بن‌بست اسرائیل پس از انتخابات، شکاف‌های عمیق اجتماعی، سقف سیاسی اعراب را برجسته می‌کند

مطالعه دقیق آخرین نتایج انتخابات اسرائیل واقعیت نابسامان چشم انداز سیاسی و اجتماعی این کشور را آشکار می کند. بنیامین نتانیاهو، نخست وزیر، نه پیروزی قاطعی را کسب کرد و نه گادی آیزنکوت به پیشرفتی که برای تحمیل یک انتقال سیاسی لازم بود، دست یافت. با این حال، در درون این فلج، یک امر ثابت ظاهر شد: نتانیاهو مجددا وضعیت خود را به عنوان "جادوگر" پایدار سیاست اسرائیل و پایگاه جناح راست، به ویژه در میان بخش‌های مهمی از یهودیان میرز تأیید کرد.

توانایی او برای بسیج حامیان وفادار او همچنان بسیار زیاد است، حتی زمانی که حزب لیکود او پنج کرسی را در مقایسه با انتخابات 2022 از دست داد و بلوک حکومتی او با شکست قابل توجهی مواجه شد. شاس به ویژه ضربه سختی خورد و پنج کرسی را از دست داد، در حالی که احزاب به رهبری بزالل اسموتریچ و ایتامار بن گویر با هم 14 کرسی را به دست آوردند. 2022.

نتانیاهو همچنان چهره مسلط در جناح راست باقی مانده است، اما بقای سیاسی او به قیمت قدرت اردوگاه گسترده تر او تمام شده است. امروز نقشه پارلمان به بن بست رسیده است: بلوک نتانیاهو 53 کرسی دارد و او قادر به تشکیل اکثریت حکومتی نیست، در حالی که بلوک آیزنکوت دارای 48 کرسی است. رهبران در مورد همکاری با آنها عمیقا اختلاف نظر دارند. با یک دولت وحدت ملی که دور از دسترس به نظر می رسد، کشور با چشم انداز یک انتخابات زودهنگام دیگر در عرض چند ماه روبرو است - رقابتی در

که بدون شک نتانیاهو برای شکستن بن بست و بازپس گیری کنترل شرط بندی می کند. نظام سیاسی صهیونیستی در جناح راست زندگی می کند، جامعه متنوع تر است. این نشان‌دهنده مرکز ثقل ایدئولوژیک عمیق‌تر در جامعه یهودی اسرائیل است، جایی که تمایزات معنادار بین اردوگاه‌های جریان اصلی در مورد مسائل مربوط به هویت ملی، امنیت، و نقش شهروندان عرب در دولت محدود شده است.

مسائل حتی حزب چپگرای دموکرات یک ژنرال سابق به نام یایر گولان را در راس خود دارد که نشان دهنده اهمیت پایدار مدارک نظامی در زندگی سیاسی اسرائیل است. تمایل جولان برای گنجاندن احزاب عرب در دولت او را از دیگر رهبران مخالف متمایز می کند، اما موقعیت او به جای رویکرد غالب، یک استثنا باقی می ماند. عموم یهودیان به دور از یکنواختی سیاسی هستند و در میان جوامع سکولار، مذهبی، صهیونیستی، و به طور سنتی غیرصهیونیستی فوق ارتدوکس (حاردی) تقسیم شده اند.

با این حال، در بخش‌های قابل‌توجهی از این طیف، این باور که دولت باید خصلت ملی منحصرا یهودی خود را حفظ کند، بر اصل مشارکت سیاسی برابر بیشتر شده است. معمولا خود را در این اعتقاد نشان می دهد که شهروندان عرب ممکن است از حقوق مدنی فردی برخوردار باشند اما باید تأثیر کمی بر تصمیمات اساسی سیاسی و امنیتی دولت داشته باشند.

y، بدون در نظر گرفتن نگرانی های امنیتی حاکم بر زندگی سیاسی اسرائیل قابل درک نیست. در کنار مشارکت واقعی مدنی، انتخابات با ایمان پایدار به برتری نظامی و درک تهدیدهای فراتر از مرزهای کشور شکل می گیرد. مقامات یهودی از قدرت سیاسی عربی می ترسند.

نمایندگی پارلمانی آنها با داشتن 19 کرسی، محاسبات مورد نیاز برای خروج از بن بست را ارائه می دهد، با این حال نفوذ سیاسی آنها توسط بسیاری از تشکیلات سیاسی یهودی به عنوان چیزی قابل مهار تلقی می شود و نه از استقبال.

