بعدی برای تام پتی's Heartbreakers چیست؟ بنمونت تنچ و ران بلر صریح می شوند

هنگامی که تاریخ تام پتی و قلب شکسته‌ها گفته می‌شود، سومین ال‌پی آن‌ها، لعنت بر اژدرها در سال 1979، اغلب به عنوان موفقیتی شناخته می‌شود که برای همیشه شانس آنها را تغییر داد. و در حالی که حقیقتی در این مورد وجود دارد، این واقعیت را پنهان می کند که قبل از آن دو آلبوم درخشان، چندین مورد از محبوب ترین تک آهنگ های آن ها و تورهای بی وقفه که باعث شد طرفداران زیادی در بریتانیا و آمریکا داشته باشند، وجود داشته است.

قبل از همه اینها، پتی با گروه اولیه خود Mudcrutch و در طول یک کار انفرادی سقط شده که بلافاصله پس از انفجار آنها دنبال شد، موسیقی زیادی ضبط کرد، حتی اگر مقدار بسیار کمی از آن در واقع منتشر شد.

این دوران شگفت‌انگیز بالاخره عشقی را که لایقش است در مجموعه باکس تام پتی و Heartbreakers Origins 1971-1978 دریافت می‌کند که در 6 نوامبر عرضه می‌شود. شامل چندین ضبط Mudcrutch، آهنگ‌هایی است که پتی با Al Kooper، Leon Russell، Jim Jordan، و Emory Heartlate59 ساخته شده است. نسخه‌های بازسازی‌شده تام پتی و قلب‌شکن‌های ۱۹۷۶ و You’re Gonna Get It در سال ۱۹۷۸! ، خروجی های استودیویی، کنسرت کاملی که در کارخانه ضبط در سال 1977 اجرا کردند و اجرای آنها در تست سوت خاکستری قدیمی بی بی سی در سال 1978.

برای گپ زدن درباره این سال‌های شکل‌گیرانه برای تام پتی و قلب‌شکن‌ها، با ران بلر نوازنده بیس و بنمونت تنچ، نوازنده کیبورد، به Zoom رفتیم. این گفتگو شامل روزهای اولیه Mudcrutch، شکل‌گیری Heartbreakers، ایجاد «American Girl»، آهنگ بی‌پایان تور اولیه آن‌ها، بازگشت بلر به گروه در سال 2002 پس از دو دهه وقفه، اجرای اخیر گروه با کریس استپلتون در امکان‌های 2026، Americana Honors و آینده‌های آمریکایی می‌شود.

رون، واضح است که تو در Mudcrutch نبودی. اولین بار چه زمانی با آنها برخورد کردید؟ بلر: من سال دوم کالج را به گینزویل رفتم و شهر به نوعی من را به وحشت انداخت. فکر می کنم سال 1968 بود که به آنجا رسیدم. فقط همین شهر هیپی ها بود، مثل چیزی که در تلویزیون سانفرانسیسکو دیدم. و پدرم سربازی بود. من سه سال در ژاپن بودم. من در شوک فرهنگی بودم و گینزویل فقط من را به وحشت انداخت. تمساح ها و مرداب و مسطح بودن آن. و یک میلیون نوازنده وجود داشت.

انتخاب سردبیر 250 آلبوم برتر قرن 21 تا کنون 100 بهترین قسمت تلویزیونی تمام دوران 500 آلبوم برتر تمام دوران 100 بهترین فیلم قرن 21

بنابراین، در نهایت به گروهی ملحق شدم که به یک نوازنده باس به نام RGF نیاز داشت. ما شروع به بازی در اطراف کردیم و همان کنسرت هایی را که Mudcrutch انجام می داد، اجرا می کردیم. من فقط آنها را در اطراف شهر در مکان های مختلف می بینم. یک باشگاه دانشگاهی به نام Rathskeller وجود داشت و من یک بار دیدم که آنها در آنجا بازی می کنند. خیلی جالب بود من فقط فکر می کردم که آنها یک گروه واقعا مرموز هستند.

