است، نه بزرگسالان. ممکن است برای ما به بازار عرضه شود، و این احساس بی‌وقفه است، اما به این دلیل است که ما دروازه‌ای به سوی فرزندانمان هستیم.

وقت آن است که از موش فاصله بگیریم و آن سرمایه دیزنی را به عنوان سپرده برای یک خانه خانوادگی بگذاریم. آسان نخواهد بود، اما همانطور که یک درخت سخنگو در پوکاهونتاس می گوید: "گاهی اوقات، راه درست ساده ترین راه نیست."

شما همیشه می توانید یک روز به دنیای دیزنی بازگردید، دفعه بعد فقط چند بچه را با خود ببرید.