"بسیاری از آنها حتی نمی توانند هوش مصنوعی را تلفظ کنند": بحث انقراض فناوری آمریکا را دچار تشنج می کند

در روزهای نسبتا نیمه نیمه سال 2024، زمانی که جو بایدن هنوز نامزد ریاست جمهوری بود، دوست داشت به کشور هشدار دهد که به "نقطه عطف" رسیده است، بدون اینکه توضیح دهد دقیقا عواقب آن چه می تواند باشد. احتیاط مبهم او فاقد نیاز یونجه ساز بصری در عصر میم بود. این هفته، پس از یک بحث خشمگین در مورد خطر قریب‌الوقوع هوش مصنوعی برای آینده بشریت، به نظر می‌رسید که ایالات متحده به نقطه عطف در مورد استروئیدها رسیده است، با یک ترکیب آزاردهنده Macklemore/Ed Sheeran به عنوان موسیقی متن پس‌زمینه.

در واقع روزهای پایانی

چیزی که با بیانیه هشداردهنده محقق سابق آنتروپیک، جاکوب کاکسون آغاز شد - «گیک ریاضی گمنام گمنامی که آنتروپیک را رها کرد و چهره ایمنی هوش مصنوعی شد» در تیتری که وال استریت ژورنال را تحمیل می کرد توضیح داد - در اعلامیه روز پنج شنبه به اوج خود رسید که رئیس اجرایی OpenAI در هفته آینده، رئیس اجرایی OpenAI در سام آلتمن رئیس ایالت وایت‌هد و سایر چهره‌های اجرایی در ایالت وایت‌هد کاخ حضور خواهند داشت. ترامپ میزبان شی یین پینگ، رهبر چین است.

این افشاگری نبود که اطمینانی ایجاد کند که غول‌های کلیدی سیاسی و فناوری جهان نوعی نرده‌های محافظ و چارچوب ایمنی را برای دفع خطرات وجودی ایجاد کنند که آلتمن و دیگر غول‌های هوش مصنوعی - داریو آمودی از آنتروپیک، مارک زاکربرگ از متا - سریعا به دنبال خدمات عمومی و وجدان کوکسون بودند.

چین و ایالات متحده همچنان درگیر نبردی خشمگین و رعد و برق برای تبدیل شدن به رهبران قطعی عصر هوش مصنوعی هستند. OpenAI که ارزشی بین 1 تریلیون دلار تا 1.5 تریلیون دلار دارد، عرضه اولیه عمومی خود (IPO) را تا سال آینده به تعویق انداخته است، پس از آن که آلتمن به نگرانی های ایمنی اشاره کرد. آنتروپیک که خود را به عنوان جایگزینی با مسئولیت بیشتر اخلاقی معرفی می کند، ممکن است قبل از پایان سال در یک IPO شرکت کند.

توییت اخطار کاکسون در 8 سپتامبر منتشر شد و یک اثر ماشه ای تماشایی داشت. چهار روز بعد، آمودی یکی از مقالات طولانی و جدی خود را در مورد هوش مصنوعی منتشر کرد و هشدار داد که صنعت باید "مرز را پیش برود" تا نظارت انسانی را قادر سازد تا گسترش بی حد و حصر هوش مصنوعی را کنترل کند. ایلان ماسک با ارائه پاسخی در ذات وحشیانه مردی که در مورد چیزهای بی اهمیت ورزشی موافق است، به این نتیجه رسید که لبرون دوران اوج خود را پشت سر گذاشته است یا اینکه چیفز کانزاس سیتی ممکن است در تمام این فصل پیروز شود. او در برنامه رسانه اجتماعی خود، X، نوشت: «داریو درست می‌گوید.

ناگهان بحث بر سر هوش مصنوعی همه جا را فرا گرفت و اتحادهای عجیبی را ایجاد کرد، به ویژه در حضور برنی سندرز، سناتور مستقل جناح چپ ورمونت و استیو بنن، توطئه گر ماگا، که نفرت و بی اعتمادی شدیدی نسبت به الیگارش های فناوری دارند و نسبت به آنها بی اعتماد هستند.

