بعد از کالج چند پیشنهاد شغلی دریافت کردم. من احساس می کنم که باز بودن و صادق بودن در مورد یک روش پزشکی آتی کمک کرده است.

کریستال پولاسکی. با حسن نیت از کریستال پولاسکی کریستال پولاسکی پس از اینکه آسیب های فوتبال او را به سمت فیزیوتراپی کشاند، مسیر شغلی مورد نظر خود را تغییر داد.

صداقت پولاسکی در مورد جراحی زانویش در طول مصاحبه های شغلی به او کمک کرد تا چندین پیشنهاد را به دست آورد.

او یک شغل دستیار فیزیوتراپی در سن مارکوس، تگزاس، با اولویت دادن به تعادل بین کار و زندگی انتخاب کرد. این مقاله گفته شده بر اساس گفتگو با کریستال پولاسکی، دستیار 24 ساله فیزیوتراپی است که در گرینزبورگ، پنسیلوانیا زندگی می کند. برای طول و وضوح ویرایش شده است.

من در می 2023 مدرک لیسانس حرکت شناسی را گرفتم و سپس در ژانویه 2025 با مدرک کاردانی علوم کاربردی فارغ التحصیل شدم.

پس از گذراندن آزمون ملی فیزیوتراپی (NPTE) در آوریل 2025، شروع به درخواست برای موقعیت های دستیار فیزیوتراپی در تگزاس کردم. من برای هر شغلی که احساس می کردم برای آن مناسب هستم درخواست می دادم. پیشنهادات در حدود سه هفته بعد شروع شد.

چندین پیشنهاد شغلی برای کار به عنوان دستیار فیزیوتراپی دریافت کردم. در میان این افراد، یکی از یک مرکز پرستاری ماهر بود که حدود 30 دلار در ساعت پرداخت می کرد، و دیگری از یک مرکز سرپایی که حدود 26 دلار در ساعت پرداخت می کرد.

من کار را با پرداخت 30 دلار در ساعت در سن مارکوس، تگزاس پذیرفتم و کار جدید خود را در می 2025 شروع کردم.

همانطور که مسیر شغلی خود را مشخص می کردم، مراقبت های بهداشتی همیشه بخشی از برنامه من نبود

من یک فوتبالیست بودم و قصد داشتم بلافاصله بعد از دانشگاه به ارتش بپیوندم. بعد از اینکه من خودم به دنبال یک سری جراحات فیزیوتراپی کردم، این وضعیت تغییر کرد. آسیب اولیه که باعث شد من با یک فیزیوتراپ کار کنم، زمانی اتفاق افتاد که در تابستان 2020 در یک تمرین نیمه حرفه ای فوتبال بودم. در حال انجام تمرینی بودم که مینیسک زانویم پاره شد.

حضور در سمت بیمار به من نشان داد که یک فیزیوتراپ چقدر می تواند تأثیر بگذارد. فیزیوتراپی به من کمک کرد تا قدرت، عملکرد، اعتماد به نفس و استقلال را بازیابم. متوجه شدم که می‌خواهم شغلی داشته باشم که بتوانم همان امید و حمایت را به دیگران بدهم. آن تجربه در نهایت الهام بخش من شد تا دستیار PT شوم.

من برای شغل فیزیوتراپی درخواست دادم در حالی که برای چهارمین جراحی بزرگ زانو آماده می شدم

پزشکانم به من گفته بودند که بعد از عمل جراحی تا شش هفته نمی‌توانم راه بروم. زمان‌بندی باعث شد که جستجوی شغل من نامطمئن باشد زیرا می‌دیدم که همه همکلاسی‌هایم بلافاصله شغل پیدا می‌کنند و احساس می‌کردم عقب مانده‌اند. از خودم پرسیدم، "اگر تمام این کارها تا زمان بهبودی زانوی من از بین برود چه؟"

من سعی کردم تصمیم بگیرم که آیا صبر کنم و بعد از اتمام دوران نقاهت و توانایی راه رفتنم دوباره درخواست بدهم یا اینکه ریسک کنم و درخواست بدهم تا ببینم آیا شغلی وجود دارد که در طول دوران نقاهت با من کار کند.