من نه تنها Gainesville را درک نکردم، بلکه این گروه Mudcrutch را درک نکردم. آنها آبی بودند، کانتری بودند، التقاطی بودند، و من نمی توانستم آنها را بچسبانم. و بن احتمالا می داند که من در مورد چه چیزی صحبت می کنم. خیلی غیرعادی بود من واقعا مجذوب آنها شدم. سپس من آنها را دوست داشتم. من از طریق دوست دختری که همسر تام را می‌شناخت تام را ملاقات کردم. بنابراین من به نوعی با تام دوست شدم و همچنین یکی از تحسین کنندگان گروه آنها بودم.

بنمونت، بیایید کمی جلوتر بپریم. وقتی Mudcrutch در سال 1974 به لس آنجلس رسید، تصور می‌کنم با بازی در باشگاه‌های معروف در Sunset Strip و امضای قرارداد با یک لیبل بزرگ، تصور می‌کردید که داستانی مشابه با Buffalo Springfield یا Byrds خواهید داشت. این چیزی نیست که اتفاق افتاده است. تنچ: این یک نوع رویا بود، اما فکر نمی‌کنم ما هرگز آن را بیان کنیم. رون درست میگه وقتی برای اولین بار Mudcrutch را دیدم ... فقط یک نفر را در اینستاگرام دیدم که از این جمله استفاده می کرد که آنها یک "گروه راک جنوبی" هستند. و نه، به هیچ وجه.

نیمه روانی بود، کانتری، چند مرده سپاسگزار در آنجا، کمی راک اند رول قدیمی، چند چیز اصلی، همه این چیزهای زیبا و وحشی در هم تنیده. آنها به نوعی غیرقابل توصیف بودند. و بنابراین من عاشق آنها شدم. سپس من باید به آنها بپیوندم.

وقتی به لس آنجلس رسیدیم، فکر کردیم، "خب، این سرزمین موعود است." شما یا به شهر نیویورک می روید و در سرما از گرسنگی می میرید یا به کالیفرنیا می روید و در زیر نور خورشید، محل بیردز و همه مردم از گرسنگی می میرید. اون بیرون غرب بود ما می گفتیم: "بیا بریم آنجا." مطالب مرتبط The Heartbreakers، با آواز خواندن کریس استپلتون، نیاز به فکر کردن در مورد یک تور دیدار مجدد را تماشا کنید تام پتی's Heartbreakers که دوباره برای اجرای "دختر آمریکایی" با کریس استپلتون متحد می شوند، جان وارواتوس سبک جالب و بی دغدغه تام پتی را در اولین تایمک کپسول من کپسول تامب بازآفرینی می کند.

تام گفت که به معنای واقعی کلمه یک دفترچه تلفن را برداشت و وقتی رسید شروع به تماس با شرکت های ضبط کرد. آنطور که او امیدوار بود پیش نرفت. تنچ: نه، اما شنیده شد. من فکر می کنم بهترین بازخوردی که آنها دریافت کردند از Playboy Records بود. و این کسی بود که A&R آنجا بود، اما فکر می‌کنم منتقد جاز هم بود، که گفت: «چیزی گرفتی، اما واقعا باید روی آهنگ‌هایت کار کنی.»

و سپس در سفر دوم، دفترچه تلفن را باز کرد، با افراد زیادی ملاقات کرد و آنها گفتند: "این واقعا متمایز است." فقط یک شرکت می خواست با ما قرارداد ببندد، لندن، و آنها می خواستند با پخش 40 آهنگ برتر در یک سالن بولینگ، از ما حمایت کنیم. ما می گفتیم، "اگر این چیزی است که لازم است..." اما، مرد، ما ناامید شدیم. ما هرگز با Top 40 بازی نکردیم.

در این باکس ست آهنگ های بسیار جالب استودیو Mudcrutch وجود دارد. من متوجه نشدم که گروه این همه آهنگ ضبط کرده است. تصور اینکه یک رکورد واقعی Mudcrutch چه شکلی می‌توانست داشته باشد، شگفت‌انگیز است که اگر به آن زمان ادامه می‌دادید. تنچ: اگر تمام بهترین چیزها را مرور کرده بودید و روی آهنگ‌های تام تمرکز می‌کردید، چون من آهنگ‌هایی می‌نوشتم که در همه جا وجود داشت و آنقدرها خوب نبود. دنی رابرتز آهنگ های من را می خواند چون من خیلی خجالتی بودم.