سندرز در مورد سال های خوش آینده پیش بینی کرد: «آنها بر زندگی هر مرد، زن و کودک در کشور ما تأثیر خواهند گذاشت. متخصصان هوش مصنوعی به ما گفته‌اند که در عرض چند سال، هوش مصنوعی ممکن است بتواند هر کاری را که ما می‌توانیم انجام دهیم بهتر از انجام آن انجام دهیم. تأثیر اقتصادی آن این است که هوش مصنوعی این پتانسیل را دارد که ده‌ها میلیون شغل را حذف کند، کل حرفه‌ها را از بین ببرد و ورود جوانان به نیروی کار را سخت‌تر کند. اما این فقط اقتصاد نیست که بر آن تأثیر می‌گذارد.

روانشناسان به ما در مورد افزایش انزوا و چالش های سلامت روانی که جوانان با وابستگی بیشتر و بیشتر به یک ربات چت هوش مصنوعی برای حمایت عاطفی خود تجربه می کنند، هشدار داده اند. معلمان نگران کاهش توانایی های خواندن، نوشتن و شناختی هستند زیرا هوش مصنوعی در مدارس ما بیشتر و بیشتر استفاده می شود.

آزادیخواهان مدنی به ما هشدار می دهند که هوش مصنوعی با تسهیل تجزیه و تحلیل و جمع آوری هر ایمیلی که ارسال می کنیم، هر متنی، هر وب سایتی که بازدید می کنیم و هر سفری که با خودروی ما انجام می شود که منجر به ایجاد یک وضعیت نظارت انبوه می شود، در حال از بین بردن حقوق حریم خصوصی ما است. دانشمندان علوم سیاسی هشدار می دهند که این می تواند یکپارچگی انتخابات و نهادهای ما را تهدید کند. خود رهبران می‌گویند می‌دانید، ما کنترل یک فناوری خطرناک را از دست می‌دهیم.»

"شما به شرکت ها یا دولت ها پاسخ نمی دهید": OpenAI خطاهای پنهان سیستم های هوش مصنوعی را آشکار می کند

در همین حال، بنن فریاد نبردی را ارائه کرد که حاوی پژواک های بایدن بود.

"این یک لولای تاریخ است. برای رسیدگی صحیح به آن: شماره یک این است که ما هرگز نمی توانیم به آنچه یک الیگارشی می گوید اعتماد کنیم زیرا آنها ناصادق هستند و دروغ می گویند. آنها می خواهند که شما در این مورد گنگ باشید، آنها می خواهند شما بترسید. ما نمی ترسیم. ما این موضوع را انجام خواهیم داد."

در بالای کاپیتول هیل، تعدادی از سناتورها و اعضای مجلس نمایندگان کنفرانس‌های مطبوعاتی برگزار کردند و با ابروهای درهم‌رفته موافقت کردند که بله، چت ربات دوستانه امروز که به شما کمک می‌کند چمدان گمشده در فرودگاه دنور را بیابید، ویرانگر فردای سیاره زمین است. کنگره سال‌ها به دلیل ناتوانی‌اش در انجام هر کاری منبع تمسخر بوده است، و به‌عنوان مرکز مراقبت واقعی برای سیاستمداران دهه‌ها گذشته و حرفه‌ای‌های کسل‌کننده آنها رد شده است.

مطمئنا این لحظه ای بود که هر دو مجلس را از خواب غفلت و نزاع های حزبی برای تهیه پیش نویس قانون اضطراری که روز را نجات می داد بیدار کرد؟

نه کاملا. در عوض، مایک جانسون، رئیس مجلس نمایندگان، جلسه روز چهارشنبه را پایان داد و قانونگذاران را یک روز زودتر از انتخابات میان دوره ای به خانه فرستاد. و همه سیاستمداران متقاعد نشده بودند که به هر حال جای آنهاست که در پیشرفت هوش مصنوعی دخالت کنند.

