بعد در میان تنش در Drumcree چه می شود؟ پیچیده است...

در چند روز گذشته، گروه کوچکی از اعضای Orange Order در کلیسای Drumcree از تپه به سمت جاده Garvaghy راهپیمایی کرده‌اند، اما مأموران پلیس ایرلند شمالی (PSNI) آنها را متوقف کردند.

این راهپیمایی کوتاه از صبح یکشنبه بارها اتفاق افتاده است. رویارویی های پایین به عنوان "رویرویی" یا "بنگاه" توصیف شده است. در واقع، آنها هم کوتاه و هم مودب بوده اند.

و آن‌ها در تضاد شدید با صحنه‌هایی هستند که 30 سال پیش در اینجا پخش شد، زمانی که سیم‌های خاردار زمین‌های اطراف را پر کردند تا از حرکت‌های جانبی معترضان خشمگین وفادار جلوگیری کنند.

تا غروب یکشنبه، تنها افرادی که در اطراف کلیسای کلیسای ایرلند در درامکری بودند، 35 نارنجی بودند که کمیسیون رژه اجازه حضور در آنجا را به همراه چند روزنامه‌نگار داشت.

این استراتژی عمدی بود - ارسال پیامی مبنی بر اینکه فرمان نارنجی از حمایت دادگاه برخوردار است، از قوانین پیروی می کند و تنها غیر معقول ترین افراد می توانند چنین رژه ای را به عنوان تهدید تلقی کنند.

این نظم و انضباط از آن زمان با ورود چند صد نفر از حامیان نظم نارنجی در یکشنبه شب متزلزل شد. تا دوشنبه شب، کمتر از صد نفر از این افراد آنجا بودند و بسیاری رفت و آمد داشتند.

با این حال، هیچ یک از این حامیان برای ماندن در شب به رختخواب نرفتند، اگرچه نارنجی‌مردانی که از آسایش سالن نارنجی مناسبی که در کنار کلیسا قرار دارد، برخوردار هستند، حضور 24 ساعته و هفت روزه خود را حفظ می‌کنند.

همه اینها ممکن است در روزهای آینده اهمیت پیدا کنند. اینفلوئنسر وفادار جیمی برایسون - فارغ التحصیل حقوق اما نه وکیل دادگستری یا وکیل دادگستری - اصرار دارد که می تواند 10000 در حوزه های اطراف بگذارد.

شاید اینطور باشد، شاید نه.

تا کنون، بقیه پورتادون به کار خود ادامه داده اند، چند صد نفر از وفادارانی که در انتهای خیابان واتر - بین جاده گارواقی و مرکز شهر - جمع شده بودند تا ساعات اولیه روز سه شنبه.

مجهولات زیادی در همه اینها وجود دارد. یکی اینکه: چه زمانی یک رژه مجاز قانونی پوشش آن حمایت قانونی را از دست می دهد؟

کمیسیون رژه به دستور نارنجی اجازه راهپیمایی در روز یکشنبه 27 سپتامبر داد، اما این بدان معنا نیست که مجوز بی پایان است. با این حال، به طور رسمی لغو نشده است.

تصمیم کمیسیون رژه در 25 سپتامبر به لژ نارنجی وفادار ناحیه پورتادون اجازه داد تا مسیر سنتی خود را برای 35 نفر از جمله پنج مارشال راهپیمایی کند.

از آنها خواسته شد تا ساعت 8 صبح یکشنبه کلیسای درامکری را ترک کنند و تا ساعت 9:30 صبح در سالن اورنج در خیابان کارلتون در مرکز پورتادون، بدون باند، پرچم، بنر یا حامیان همراه، متفرق شوند.

قانون مربوطه حاکم بر رژه، بخش 6 قانون راهپیمایی های عمومی (ایرلند شمالی) در سال 1998 است، با بخش 4 که می گوید جزئیات تاریخ و زمان رژه و همچنین مسیرها و شماره های مربوطه باید ارائه شود.

در ادامه اعلام می‌کند که اگر رژه در زمان یا تاریخ متفاوتی برگزار شود یا با مسیر تعیین‌شده متفاوت باشد، آن‌ها طبق قانون رژه «مجرم خواهند بود».

اما اگر رژه نتواند برگزار شود زیرا از انجام آن جلوگیری می شود چه؟ بخش 6 (9) در صورتی که یک رژه به دلیل شرایط خارج از کنترل سازمان‌دهندگان دیر برگزار شود، دفاع می‌کند.

علاوه بر این، اگر اقدامات آنها با توافق یکی از اعضای PSNI انجام شود، برگزارکنندگان می توانند زمان اضافی دریافت کنند. با این حال، این بدان معنا نیست که تصمیم کمیسیون رژه به طور خودکار تغییر می کند.

