بنیانگذار GOV.UK هشدار داد که هجوم طلا در هوش مصنوعی می‌تواند بریتانیا را محبوس کند

به گفته مایک براکن، بنیانگذار GOV.UK، بریتانیا در خطر تعویض وابستگی خود به تامین کنندگان فناوری خارجی با اتکای عمیق تر به تعدادی از ارائه دهندگان هوش مصنوعی قرار دارد. براکن، که سرویس دیجیتال دولتی (GDS) را تأسیس کرد و به عنوان اولین مدیر ارشد داده‌های دولتی بریتانیا خدمت کرد، می‌گوید که دولت‌ها و سایر موسسات به تدریج کنترل سیستم‌های حیاتی را کنار می‌گذارند زیرا وابستگی‌های فناوری بیشتری را بر روی عملیات خود جمع می‌کنند. براکن گفت: "موسسات به ندرت حاکمیت خود را در یک بحران از دست می دهند. آنها آن را در یک زمان معقول از دست می دهند."

"بزرگترین خطری که امروزه بسیاری از سازمان ها با آن روبرو هستند این نیست که کسی کنترل را از آنها سلب کند. بلکه این است که آنها به تدریج آن را کنار می گذارند. هر تصمیم فناوری می تواند تغییر جهت را در آینده سخت تر یا آسان تر کند." این هشدار زمانی منتشر می‌شود که دولت‌ها به سمت «هوش مصنوعی مستقل» پول می‌ریزند، که معمولا شامل ظرفیت محاسباتی داخلی، مدل‌های داخلی یا زیرساخت‌هایی است که برای کاهش اتکا به ارائه‌دهندگان خارجی در نظر گرفته شده است. براکن معتقد است که نکته اساسی تری را از دست می دهد. او گفت که حاکمیت لزوما در اختیار داشتن زیرساخت یا فناوری زیر یک سرویس نیست.

آنچه اهمیت دارد این است که آیا یک سازمان هنوز هم می تواند تصمیمات خود را زمانی که شرایطش تغییر می کند، اتخاذ کند یا خیر. این امر به ویژه با هوش مصنوعی مرتبط می شود، جایی که سازمان ها به طور فزاینده ای خدماتی را پیرامون مدل ها و پلتفرم های کنترل شده توسط گروه نسبتا کوچکی از شرکت های فناوری ایجاد می کنند. زمانی که این سیستم‌ها در زیرساخت‌ها و جریان‌های کاری سازمان دفن می‌شوند، ممکن است جابجایی بعدا بسیار سخت‌تر باشد. براکن گفت: "بسیار اوقات، موسسات فقط زمانی متوجه می شوند که انعطاف پذیری خود را از دست داده اند." مشکل به وایت هال محدود نمی شود.

کسب‌وکارها، دانشگاه‌ها، موسسات خیریه و سایر موسسات تقریبا با همین مشکل روبرو هستند زیرا بیشتر فعالیت‌های آنها به پلتفرم‌های برون‌سپاری و خدمات هوش مصنوعی واگذار می‌شود. براکن استدلال خود را در «حاکمیت دیجیتال: قدرت تصمیم‌گیری» بیان می‌کند، کتاب جدیدی که با همکاری همکارانش در شرکت مشاوره‌ای Public Digital، که پس از خروج از دولت آن را بنیان‌گذاری کرد، نوشته است. در همین حال، دولت بریتانیا در حال توسعه نسخه خود از هوش مصنوعی مستقل است، پول را به زیرساخت‌های محاسباتی داخلی سرازیر می‌کند و دسترسی به قدرت پردازش مورد نیاز برای ساخت و اجرای مدل‌های هوش مصنوعی را گسترش می‌دهد.

اما براکن استدلال می‌کند که صرفا قرار دادن زیرساخت‌ها در داخل مرزهای ملی لزوما به سازمان کنترل معنی‌داری بر فناوری‌ای که به آن وابسته است نمی‌دهد. سؤال مهمتر این است که آیا توانایی تغییر تأمین‌کننده، فناوری یا استراتژی را حفظ می‌کند، بدون اینکه کشف کند که سال‌ها تصمیم‌های قبلی انجام این کار را بسیار دشوار کرده است. او گفت: «این چالش بسیار فراتر از فناوری است.

پرسش‌های مربوط به هوش مصنوعی، زیرساخت‌های حیاتی، انعطاف‌پذیری ملی، رقابت‌پذیری اقتصادی و ظرفیت دولت به طور فزاینده‌ای با این موضوع مرتبط می‌شوند که آیا نهادها توانایی تصمیم‌گیری و اقدام بر اساس آن‌ها را حفظ می‌کنند یا توسط سیستم‌ها، تامین‌کنندگان و وابستگی‌هایی که دیگر کنترل نمی‌کنند محدود می‌شوند. هر مؤسسه ای به فناوری وابسته است. سؤال این است که آیا آن فناوری آزادی عمل شما را گسترش می دهد یا بی سر و صدا آن را محدود می کند». برای Bracken، اگر هنوز با کسی که آن را ارائه کرده گیر می‌دهید، تماس با AI Sovereign چندان مهم نیست. ®