تام تیلیس، سناتور بازنشسته کارولینای شمالی در پاسخ به این سوال که آیا فکر می‌کند همکارانش می‌توانند به طور جمعی با مفهوم هوش مصنوعی دست و پنجه نرم کنند، گفت: «نه. ریچ مک کورمیک از جورجیا نیز همین دیدگاه را داشت و به این نکته اشاره کرد که بسیاری از سناتورها برای استفاده از تلفن همراه با مشکل مواجه بودند.

چهره های برجسته دولت نیز به همان اندازه نادیده گرفته می شدند. تاد بلانچ، دادستان کل منتخب ترامپ، اعلام کرد که وحشت ناگهانی دموکرات ها در مورد هوش مصنوعی نمونه دیگری از سیاست زدگی آنهاست. "برای صحبت در مورد زمان بندی این موضوع به عنوان چیزی جز تلاش برای تأثیرگذاری بر دوره های میان دوره ای - نباید این را با صدای بلند بگویم. البته این چیزی است که هست."

معاون رئیس جمهور JD Vance به صاحبان هوش مصنوعی توصیه کرد که اگر احساس می کنند نسخه قرن 21 فرانکشتاین را ساخته اند، باید متوقف شوند.

ونس روی ترس افکنی تمرکز می‌کند، زیرا واکنش شدید تعرفه‌ها به قلب کانزاس وارد می‌شود

شاید ونس هنوز کلاسیک گوتیک را نخوانده باشد یا آخرین نسخه فیلم را ببیند، اما ناتوانی در متوقف کردن هیولا نکته اصلی داستان است. اما مانند همه چیز، معاون رئیس‌جمهور به دیدگاه مافوق خود وابسته است و ترامپ معمولا با صراحت تمام هشدارهای هوش مصنوعی را به عنوان چیزی جز صحبت‌های مخفیانه در مسابقه تسلیحاتی هوش مصنوعی علیه چین رد کرد.

تنها کنترل یا نرده‌های محافظی که هوش مصنوعی به آن نیاز داشت، رئیس‌جمهور قوی و باهوش (IQ بالا) است و ایالات‌متحده آمریکا به‌طور کلی آن را دارد. ترامپ نوشت.

دولت ترامپ «افراد» هوش مصنوعی را از انجام «کارهای بد» یا بالقوه بد منع کرده است.»

وحشت تمام شد! احتمال زیادی وجود دارد که ترامپ پیام خود را قبل از ارسال آن از طریق هوش مصنوعی اجرا نکرده باشد. اما او با یک تماس تلفنی زنده با جنسن هوانگ، مدیر عامل انویدیا که میزبان جلسه ای در کنفرانس عمومی All-In در روز دوشنبه در لس آنجلس بود، پیگیری کرد. هوانگ و رئیس‌جمهور توافق کردند - در حالی که رئیس انویدیا میکروفون خود را روی تلفن خود نگه داشت در حالی که ترامپ از بلندگو غمگین بود - که نباید کندی وجود داشته باشد. تقویت موقت با توجه به موضوع گفتگو، یک تابلوی لمس کننده لودیت را ایجاد کرد.

این مناظره به زودی به برنامه های گفتگوی خبری پخش شد، با مجری فاکس نیوز، جسی واترز، با تحقیر و تحقیر قدرت های آخرالزمانی هوش مصنوعی، زیرا او آن را چیزی بیش از یک کتری تمام آواز و املایی به تصویر کشید.

ما کسانی هستیم که آنها را روشن و خاموش می کنیم. ما کسانی هستیم که از آنها استفاده می کنیم، با آنها صحبت کنید. اینطور نیست که آنها بخواهند زمین ما را بدزدند یا زنان ما را ببرند. تنها چیزی که آنها نیاز دارند برق است. و حدس بزنید چه کسی آن را ایجاد می کند؟ ما انجام می دهیم. چرا آنها دستی را که به آنها غذا می دهد گاز می گیرند؟ اینها فقط یک دسته از آدم های کامپیوتری هستند که برنامه های هوشمندانه ای ساخته اند که می بالند! به یاد داشته باشید، اینها افرادی هستند که زندگی خود را پشت پرده سپری کردند و در نهایت نتیجه داد - و اکنون باید خطرناک باشد.