جزئیات این امر مسلما پیچیده است، اما هنوز می تواند محوری باشد. اگر دستور نارنجی باید درخواست جدیدی را به کمیسیون رژه - که شهرت آن به شدت آسیب دیده است - ارائه دهد، دشوار است که ببینیم چگونه می توان مجوز را صادر کرد.

این کمیسیون توسط دادگاه عالی به دلیل عدم رسیدگی صحیح به درخواست اولیه Orange Order درامکری مورد سرزنش قرار گرفت، زیرا برخی از کمیسیون‌ها حتی مدارک را به درستی مطالعه نکرده بودند.

در یک سطح، شاید بتوان همدردی کرد: کمیسیون به مدت 27 سال به Orange Order اجازه نداده بود تا در Garvaghy راه برود، پس چرا کسی فکر می‌کرد امسال متفاوت باشد؟

با این حال، وقتی چنین رفتاری در زیر نور سرد دادگاه مطرح می شود، دفاع از آن دشوار است. کمیسیون که مورد سرزنش قرار گرفت، دوباره بررسی کرد و یک ارزیابی امنیتی از PSNI دریافت کرد.

از آنجایی که بسیاری از اسناد و مدارک دقیق در همه این موارد منتشر نشده است، سردرگمی در مورد آنچه که PSNI به کمیسیون گفت و مهمتر از آن، نحوه بیان آن باقی می ماند.

کمیسیون رژه می گوید به این دلیل مجوز داده است که PSNI گفته بود راهپیمایی می تواند بدون مسائل مهم نظم عمومی برگزار شود زیرا برای چندین دهه مشکلی وجود نداشته است.

واضح است که وجود نداشته است، اما این تنها به این دلیل است که راهپیمایی هرگز اتفاق نیفتاده است. به نظر می‌رسد که PSNI به طور خصوصی می‌گوید که چنین اعلامیه‌ای را ارائه نکرده است، بلکه چیزی ظریف‌تر است.

اگر در مورد آنچه PSNI گفته است تردید وجود دارد، در مورد آنچه که در مورد یک برنامه جدید می گوید تردید کمتری وجود دارد، زیرا مطمئنا اکنون نمی تواند بگوید که هیچ پیامد نظم عمومی وجود نخواهد داشت.

نایجل داوسون، رهبر محلی نارنجی، می‌گوید تصمیم کمیسیون تغییر نکرده است، و این درست است، اما این چیزی نیست که بگوییم Orange Order می‌تواند به‌طور نامحدود در Drumcree بماند و در هر تاریخی که دوست دارد راه برود.

چنین جزئیاتی پیچیده است، اما به شدت بر مذاکرات در هیلزبورو برای حل اختلاف تاثیر می گذارد. Orange Order خواستار ضمانت نامه کتبی است مبنی بر اینکه مجوز آن قبل از آماده شدن برای بررسی هر چیز دیگری معتبر است.

ساکنان جاده گارواگی خلاف این را می‌خواهند، و رهبر محلی، براندان مک سیونیت، خواهان انتصاب یک میانجی بین‌المللی برای حل اختلاف است، نه یک فرد محلی.

مسائل دیگری نیز وجود دارد که باید در نظر گرفته شود. از دور، ممکن است به نظر برسد که ساکنان جاده گارواقی و سین فین در قفل هستند. با این حال، واقعیت روی زمین بسیار پیچیده تر است، با تنش های فراوان.

MacCoinnaith 20 سال پیش به دلیل تصمیم خود برای حمایت از PSNI از شرکت Sinn Féin جدا شد. او امروز یکی از اعضای Éirígí، گروه جمهوری خواه سیاسی- ناراضی است. دیگران در Garvaghy نظرات او را به اشتراک می گذارند.

پروفایل Breandan Mac Cionnaith: مرد سابق جمهوری اسلامی ایران که تونی بلر گفت: «بی منطقی را به یک شکل هنری تبدیل کرد».

به همین ترتیب، برخی از افرادی که در چند روز اخیر از خارج از منطقه در جاده قرواغی آمده اند، نه تنها از نظر سیاسی ناراضی نیستند، بلکه جمهوری خواهان مخالف شناخته شده ای هستند که از خشونت حمایت کرده اند. با این حال، بسیاری از مردم محلی تلاش کرده‌اند تا روی عناصر جوان‌تر در بالکلواها رفتار کنند و به آنها بفهمانند که نباید پرخاشگرانه رفتار کنند. تاکنون به چنین هشدارهایی توجه شده است.

تنش ها شاید سین فین را وادار کرده است - که تا حدودی متناقض، کسانی هستند که مردم محلی در انتخابات به آنها رأی می دهند - برای جلوگیری از اتهامات ناگوار بودن به اندازه کافی، حتی از ساکنان پر سر و صداتر باشد.