و دنی راک جنوبی عالی خواند، اما من سعی می‌کردم بنویسم، خدا می‌داند چرا، به سبک تاد راندگرن و استیلی دن یا چیزی دیگر، و صدای بلوز-راک کار نکرد. اگر آنها چیزی را که در این رکورد وجود دارد گرفته بودند، می توانید ببینید که یک رکورد Mudcrutch چه چیزی می تواند باشد.

بنابراین گروه منحل می شود و تام می رود تا با لئون راسل، آل کوپر و همه این افراد بزرگ کار کند. به نظر شما این دوره مهمی بود که واقعا به نوشتن او تیزتر شد؟ Tench: بدیهی است. این یک نوع کارآموزی بود. و او مجبور شد سبک های مختلف را کشف کند. او می توانست چیزهای مختلفی را بشنود و در فرهنگ های مختلف غرق شود. و همچنین برای من نیز بسیار مهم بود. من می گویم: "اوه اوه، خانواده من به تازگی مرا در لس آنجلس رها کرده اند. من تنها هستم. پدر و مادرم کمک می کنند، اما من تنها هستم. بهتر است چیزهایم را جمع و جور کنم."

و بنابراین من برای بهتر بازی کردن خیلی سخت کار کردم. من برای گروه‌ها تست بازیگری می‌رفتم، و به طور کلی، تام یک ترانه‌سرا خوب بود و اینکه در Mudcrutch واقعا چیز خاصی وجود داشت. تنها شخصیتی که ملاقات کردم و در من طنین انداز شد، یک نوازنده گیتار راکابیلی با صدای بلند بود. و او به آپارتمان من آمد و ما بازی کردیم و من واقعا آن را کندم. اما من واقعا نمی‌خواستم روی راکبیلی تمرکز کنم و این [گیتاریست آینده X] بیلی زوم بود.

پس هیچی اونجا نبود وقتی واقعا Heartbreakers را کنار هم قرار دادیم، مثل هاللویا بود. من به جمع افراد با استعداد برگشتم.

رون، اولین باری که با Heartbreakers بازی کردی همان جلسه معروفی بود که بنمونت ترتیب داد. آیا بلافاصله شیمی را با همه احساس کردید؟ بلر: یادم می‌آید که واقعا احساس راحتی می‌کردم، و تمرکز روی چیزهایی که در استودیو باید روی آن‌ها تمرکز کنید، آسان بود: خوب نواختن آهنگ، گرفتن لحن مناسب از سازتان، و پیوستن به رفاقت. این یک تلاش زیبا و جمعی است که کمتر و کمتر اتفاق می افتد. حالا یک یا دو بازیکن را با هم می گیرید و سپس دو نفر دیگر فایل ها و همه چیز را برای شما ارسال می کنند.

اما به آن روزگار برگشته بود که شما همه را جمع می‌کردید، و نوار آنالوگ بود، و تقریبا در همان اوایل بدون نیاز به غلبه بر آن، عکس‌های خوب را دریافت می‌کردید.

من در مورد آن قطعه «Mstery Man» صحبت می‌کنم، این که چگونه قبل از اینکه بدانیم آن را آشکار کردیم. ما آن را قطع کرده بودیم، و فقط این بود: "وای، ما می توانیم بدون تلاش این کار را انجام دهیم؟" هنوز ذهنم را درگیر می کند. من هنوز در تلاش برای انجام آن هستم. این مانند اولین شات شما از یک تکیلا خوب است. شما همیشه به دنبال آن طعمی هستید که من مجبور شدم آن را ترک کنم. اما من هنوز به دنبال آن جادوی باورنکردنی هستم وقتی گروهی از افراد را دور هم جمع می‌کنید و آنقدر به چیزی ضربه می‌زنید که آن را ضبط بنامید.

