بنیاد زاها حدید در حال بازگشایی مقر سابق معمار فقید به عنوان یک فضای هنری عمومی است.

به مناسبت 10 سالگی درگذشت زاها حدید، بنیاد زاها حدید دفتر مرکزی سابق معمار را در 29 اکتبر بازگشایی می کند. مدرسه ویکتوریایی سابق، واقع در 10 Bowling Green Lane در کلرکنول، به عنوان یک فضای فرهنگی عمومی برای معماری، طراحی و هنرهای مرتبط تغییر کاربری خواهد داد.

فضای تازه بازسازی شده شامل گالری ها، فضای آموزشی، سالن سخنرانی و نمایش مجموعه خواهد بود. از این فضاها برای میزبانی نمایشگاه ها، گفتگوها، کارگاه ها و اقامتگاه های خلاق استفاده می شود.

رعنا حدید، رئیس هیئت امنای بنیاد زاها حدید، در بیانیه‌ای گفت: «آرزوی زاها برای این بود که بنیاد میراث او را حفظ کند و در عین حال ایده‌هایش را پیش ببرد: پیشرفت آموزش، حمایت از نسل‌های آینده و کمک به حوزه وسیع‌تر معماری».

او افزود: "در قلب این ماموریت، آرشیو فوق‌العاده او، سوابق عمیقی از کار، تخیل و زندگی فکری او قرار دارد. این گام بعدی به ما امکان می‌دهد تا از آن آرشیو محافظت کنیم، آن را به روی مخاطبان گسترده‌تر باز کنیم، و فرصت‌های جدیدی برای یادگیری، دانش‌آموزی و کشف خلاق ایجاد کنیم و اطمینان حاصل کنیم که ایده‌های زاها همچنان الهام‌بخش نسل‌های آینده است.

کاترین نولان و الکس باترورث، از استودیوی KA مستقر در لندن، نوسازی مدرسه‌ای که در اوایل دهه 1870 ساخته شده بود، رهبری کردند. این زوج برخی از ویژگی‌های اصلی ساختمان را احیا کرده‌اند، در حالی که کف‌پوش‌های جدیدی را اضافه کرده‌اند و نکاتی را از نقاشی‌های حدید برای کارهای پایانی گرفته‌اند. نولان و باترورث خاطره حدید را در جزئیات ظریفی مانند کشش درهای Z شکل و کفپوش های خرده مانندی که خود معمار عراقی-بریتانیایی در آن گنجانده بود، زنده نگه داشته اند.

آریک چن، مدیر بنیاد زاها حدید، در بیانیه ای گفت که این سازمان از دیدن این "تکامل بعدی" سایت "هیجان زده" است. او گفت: «میراث زاها هم از طریق برنامه‌ها و نمایشگاه‌های ما که از آرشیو او گرفته شده‌اند و هم از طریق اخلاق آینده‌نگر او که امروز به طور فعال با فرهنگ معماری درگیر می‌شویم، در آنجا زنده خواهد ماند.»

این فضا در 29 اکتبر به روی مطبوعات و بازدیدهای خصوصی باز می شود و پس از آن در 3 نوامبر افتتاح می شود. نمایشگاه جدیدی با عنوان "زاها حدید: معماری اجرا" این مکان را افتتاح می کند. این نمایش با سرپرستی کاترین هاو و لیبی سلرز، صحنه و دکورهایی را که حدید برای رقص معاصر، اپرای کلاسیک و موسیقی پاپ تصور کرده بود جشن می گیرد.