بله، صهیونیسم نژادپرستی است

حزب سبز انگلیس روز یکشنبه در کنفرانس سالانه خود در برایتون به رسمیت شناختن صهیونیسم به عنوان نژادپرستی رأی داد. این طرح که صهیونیسم را «پروژه سیاسی قوم‌گرایانه» توصیف می‌کند، علی‌رغم مخالفت تعدادی از نمایندگان این حزب و همچنین کارولین لوکاس، رهبر سابق حزب، با 1022 رأی موافق و 813 رأی موافق به تصویب رسید.

این رای باعث سر و صدا در جریان اصلی بریتانیا شد و بسیاری از مفسران در امواج رادیویی و رسانه های اجتماعی آن را محکوم کردند، حزب را به یهودی ستیزی متهم کردند و حتی ادعا کردند که یهودیان را به خطر می اندازد.

با این حال، قطعنامه حزب سبز هیچ چیز رادیکال یا خارق العاده ای را اعلام نمی کند. صهیونیسم یک ایدئولوژی شهرک نشین-استعماری بوده و هست و استعمار شهرک نشین اساسا نژادپرستانه است. صهیونیسم بر این باور متمرکز است که یهودیان از هر کجای جهان حق دارند در فلسطین تاریخی وطن داشته باشند - حقی که بر حق هر مردم دیگری برتری دارد.

این اعتقادی است که مبتنی بر ادعاهای کتاب مقدس درباره یک سرزمین و درک غیرتاریخی از تاریخ است. به طور اساسی، تحقق آن مستلزم غصب و خلع ید از جمعیت بومی فلسطین است.

تعریف صهیونیسم به عنوان یک ایدئولوژی استعماری شهرک نشین، به ویژه که خود بنیانگذاران صهیونیست با افتخار آن را چنین توصیف می کنند، نباید بحث برانگیز باشد. ولادیمیر ژابوتینسکی، یک متفکر برجسته رویزیونیست صهیونیستی در اوایل قرن بیستم، نوشت که «استعمار صهیونیستی ... باید با مخالفت با اراده مردم بومی انجام شود».

تئودور هرتزل که اغلب از او به عنوان پدر بنیانگذار صهیونیسم سیاسی یاد می شود، امیدوار بود با سیسیل رودز، امپریالیستی که استعمار بریتانیا در زیمبابوه را رهبری می کرد، ارتباط برقرار کند.

در پیش‌نویس نامه‌ای بدنام که هرتزل هرگز آن را ارسال نکرد، از رودز دعوت کرد «به ساخت تاریخ کمک کند». او نوشت: «این شامل آفریقا نیست، بلکه بخشی از آسیای صغیر را شامل می‌شود... پس چگونه به شما مراجعه می‌کنم، زیرا این یک راه برای شما مهم است؟... زیرا این چیزی استعماری است».

نهادهای اولیه صهیونیسم نیز همان خودشناسی استعماری را از طریق نام خود منعکس می کردند: اعتماد استعمار یهودی، انجمن استعمار یهودیان فلسطین، اداره استعمار آژانس یهود.

صهیونیسم نیز به عنوان یک ایدئولوژی استثنایی نیست. این مسیر ایدئولوژی‌های دیگری را دنبال می‌کند که اغلب ریشه در ایده سرنوشت آشکار دارند که موجودیت‌های استعماری شهرک‌نشین و جنایات نسل‌کشی آنها را علیه جمعیت‌های بومی برای تضمین ادامه پروژه‌های استعماری خود شکل داده‌اند.

در واقع، آنچه در فلسطین در حال رخ دادن است، یک رویداد منفرد نیست، بلکه بخشی از تاریخ جهانی تاکتیک های خشونت آمیز و سلب مالکیت با هدف از بین بردن مردم بومی و تحکیم کنترل شهرک نشین-استعماری بر زمین است.

حزب سبز اولین کسی نبود که در مقام رسمی صهیونیسم را نژادپرستی تعریف کرد. در سال 1975، مجمع عمومی سازمان ملل متحد با تصویب قطعنامه 3379، صهیونیسم را نوعی نژادپرستی و تبعیض نژادی اعلام کرد. این قطعنامه با 72 رای موافق، 35 رای مخالف و 32 رای ممتنع به تصویب رسید و بر اساس بیانیه های سازمان وحدت آفریقا و جنبش غیرمتعهدها که در اوایل همان سال ارائه شده بود، به تصویب رسید.

جای تعجب نیست که این قطعنامه توسط کشورهای جهانی جنوب که به خوبی عملکرد ایدئولوژی های استعماری را می دانستند، حمایت شد. بسیاری به درستی بین رژیم صهیونیستی و رژیم آپارتاید آفریقای جنوبی مقایسه کردند.

این قطعنامه در نهایت در سال 1991 تحت فشار آمریکا و با تایید اتحاد جماهیر شوروی لغو شد. رژیم اسرائیل لغو آن را شرط حضور در مذاکرات صلح مادرید، تحت حمایت واشنگتن و مسکو، قرار داده بود. لغو قطعنامه منعکس کننده تغییر توازن قدرت ژئوپلیتیکی، در پس زمینه انحلال اتحاد جماهیر شوروی و فروپاشی بلوک شرق، به جای بازنگری در درک جهانی از صهیونیسم بود.

این واقعیت که یک حزب جریان اصلی بریتانیا به چیزی بازگشته است که پنج دهه پیش از آن توسط کشورهای جنوب جهانی در صحنه جهانی مطرح شده بود، قابل توجه است. در زمینه سیاسی و تاریخی بریتانیا، این گامی کوچک اما مهم در جهت مقابله با میراث سیاه این کشور در تسهیل ایجاد یک کشور صهیونیستی در سرزمین فلسطین و کمک به نکبت، پاکسازی قومی فلسطین در سال 1948 است.

اینکه آیا حزب سبز می‌تواند موقعیت خود را تحت فشار شدیدی که مطمئنا با آن روبه‌رو می‌شود حفظ کند و از دادن امتیاز برای جلب رضایت کسانی که به آن حمله می‌کنند اجتناب کند، هنوز مشخص نیست.

در همین حال، همانطور که همه اینها در رسانه های غربی پخش می شود، نسل کشی در فلسطین ادامه دارد و آنچه در سر و صدا گم شده است، واقعیت مادی صهیونیسم برای فلسطینیان در زمین است. بیش از یک قرن است که این ایدئولوژی ویرانی و ویرانی های بی حد و حصری برای مردم فلسطین ایجاد کرده است. جنبش حزب سبز این تاریخ را ابداع نکرد - فقط آن را نامگذاری کرد.

نظرات بیان شده در این مقاله متعلق به خود نویسنده است و لزوما منعکس کننده موضع تحریریه الجزیره نیست.