بنمونت، اکثر مردم نمی دانند که حداقل برای روز اول، این گروه شما بود. تو همه را کنار هم گذاشتی، از جمله تام. تنچ: خب، این من و [درامر] استن [لینچ] بودیم، و گروه تیم کرامر بود، زیرا او دوست من بود، یک مهندس ضبط که گفت، "بیا پایین و ضبط کن، چند نوازنده بیاور." و من با همه بین من و استن ملاقات کرده بودم. مایک، ران، [گیتاریست] جف ژورارد، رندال مارش از مادکراتچ را روی چند چیز نواختیم. اما من رون را نمی‌شناختم. من از رون خبر داشتم، اما ران را نمی شناختم. پس این واقعا سورپرایز خوبی بود. مثل این بود: «باشه، استن، حق با توست.

این بازیگر است.»

و این سرگرم کننده بود، مرد. همه اهل گینزویل بودند. در نهایت، همه ما در یک اتاق هستیم و همه از یک مکان هستیم.

در نماهای تبلیغاتی اولیه گروه، جف ژورارد به عنوان یک عضو کامل معرفی می شود. بچه ها چقدر طول کشید تا متوجه شدید که یک گیتاریست خیلی زیاد است؟ بلر: نسبتا زود.

تنچ: او واقعا خوب بود، جف ژورارد. او روی سه یا چهار آهنگ در اولین آلبوم است. او واقعا خوب بود، فقط یکی بیش از حد.

رون، لحظه‌ای که «دختر آمریکایی» را در 4 ژوئیه 1976 قطع کردید، چقدر خوب به یاد دارید؟ آیا این در ذهن شما یخ زده است؟ بلر: هر بار که می‌شنوم مایک درباره آن صحبت می‌کند، منجمدتر می‌شود، زیرا او گفت که آن لحظه برای او بود که واقعا چیزی شد. اما حدس می‌زنم فکر می‌کردم که این آهنگ واقعا متفاوت است. در آن زمان، من حتی نمی‌توانم به آهنگ دیگری فکر کنم که مشابه باشد، و تا آنجایی که می‌توانید به نظر اصلی برسد. فکر کردم، "وای، ما یک گروه اصلی هستیم."

من در آن زمان فکر حضور در یک گروه اصلی خارق العاده را رها کرده بودم. من درام دیوانه وار گروه را پشت سر گذاشته بودم. من واقعا می خواستم با افراد همفکر موسیقی بنوازم. و من حدس می زنم که آن آهنگ باید چیزی را تحریک کرده باشد. ما یک گروه موسیقی آمریکایی هستیم.

بن، تو هم همین حس را داشتی؟ تنچ: خب، من کاری را که تا آن زمان انجام می‌دادیم دوست داشتم، و مانند رون، «مرد اسرارآمیز» را که فکر می‌کنم یک رکورد کوچک فوق‌العاده است را بررسی می‌کنم. اما «دختر آمریکایی»، نمی‌دانم استن در آن زمان به من اشاره کرد یا کوردل یا کی. اما تا زمانی که به "اوه بله، خوب/آرامش بگیر عزیزم/ کاری کن که تمام شب ادامه داشته باشد" قافیه نمی شود. فقط قافیه نیست آهنگ واقعا عالی، ضرب آهنگ غیر معمول. و همچنین، متوجه شدم که «دختر آمریکایی»، این دویستمین سالگرد است.

این به نوعی جالب است، نه اینجا و نه آنجا." اما این باعث شد تمرکز کنم و بگویم: "من نمی دانم آیا کسی تا به حال متوجه این آهنگ خواهد شد؟" چون فکر می کردم عالی بود، اما شما هرگز نمی دانید.

برای من جالب است که با وجود تمام آن آهنگ‌های فوق‌العاده در اولین رکورد، از جمله «Breakdown»، «American Girl» و «Fooled Again (I Don't Like It)» اولین آهنگ شما که در هر جایی در جدول جدول قرار گرفت، «Anything That's Rock 'N' Roll» در بریتانیا بود. چگونه این اتفاق افتاد؟ Tench: شرکت‌های ضبط باید فکر می‌کردند که این یک تک‌آهنگ است، که آخرین چیزی است که من فکر می‌کردم تک‌آهنگ باشد. اما ما را در Top of Pops قرار داد. درسته، رون؟

بلر: درست است. خب، فقط آن آهنگ پاپ جذابی داشت که من حدس می‌زنم یک شرکت ضبط به آن می‌چسبید، مانند: "هی، ما می‌توانیم این را بفروشیم. این باعث بیدار شدن مردم می‌شود."

