بعد از مرگ پدرم چیزی جز بی حسی احساس نکردم - اما بعد کتابی را که در روز عروسی به من هدیه داد خواندم.

فیلم Under Milk Wood اثر دیلن توماس مرا به یاد نجابت و شیطنت پدرم انداخت. در حالی که گریه می کردم خندیدم و متوجه شدم که هیچ راه درستی برای گذراندن روند سوگواری وجود ندارد

انتظار شکستن داشتم اما هیچی حس نکردم نه گریه کردم و نه برای خوابیدن تلاش کردم. به ندرت به او فکر می کردم. من فقط احساس گناه می کردم که چقدر احساس کمی داشتم. رابطه ما یک رابطه پیچیده بود. در نوجوانی، اغلب از پدرم رنجیده می‌شدم، گاهی او را تحقیر می‌کردم. من از دنیا انتظار داشتم و ناامیدی پیدا کردم. اما وقتی بزرگتر شدم، فهمیدم که او برای خودش سختی هایی دارد. یاد گرفتم که قدردان نجابت و شوخ طبعی او باشم، توانایی او در خنده کردن همه تنها با چند کلمه. من پدرم را دوست داشتم، از اولین باری که مرا در آغوش گرفت تا آخرین باری که او را در آغوش گرفتم.

اما همچنان که هفته‌ها به ماه‌ها تبدیل می‌شد، برای غصه خوردن تلاش می‌کردم. سپس، وقتی من و شریکم قفسه‌های کتاب‌هایمان را مرتب کردیم، اولین نسخه زیر شیر چوب را پیدا کردم که والدینم در روز عروسی‌مان به ما هدیه دادند. جلد را برگرداندم و این یادداشت را دیدم: «و همه زنگ‌های مزرعه‌های شهر برای عروسی ما به صدا در خواهند آمد.» این نوشته مادرم بود، اما ایده پدرم بود. این مرد عاشق ادبیات و شعر بود و دیلن توماس را به همراه پدرش و مدافع کناری راگبی ولزی جی پی آر ویلیامز، یکی از بهترین افرادی می دانست که تا به حال دنیای ما را اشغال کرده است. ادامه مطلب...