اینها شامل هشدارهایی مبنی بر اینکه پیروزی اپوزیسیون شخصیت یهودی دولت را تهدید می کند، در کنار ادعاهایی مبنی بر تلاش احزاب عربی برای "دزدیدن انتخابات" بود. میری رگیف، وزیر حمل‌ونقل، انتخاب «یا راست یا فلسطین» را به رأی‌دهندگان ارائه کرد، که بازتاب اولتیماتوم سیاسی قدیمی «یا بی‌بی یا تیبی» بود. مقامات انتخاباتی ادعاهای تقلب سیستماتیک در انتخابات را رد کردند، اما پیام سیاسی غیرقابل انکار باقی ماند: مشارکت گسترده اعراب نه به‌عنوان تهدیدی از دموکراسی برای اسرائیل، بلکه به‌عنوان یک تهدید علیه اسرائیل به تصویر کشیده شد.

mp منطق طرد کننده مشابهی را اتخاذ کرد. رهبران برجسته اپوزیسیون با قبول تغییر احساسات عمومی به سمت راست، مکررا متعهد شدند که در ائتلافی با احزاب عربی نخواهند نشست یا به حمایت پارلمانی آنها وابسته نیستند. تمایل دموکرات ها برای در نظر گرفتن مشارکت اعراب، تغییر چندانی در مقاومت غالب در میان دیگر رهبران اپوزیسیون انجام نداده است. این لفاظی برای راضی کردن رأی دهندگان یهودی محاسبه شده است که نگرش آنها نسبت به هموطنان عرب خود توسط دهه ها درگیری، سوء ظن و تحریکات سیاسی شکل گرفته است.

برای برخی، حتی شنیدن زبان عربی در اتوبوس عمومی، در مغازه، یا در راهروی بیمارستان می‌تواند باعث ناراحتی شود. نتیجه یک الگوی مستمر طرد سیاسی و تبعیض است که با اقلیت عرب کشور مواجه می‌شود. شهروندان عرب دارای کارت شناسایی اسرائیلی هستند، مالیات می‌پردازند، قانون را رعایت می‌کنند، و در استانداردهای دوگانه دولتی شرکت می‌کنند، اما با یک نهاد رسمی مواجه هستند. اگر آنها از رای دادن خودداری کنند، توسط برخی به عنوان عناصر بی وفا که وجود دولت را رد می کنند، محکوم می شوند.

اگر آنها از حقوق دموکراتیک خود استفاده کنند و در تعداد زیادی رای دهند، مشارکت آنها به عنوان تلاشی برای براندازی نتیجه سیاسی به تصویر کشیده می شود. تجربه رعام که در سال 2021 به دولت به رهبری نفتالی بنت و یایر لاپید پیوست، نشان داد که مشارکت سیاسی اعراب در بالاترین سطح ممکن است.

با این حال، مقاومت در برابر تکرار آن سابقه نشان می‌دهد که چنین شمولیت چقدر شکننده و مشروط باقی مانده است. این واقعیتی را نشان می‌دهد که در آن دولت به آسانی از افراد عرب به عنوان یک پزشک ماهر که از بیماران مراقبت می‌کند، یک پرستار اختصاصی، یک راننده اتوبوس، یک دانشگاهی یا یک کارگر ضروری در زیرساخت‌های عمومی کلیدی استقبال می‌کند. در این نقش‌های خدماتی، کمک‌های آنها ستایش می‌شود و اغلب آنها را ضروری توصیف می‌کنند. اما لحظه‌ای که همین شهروندان به دنبال عاملیت سیاسی واقعی و جایگاهی در میز تصمیم‌گیری هستند، سقف سختی پایین می‌آید.

نمایندگی پارلمانی به عنوان یک تشریفات دموکراتیک پذیرفته می شود، در حالی که مشارکت معنادار در اداره کشور اغلب به عنوان یک امتیاز منحصرا یهودی تلقی می شود. تناقض به سختی می تواند واضح تر باشد: شهروندان عرب به عنوان شرکت کنندگان اساسی در جامعه اسرائیل مورد استقبال قرار می گیرند، با این حال به نمایندگان منتخب آنها مکررا گفته می شود که آنها هیچ جایگاه قانونی در شکل دادن به گزارش های جمعی آینده دولت حلبی ندارند. Elaph.com که در حوزه خلیج عربی و امور اسرائیل تخصص دارد.