بشردوستی باید معماری امید را بسازد

کودکان در 23 آوریل 2026 در یک مرکز رأی گیری در مدرسه ای در چنای، هند، بازی می کنند. —R.Satish BABU-AFP-Getty Images

من در یک خانواده طبقه متوسط ​​در بمبئی بزرگ شدم، جایی که والدینم اهمیت بازپرداخت را به ما آموختند. آنها اصرار داشتند که موفقیت ما تنها در صورتی معنادار است که به دیگران کمک کند تا قیام کنند. به عنوان یک دختر، بیشتر یکشنبه‌ها را با پدرم همراهی می‌کردم و او در میان نیازمندان غذا توزیع می‌کرد. به عنوان یک معلم جوان در یک مدرسه ابتدایی، آموختم که بزرگترین هدیه ای که یک معلم ارائه می دهد خود دانش نیست، بلکه اعتماد به نفس و توانایی هایی است که در کودک ایجاد می کند. و من به عنوان یک مادر عمیقا تجربه کردم که هیچ لذتی بالاتر از پرورش زندگی دیگر نیست.

مهاتما گاندی به ما آموخت که خدمت به دیگران یکی از عالی ترین اشکال زندگی است. ایده‌های او عمیقا به من و ایده‌های بشردوستانه من شکل داده است: سارودایا، دیدگاه او در مورد رفاه همگان، و، آنتی‌ودایا، اصرار او بر ارتقای حاشیه‌نشین‌ترین افراد جامعه.

اما بالاترین هدف انسان دوستی منسوخ ساختن خود است. برای انجام این کار، ما باید اقدامات مراقبتی و سخاوتمندانه را با ایجاد نهادها به تغییری پایدار تبدیل کنیم. جوامع از طریق نهادهایی که می سازند آینده را شکل می دهند: دانشگاه ها، بیمارستان ها، موزه ها، آزمایشگاه های علمی و مدارس. هر نسلی موظف است نهادهای قوی تر را به نسل بعدی منتقل کند.

دنیای ما غرق در فراوانی است. با این حال، تقریبا بین دو تا سه میلیارد نفر، به‌ویژه در جنوب جهانی، از غذای مغذی، مسکن کافی، آب سالم و بهداشت، آموزش و مراقبت‌های بهداشتی با کیفیت، معیشت امن و محافظت در برابر خطرات زیست‌محیطی محروم هستند. مسئولیت اصلی تامین این نیازها بر عهده دولت ها، نهادهای چندجانبه و کسب و کار است. اما دگرگونی اجتماعی همچنین مستلزم نهادهای بشردوستانه است که بتوانند تعالی را با شفقت، نوآوری با صداقت و هدف را با عملکرد ترکیب کنند.

در سرتاسر هند، با پزشکان و پرستاران بسیار با استعداد و فداکار مواجه شده ام. معلمان و هنرمندان؛ کشاورزان، ورزشکاران و داوطلبان. وقتی این افراد با استعداد و فداکار فرصت و حمایت پیدا می کنند، اتفاقات خارق العاده ای رخ می دهد.

این باور به کار من به عنوان رئیس بنیاد تکیه هند، در هر مؤسسه‌ای که ساخته‌ایم- از مدارس عالی گرفته تا یک دانشگاه جهانی که هنوز در حال شکل‌گیری است، هدایت می‌کند. از مراقبت های بهداشتی با کیفیت بالا، مقرون به صرفه و در دسترس گرفته تا یک مرکز فرهنگی که هنرها و هنرمندان شهرهای بزرگ جهان و دورافتاده ترین شهرها و روستاهای هند را به نمایش می گذارد. از ابتکاری که کرامت و فرصتی را به میلیون ها صنعتگر ماهر هند ارائه می کند تا سازمانی که به حفاظت و مراقبت از حیوانات اختصاص دارد.

برجسته ترین افرادی که دیده ام به ندرت درخواست کمک می کنند. چیزی که آنها به دنبال آن هستند فرصتی است: فرصتی برای یادگیری، ایجاد و مشارکت. هنگامی که جامعه چنین فرصت هایی را به طور قابل اعتماد و در مقیاس فراهم می کند، زندگی ها دگرگون می شوند. نهادها این امکان را فراهم می کنند. آنها بیشتر از حل مشکلات امروز ما انجام می دهند. آنها بشریت را برای امکانات فردای ما آماده می کنند.

اما ساختن موسسات نیازمند صبر است. مؤسسات هدایایی هستند به کسانی که آنها را به ارث می برند. با گذشت زمان، آنها ممکن است چیزهایی را خلق کنند که بنیانگذاران آنها هرگز تصور نمی کردند. من اغلب به دنیایی فکر می کنم که فرزندان ما و فرزندانشان به ارث خواهند برد. امیدوارم سالم‌تر، مهربان‌تر، هماهنگ‌تر، خلاق‌تر و دلسوزتر باشد. امیدوارم دنیایی باشد که در آن هر کودکی آزادی رویاپردازی بدون محدودیت و ابزاری برای دنبال کردن آن رویاها با اطمینان داشته باشد.

عبارت سانسکریت Vasudhaiva Kutumbakam به ما می آموزد که جهان یک خانواده است. من معتقدم که نهادسازی یکی از ناب ترین بیان این فلسفه است: دایره مراقبت را برای پذیرش کل بشریت بزرگ می کند. و از آنجایی که همه ملت‌ها، جوامع و فرهنگ‌ها شاخه‌های یک درخت هستند، ما مسئولیت داریم که با هم از آن مراقبت کنیم.

مؤسسات بشردوستانه باید پیوندهای یادگیری، تبادل و همکاری متقابل را ایجاد کنند. مشارکت ها به افزایش تأثیر بشردوستانه کمک می کند. در نهایت، بشردوستی با ثروتی که می‌دهیم سنجیده نمی‌شود، بلکه با آینده‌هایی که ممکن می‌سازیم، با رویاهایی که به واقعیت تبدیل می‌شوند، اندازه‌گیری می‌شود، زیرا کسی چیزی ماندگار ساخته است. زمان ممکن است خاطره سازندگان موسسات را کمرنگ کند، اما خود نهادها باید بر آن بدرخشند.