Tench: خیلی پاپ بود و انگلستان به سمت پاپ بسیار خواهد رفت. آن‌ها همیشه به سمت کارهای بسیار بسیار پاپ رفته‌اند.

شما بچه ها در اوج داغ جنبش پانک در انگلستان فرود آمدید، جایی که کلش و سکس پیستولز هر شب بازی می کردند. حضور در آن لحظه چگونه بود؟ تنچ: خوب، من از احساس یک ماهی خارج از آب در لس آنجلس به احساس یک ماهی خارج از آب در لندن تبدیل شدم. همش همین بود

تام روی جلد اول آلبوم یک ژاکت چرمی با گلوله به دور گردنش پوشیده است. باعث شد خیلی ها فکر کنند که شما یک گروه پانک هستید. تنچ: فکر نمی‌کنم کت او باشد. فکر کنم برای عکاسی به همراه گلوله به او دادند.

تنچ: در آن زمان به نظر نمی رسید که ظاهر یا رفتاری داشته باشیم، اما من آن را دوست دارم. اما موضوع پانک این است که ما جوانتر بودیم. ما شلوار ساتن سفید نمی پوشیدیم و نمایشگاه های بسیار طولانی با هر قدرتی که در سازهایمان داشتیم برگزار می کردیم. که احتمالا بقیه ممکن است داشته باشند، اما من واقعا در جعل آن مهارت دارم. بنابراین ما پروگ راک نمی‌کردیم، گلم نمی‌کردیم، و سعی می‌کردیم زیاده‌روی نکنیم. ما فقط آهنگ های واقعا خوب می خواستیم. بنابراین وجه اشتراک ما با گروه‌های پانک واقعی آهنگ‌های کوتاه بود، آهنگ‌های خوب و جذاب.

منظورم این است که شما بدنه ای بهتر از کلش پیدا نخواهید کرد.

باز کردن برای آل کوپر در آن نمایش های اولیه و دیدن چیزی جز چهره های خالی که هیچ سرنخی از شما نداشتند، چگونه بود؟ بلر: این همان چیزی بود که شما گفتید. حتی یک مرد A&R از ABC Records برگشتیم و یک دسته از رکوردها را به ما داد و من دستم را دراز کردم و آنها را گرفتم. او گفت: "بیا، برو، مرد، ما نمی توانیم اینها را بدهیم." گفتم: «خب، من آنها را می‌برم.» آنها کپی های تبلیغاتی بودند.

آیا در چنین مواقعی به عنوان یک گروه رشد کردید، زیرا باید یاد می گرفتید که شب به شب بر جمعیت جلب کنید؟ بلر: در آن زمان، حتما مهم نبود، زیرا ما تمام روز سفر می‌کردیم. خدایا، بعضی روزها در پنج نوع وسیله نقلیه مختلف، یک هلیکوپتر، یک قایق هوایی یا هر چیز دیگری خواهیم بود. اما زمانی که فرصتی برای نواختن پیدا می‌کنید و وسایل از کامیون بیرون کشیده می‌شوند و روی صحنه نصب می‌شوند، از نواختن و ساختن موسیقی بسیار خوشحال می‌شوید، و واقعا میزان ورودی را در درب یا هر چیز دیگری محاسبه نمی‌کنید. این فقط یک سوت دیگر در یک مسیر طولانی است.