دانشمندان دیوانه هیولایی ساخته اند که نمی توانند کنترل کنند؟ آره به فرانکشتاین بگو این افراد فیلم های زیادی تماشا می کنند - و اکنون می خواهند ستاره سینما شوند. این لحظه آنهاست!»

واضح است که ماری شلی در این بحث استراحتی نخواهد داشت. ناله واترز از چند جهت مفید بود. اولا، این یک مثال عالی از زبان کودکانه عجیبی بود که تقریبا همه - از جمله Amodei و سایر اساتید فناوری جهان - وقتی وظیفه توضیح دادن کارهایی که هوش مصنوعی ممکن است در یک، پنج یا 10 سال آینده انجام دهد، کاهش یافته است. ثانیا، او حداقل در ارائه راه حلی بصری و قابل توضیح و قابل هضم برای مخاطبانش، درست در درب کار، موفق شد.

جدا کردن جانور هوش مصنوعی یک میلیون مایل با یک پاسخ موقتی که در حال بحث است فاصله ندارد زیرا محققان چینی و آمریکایی به سرعت خود برای دستیابی به تسلط ادامه می دهند: یک "سوئیچ کشتن" به عنوان یک نادیده گرفتن اضطراری.

کاکسون، افشاگر در مصاحبه اخیر خود گفت: «یک سوئیچ kill احتمالا در حال حاضر روی بسیاری از هوش مصنوعی کار خواهد کرد.

"اگرچه فکر می کنم مهم است که به خاطر بسپاریم، سوئیچ های بسیار زیادی وجود خواهد داشت... مراکز داده ما بسیار بزرگ هستند. این ساده ترین کار در جهان نیست، اما قطعا قابل انجام است، در حالی که محدود به یک نوع مکان فیزیکی است. همانطور که داریو گفت، خیلی زود این احتمال وجود دارد که سوئیچ kill کار نکند، زیرا ممکن است اینترنت هجوم آورد."

مشکل انبوه هوش مصنوعی در فضای مجازی این است که کابوس بیش از حد انتزاعی است که نمی‌تواند در میان عموم مردم ایالات متحده که هنوز از قیمت‌های سوخت و مواد غذایی متحیر هستند، هشدار فوری ایجاد کند. این فیلم فاقد فوریت بصری یک مجری شبکه فانوس‌دار است که وارد نمایش فوتبال دوشنبه شب می‌شود و اعلام می‌کند که یک شهاب سنگ در مسیر برخورد با زمین است و رهبران جهان برای نجات بشریت همه خصومت‌ها را به حالت تعلیق درآورده‌اند.

"آنها از هوش مصنوعی برای داروهای جدید استفاده خواهند کرد": مسابقه تسلیحاتی ایرلند با جنایات سازمان یافته

در عوض، اخطارها توسط این میلیاردرهای دوردست و عجیب و غریب صادر می شود که شرکت های پشت انقلاب هوش مصنوعی را راه اندازی کردند - همانطور که واترز به تمسخر گفت، "مردانی که زندگی خود را در داخل، پشت پرده ها سپری کردند".

نظرسنجی پشت سر هم نشان می دهد که اکثریت قریب به اتفاق آمریکایی ها به هوش مصنوعی بی اعتماد هستند. فقط 10 درصد انتظار دارند که این کار به شغل آنها کمک کند. یک نظرسنجی CNBC/Generations Lab در ماه اوت نشان داد که بیش از 70 درصد آمریکایی‌های زیر 30 سال به آلتمن، آمودی، ماسک، زاکربرگ، یا پیتر تیل از پالانتیر یا هیونگ اعتماد ندارند. میلیاردرها هر کدام این حقیقت غم انگیز را کشف کرده اند که با تمام پول دنیا نمی توان محبوبیت گذشته را در حیاط مدرسه خرید.