تصمیم گرفتم درخواست بدهم و ببینم آیا این شغل مایل است تا دوباره راه بروم یا شغلی پیدا کنم که در دوران نقاهت با من کار کند.

من ترجیح دادم در طول مصاحبه ها درباره وضعیتم صراحتا صحبت کنم

جایی در وسط مصاحبه‌هایم، این را مطرح کردم که "این ماه قرار است جراحی بزرگ زانو انجام دهم." مصاحبه من برای یکی از کارها یک هفته قبل از برنامه ریزی جراحی بود، مصاحبه من برای شغل دوم روز قبل از عمل جراحی بود و مصاحبه من برای شغل سوم دوشنبه بعد از عمل بود.

به مصاحبه‌کنندگان گفتم که حاضرم هر کاری که می‌توانم انجام دهم و در حالی که سرپایی نیستم با آنها کار خواهم کرد، اما باید شش هفته وزن را تحمل نکنم. چند نفر از مدیران استخدام بودند که گفتند به فردی نیاز دارند که بتواند فورا شروع به کار کند، که من متوجه شدم، اما دیگرانی بودند که گفتند: "اگر می خواهید چند هفته بعد از عمل جراحی خود شروع به کار کنید، خوب است - یا ما می توانیم صبر کنیم تا بتوانید دوباره راه بروید."

احساس می‌کنم رک بودن در مورد وضعیتم به من کمک کرد چندین پیشنهاد دریافت کنم، زیرا اگر باز و صادق باشید، مردم تمایل بیشتری به همکاری با شما دارند. معلوم شد که این درست است، زیرا پس از به اشتراک گذاشتن وضعیت شخصی‌ام، پیشنهادهای متعددی از کارفرمایان دریافت کردم که مایل بودند به بهبودی من کمک کنند یا منتظر بمانند تا به طور کامل بهبودی پیدا کنم.

شغلی که انتخاب کردم بهترین تعادل بین کار و زندگی را ارائه داد

ساعت ها بسیار انعطاف پذیر است. من ساعت 6:30 صبح وارد می شوم و پس از اتمام پرونده بیمارم، می توانم آنجا را ترک کنم. حداکثر گاهی تا ساعت 4 بعدازظهر هستم.

من همچنین این شغل را انتخاب کردم زیرا محیط پر جنب و جوش و برون گرا است و پیچیدگی بیماران باعث یادگیری من می شود، زیرا تمرینات و تکنیک های درمانی را در برنامه مراقبت از هر بیمار تطبیق می دهم.

وقتی به پیشنهادهای شغلی دیگری فکر می کردم، یکی از بزرگترین عوامل برای من رفت و آمد بود. برخی از موقعیت ها به رانندگی بسیار طولانی تری در مناطقی با ترافیک بسیار سنگین نیاز دارند. می دانستم که صرف زمان زیادی برای رفت و آمد در هر روز به تعادل بین کار و زندگی و کیفیت کلی زندگی من آسیب می رساند.

پیشنهادهای دیگر به دلایل دیگر همچنان جذاب بودند، اما موقعیتی که من پذیرفتم برجسته بود زیرا علاوه بر دستمزد بالاتر و رفت و آمد قابل مدیریت، انعطاف بیشتری را ارائه می‌کرد.

شروع کارم با یک موقعیت شخصی که به اشتراک گذاشتن آن با کارفرمایان چالش برانگیز بود، کمی اعصاب خردکن بود

همچنین تایید کرد که راه درست را انتخاب کردم. فیزیوتراپی دنیایی است که در آن هرگز از یادگیری دست نکشید. هر بیمار چالش های خود را به همراه دارد و این همان چیزی است که کار را جذاب نگه می دارد و مرا به رشد سوق می دهد.

حدود یک سال پس از اولین نقشم، شروع به جستجوی شغل جدیدی کردم تا به دوست پسرم در پنسیلوانیا نزدیکتر باشم. من به عنوان دستیار فیزیوتراپی در یک کلینیک سرپایی در گرینزبورگ، پنسیلوانیا، در ماه اوت شروع کردم.

دوران گذار پرمشغله بوده است، اما من هیجان زده هستم که به ساختن مهارت هایم، ایجاد ارتباط با بیمارانم، و شروع فصل بعدی ساختن حرفه ام ادامه دهم.

مقاله اصلی را در Business Insider بخوانید