بن، برای تو چطور بود؟ تنچ: من خوش شانس بودم. پشت یک پیانوی بزرگ واقعی و ارگ قدیمی Hammond C3 پنهان شده بودم. من مجبور نبودم آنقدر با مردم روبرو شوم. اما من فکر کردم که تام تمام این موارد را تا اندازه واکنش اندازه می‌گیرد. همه ما فقط می خواستیم تا جایی که می توانیم عالی باشیم. ما می خواستیم آنقدر گروه خوبی باشیم که آنها را کاملا از بین ببریم. اما همانطور که رون گفت، ما در واقع در حال سفر به اطراف هستیم، خواه انگلستان باشد یا غرب میانه. ما اینجا هستیم که چه کار کنیم؟ ما اینجا هستیم تا بازی کنیم

بنابراین شما در پایان یک هشت، 10، 12 ساعت واقعی در یک روز یخبندان با یک ون می‌رسید و بیرون از Exit/In در نشویل می‌روید و می‌روید و مستقیما روی صحنه می‌روید، و فقط بازی می‌کنید. و بنابراین 12 نفر آنجا هستند. یادم می‌آید که آن کنسرت را در بوستون اجرا کردیم که ضبط شد، آهنگی در مرکز خرید پال. تعداد افراد بین گروه ما و گروه آل کوپر بسیار بیشتر بود، تعداد افراد روی صحنه بسیار بیشتر از تعداد تماشاگران بود. مهم نبود، واقعا از نظر فنی، بله، البته مهم است. شما می خواهید به اندازه کافی برای مردم بازی کنید که آنها بخواهند شما را برگردانند، و می خواهید تأثیری ایجاد کنید، ارتباط برقرار کنید.

اما در مورد نحوه بازی ما اهمیتی نداشت.

وقتی برای بوسه باز شدی چطور بود؟ Tench: ما در Hot Nights در جنوب بازی کردیم، یک باشگاه کوچک در پالم بیچ، فلوریدا، با پوسته بادام زمینی به جای خاک اره روی زمین. و سپس فرصتی برای باز شدن برای بوسه در یک میدان بسکتبال وجود داشت. بنابراین ما از شب های داغ در جنوب به افتتاحیه برای بوسه در یک میدان بسکتبال رفتیم. و شایعه‌ای که در اطراف وجود داشت این بود که افتتاحیه قرار بود بوستون باشد، که از زمانی که «بیش از یک احساس» به تازگی منتشر شده بود، موفقیت بزرگی داشت. و ما بوستون نبودیم. اما ما قبل از هر کس دیگری باید کیس را بدون آرایش ببینیم، بنابراین خیلی عالی بود.

سپس به یک باشگاه بسیار کوچک برگشتیم، احتمالا در ساحل کاکائو، فلوریدا، یا چیزی، جورج استیک هاوس.

تام اغلب می گفت که رکورد دوم خیلی سریع ساخته شد و در نتیجه آسیب دید. آیا شما آن را اینگونه می بینید؟ تنچ: آره منظورم این است که این دومین رکورد است. آنها معمولا اینگونه هستند. شما زمان دارید تا آهنگ ها را قبل از آهنگ اول ذخیره کنید. مورد دوم این است: "بیا، چند آهنگ بیاور." اما در زمانی که در انگلیس بازی می‌کردیم، حداقل مطمئنا تا زمانی که بعد از افتتاح برای نیلز لوفگرن به عنوان یک تیتر لاین بازی می‌کردیم، فکر می‌کنم تام «به قلبت گوش کن» و «من باید بدانم» نوشته بود.

بنابراین ما بیرون می‌رفتیم و آن‌ها را برای تماشاگران پخش می‌کردیم، و شما هنوز نتوانستید آنها را روی صفحه ضبط کنید. بنابراین او یک زن و شوهر در جیب خود داشت. اما یک دسته از آن، آره، ما به نوعی درجا درست کردیم.

من عاشق "Magnolia" و آهنگ اصلی هستم. اما بیشتر آهنگ‌های موجود در آن رکورد، بلافاصله پس از پایان تور از کارنامه زنده خود حذف شده‌اید. تنچ: آره خوب، ما گاهی اوقات "Too Much Ain't Enough" را بازی می کردیم. اما چیزهایی مانند «آسیب» چندان پخش نشد. «Magnolia» چندان پخش نشد. فکر می کنم یک بار آن را بازی کردیم زیرا پیتر بوگدانوویچ آن را دوست داشت. خیلی دیرتر بازی کردیم، اما فکر نمی‌کنم زیاد بازی کنیم. «تو می‌خواهی آن را بگیری»، ما آن آهنگ را پخش می‌کردیم.

