بنیاد مک آرتور برندگان سال 2026 را اعلام کرد «Genius Grant».

با رانندگی در میان ملت ناواهو، ممکن است یکی از نقاشی های دیواری بزرگ چیپ توماس را در یک مرکز خرید متروکه در امتداد بزرگراه ببینید. آثار او ساختمان‌های متعدد دیگری را در سراسر این منطقه‌ی حفاظت‌شده بسیار زیبا کرده است.

زمانی که توماس 69 ساله هنوز در مراحل اولیه کارش بود، یکی از دوستانش به او گفت که باید کمک هزینه مک آرتور دریافت کند، او به یاد می آورد، اگرچه در آن زمان این اظهار نظر را نادیده گرفت. روز سه شنبه یکی دریافت کرد.

ملت ناواهو، بزرگترین منطقه رزرو شده بومیان آمریکا، در سراسر آریزونا، نیومکزیکو و یوتا امتداد دارد. توماس که ناواهو نیست اما به مدت 36 سال در آنجا به عنوان پزشک کار می کرد، کار عکاسی خود را بر روی دینه متمرکز کرد، همانطور که مردم ناواهو خود را می نامند. او گفت که وقتی از انتخاب مک آرتور خود مطلع شد، احساساتی شد و آرزو کرد کاش والدین و مادربزرگش هنوز در اطراف بودند تا او به آنها بگوید.

با کمک مالی این بنیاد، او گفت که امیدوار است پروژه کویر نقاشی شده خود را که یک کمپین مشترک هنری عمومی است، احیا کند.

او به نیویورک تایمز گفت: «من به دنبال یک احیا هستم. او همچنین گفت که مایل است برنامه های هنری را برای دانش آموزان در ملت ناواهو بیاورد.

از آنجایی که همکاران نه برای این افتخار درخواست می‌کنند و نه اطلاعیه‌ای دریافت می‌کنند، انتخاب آنها کاملا غافلگیرکننده است. این بنیاد اقدامات دقیقی را برای مخفی نگه داشتن روند خود انجام می دهد، از جمله استفاده از حیله برای گرفتن تلفنی از اعطاکنندگان برای یک مکالمه خصوصی.

هالی ژان باک، دانشیار محیط زیست و پایداری در دانشگاه بوفالو که یکی از دریافت کنندگان امسال است، گفت که تحت تأثیر این تصور بود که این بنیاد برای صحبت در مورد تغییرات آب و هوا و فناوری انرژی تماس گرفته است: "آنها به نوعی مرا فریب دادند."

فیلیپ دی بریگارد، استاد فلسفه و روانشناسی و علوم اعصاب در دانشگاه دوک، گفت که اولین تماسی که از بنیاد دریافت کرده بود را نادیده گرفت و فکر می کرد که هرزنامه است. هنگامی که او روز بعد از محل استراحت دانشکده پاسخ داد، فردی که در آن سوی خط بود به او پیشنهاد داد که از گروه دور شود و به آنها گفت که تماس در مورد مالیات است.

تنها چیزی که می توانستم فکر کنم این بود: با مالیات هایم چه کار کردم؟ با خنده گفت

امانوئل ویلکینز، نوازنده و آهنگساز ساکسیفون جاز آلتو که امسال نیز کمک هزینه ای دریافت کرد، گفت این واقعیت که این بنیاد بسیار مخفیانه فعالیت می کند، آن را در دنیای هنرمندان «اسطوره سازی» کرده است.

ویلکینز با 29 سالگی جوانترین دریافت کننده امسال است. و به عنوان فردی که هنوز در ابتدای کار خود بود، گفت که گاهی اوقات برای اثبات خود تحت فشار بوده است.

حالا او گفت: «من فقط می‌توانم به شیوه‌ای متفاوت ریسک کنم، زیرا مک آرتور به من سود شک و تردید را می‌دهد.»

کریستین سان کیم، هنرمندی که به سیاست صدا علاقه مند است، گفت که لیست او در مورد روش هایی که او برای استفاده از بودجه کمک مالی تصور می کرد، طولانی بود. اما او همچنین مشتاقانه منتظر کاهش سرعت بود.

کیم که در برلین زندگی می کند، گفت که در دو سال گذشته برای کار زیاد سفر کرده است. سال گذشته نمایشگاهی در مورد آثار او به موزه ویتنی برپا شد. او همچنین مادر دو فرزند است.

کیم گفت: «با این کار، من معتقدم که می‌توانم از فرصت‌ها استفاده کنم یا به نحوه پرداخت صورت‌حساب‌هایم به همان اندازه فکر کنم، و بتوانم کمی بیشتر یک مادر با انعطاف‌پذیری بیشتری در زندگی‌اش باشم.»

کمک هزینه تحصیلی مک آرتور دریافت کنندگان را ملزم نمی کند که چیز خاصی را با کمک مالی تهیه کنند، و همچنین عملکرد آنها را در طول دوره کمک هزینه تحصیلی ارزیابی نمی کند.

الیزابت الیس، یک برنده جایزه مک آرتور در سال 2026 و دانشیار تاریخ در دانشگاه پرینستون، گفت که به کمک هزینه هایی که نیاز به محصول نهایی دارند عادت کرده است. در مواقعی، این مأموریت برای او در حین حضور در میدان، مخل بود.

او گفت: «مطمئنم از مردم شنیده‌اید که می‌گویند، در دانشگاه، ما منتشر می‌کنیم یا نابود می‌شویم، اما بودجه انعطاف‌پذیر این فشار را از بین می‌برد.

الیس گفت که حمایت این بنیاد به ویژه پس از مشاهده تأثیرات کاهش بودجه فدرال از منابعی مانند کمک های مالی بنیاد ملی علوم انسانی (NEH) روی همتایانش معنادار بود.

او گفت: «این واقعا خوب است که این فرصت‌ها برای شناسایی و حمایت از کارهایی که در این لحظه می‌تواند بسیار دشوار باشد، خوب است.

الورا درنونکور، اقتصاددان کار و تاریخدان اقتصادی

لیانگ فانگ ژانگ، مهندس شیمی و مهندس زیستی

مالیا مندز یک گزارشگر فرهنگ برای تایمز و بخشی از انجمن تایمز 2026-27 است، برنامه‌ای برای روزنامه‌نگاران در ابتدای کارشان.