نظرسنجی نشان می‌دهد که تقریبا نیمی از کارگران ایرلندی می‌گویند هوش مصنوعی آنها را وادار می‌کند به شغل‌های جدید فکر کنند

به هر حال، ماسک تنها به این دلیل از سرزمین ترامپ اخراج نشد که از پروژه نفرت انگیز و غیرقابل تخمین آسیب رسان خود به نام دوج هجوم آورد. او همچنین شروع به سوار شدن بر فتیله ترامپ کرده بود. او نیازمند، مغرور، خواستار و بدتر از همه، خنده دار نبود. ماسک به سختی یاد گرفت که ترامپ هرگز الون را برای ایلان نخواست. او را به خاطر پولش می خواست.

دیدگاه ایرلندی تایمز در مورد هوش مصنوعی: زمان مکث

اما مانند جنگ با ایران، رئیس جمهور احساسات عمومی در مورد هوش مصنوعی را نادیده می گیرد. ترامپ حتی قبل از پیروزی در انتخابات گذشته تصمیم گرفته بود که در زمینه هوش مصنوعی مشارکت داشته باشد و به وضوح از صفوف اربابان فناوری که در دفتر بیضی ادای احترام می کنند، لذت می برد. او قرار نیست با افزایش خصومت عمومی نسبت به نوسانات فناوری و مراکز داده مورد نیاز برای تامین انرژی آن منصرف شود.

سوال بزرگ‌تری که در زیر بحث دیوانه‌وار این هفته مطرح است، این است که چرا و چگونه به تعداد انگشت شماری از افراد غیرمعمول فناوری اجازه داده شده است تا پیشرفت تکنولوژیکی را در جامعه ایجاد کنند که هیچ‌کس به‌ویژه آن را نمی‌خواهد – و خودشان می‌گویند که احساس می‌کنند قادر به کنترل آن نیستند. پول، نزدیکی به قدرت، ماهیت مفاسد کمک های مالی سیاسی و خصلت های معمول اسفناک انسانی مانند حرص، جاه طلبی، غرور و بزدلی پاسخ های فوری را ارائه می دهند. این به این معنا نیست که نمی توان به فناوری اعتماد کرد: بلکه مردم نمی توانند اعتماد کنند.

آمودی در مصاحبه اخیر خود گفت: «فکر نمی‌کنم بتوانیم اتوبوس هوش مصنوعی را متوقف کنیم.

"شش یا هفت شرکت در ایالات متحده در این زمینه کار می کنند. حتی اگر هر شش شرکت متوقف شوند، چین ما را شکست خواهد داد. ما نمی توانیم اتوبوس را متوقف کنیم، اما ما فرصتی برای هدایت آن داریم. ما باید از رهبران کنگره، قانونگذاران و مردم بخواهیم اکنون در مورد این موضوع فکر کنند."

در مصاحبه ای در روز پنجشنبه، کانر لیهی، محقق هوش مصنوعی و مدیر گروه کنترل هوش مصنوعی، تشبیه تاریک تری از موتورسیکلت ارائه کرد. او به نقل از Amodei گفت که حتی چهره‌های پیشرو در صنعت «حدود 3 درصد از آنچه در شبکه‌های عصبی که از طریق آن هوش مصنوعی خود تولید می‌شود» را درک می‌کنند.

لیهی می‌گوید: «این [شبکه‌های عصبی] کاملا گاهی اوقات مستقیما برخلاف دستورالعمل‌های انسان‌ها کار می‌کنند و ما نمی‌دانیم چرا یا چگونه آن را متوقف کنیم.»

"مثل این است که ما با سرعت 120 مایل در ساعت در یک بزرگراه مه آلود رانندگی می کنیم و می دانیم که یک صخره وجود دارد، اما نمی دانیم کجا."