شما بچه ها Knebworth را با Genesis، Devo و Jefferson Starship در سال 1978 بازی کردید. تماشاگران فقط اقیانوسی از مردم بودند. خاطره شما از آن روز چیست؟ بلر: اوه، این یک جشنواره پاپ بود، 300000 نفر یا چیزی شبیه به این، بزرگترین کنسرتی که تا به حال اجرا کردیم، و فوق العاده بود. آیا ما برگشتیم و کینکس ها تیتر شدند؟ آیا آن سفر دیگری به Knebworth بود یا اولین بار بود؟

تنچ: یادم نیست. یادم می‌آید تقریبا اوایل روز بودیم. یادم می آید که باید خوب باشیم و فکر می کنم خوب بودیم. اما ما بیرون آمدیم و با "Listen to Her Heart" را باز می‌کردیم که با گیتار شروع می‌شود و سپس ارگ وارد می‌شود.

و آکورد اول را روی ارگ زدم، و به دلیل اختلاف ولتاژ و این واقعیت که کسی مبدل مناسب را روی آن قرار نداده بود، با بقیه گروه هماهنگ نیست. من می گویم، "اوه، لعنتی." پس به نوعی سرگرم کننده بود. من مجبور شدم تمام نمایش را با پیانو بنوازم، نمی‌توانستم ارگ بنوازم. چیزی که عمدتا به یاد دارم فشار و حجم جمعیت است.

جدایی با تهیه کننده و مالک Shelter Records دنی کوردل در همین زمان اتفاق افتاد. تام همیشه می گفت که این خیلی دردناک بود زیرا او در روزهای اولیه گروه چنین نقش عظیمی را بازی کرد. اما او همچنین گفت که در مورد مسائل تجاری فقط یک ببر است. بلر: او همان اوایل اتفاقی را برای اکثر هنرمندان سیاه‌پوست و بیشتر هنرمندان جاز افتاد، جایی که تاجران وارد آنجا می‌شدند و با افرادی که مهارت‌های شغلی را ندارند قرارداد امضا می‌کردند. آنها را امضا می کنند، انتشاراتشان را می گیرند، همه پول را می گیرند.

در نهایت چیزی را امضا می کنید که نمی فهمید و ممکن است وکیل داشته باشید یا نداشته باشید. و اگر وکیلی داشتید، این کسی است که شما را با او تنظیم کرده اند. "اینجا، برو این مرد را ببین." و بنابراین شما چیزی را امضا می کنید که اساسا همه حقوق شما را از بین می برد و حتی نمی دانید آنها چیست.

تنچ: تام و دنی بهترین دوستان بودند. و در یک نقطه، فکر می‌کنم تام به من گفت که دنی به او گفته بود، "هی، آن را شخصی نگیر، این فقط یک تجارت است." و تام می گوید: "من یک فرزند جدید دارم. این نمی تواند شخصی تر باشد."

جایی که من بودم، فکر می‌کردم واقعا غم‌انگیز و ناخوشایند بود، زیرا در طول مدت Mudcrutch و سپس وقتی Heartbreakers دور هم جمع شدند، کوردل ما را همراهی کرد. و حالا مثل این بود که "من طرف چه کسی هستم؟" خب، بدیهی است، برای عدالت، زیرا او دوست من، تام است. اما حضور کوردل در آن شهر بود. او دیسکوی غلتکی را باز کرد، فلیپرز، که قرار بود یک باشگاه واقعا سرگرم کننده باشد، اگرچه من اسکیت سواری نمی کردم و دیسکو را دوست نداشتم. اما من هرگز از همبستگی با تام خارج نشدم، زیرا این مال کوردل بود.

اما آنها پنج یا شش سال بعد جبران کردند. کوردل دو آهنگ در لهجه‌های جنوبی تولید کرد که منتشر نشدند. و آنها واقعا بسیار خوب بودند. یکی از آنها، "تصویر من"، واقعا خوب است. کوردل وارد شد، این را تولید کرد و ما شبیه خودمان بودیم. باز هم می گویم: "دگرم لعنتی." و بعد از بین رفت. اما آنها آن را اصلاح کردند. تام برای او نقش تب ماه کامل را بازی کرد و کوردل ظاهرا هیجان زده بود.