بنبست جاده Garvaghy زخمهای قدیمی ایرلند شمالی را به سطح میآورد
ساکنان از راهپیمایی Orange Order در بنبستی که تنشها، اختلافات حقوقی و درگیریهای سیاسی را احیا کرده است، جلوگیری میکنند.
راهپیمایی نظم نارنجی تنش ها را در پورتادون ایرلند شمالی زنده می کند
پورتادون، ایرلند شمالی - در جاده گارواگی در ایرلند شمالی، ساکنان روزها را صرف جمع آوری کرده اند تا در جامعه خود نگهبانی دهند.
آنها سلاحها را به هم وصل کردهاند و راه خود را مسدود کردهاند و آماده میشوند تا برای اولین بار در 28 سال گذشته، رژه پروتستان Orange Order از تلاش برای راهپیمایی در این منطقه عمدتا کاتولیک جلوگیری کنند.
چند چادر زده برخی دیگر غذا آوردند و شب را ماندند و مراقب بودند.
یک زن محلی که از ترس انتقامجوییهای خشونتآمیز خواست نامش فاش نشود، گفت: «تا زمانی که باید باشیم، اینجا خواهیم بود. "من جنگ را دیده ام که آن نارنجی ها به اینجا می آیند، و من آن را به اینجا باز نمی گردم - هیچ کدام از ما نیستیم."
Orange Order، یک سازمان پروتستان با سنت تاریخی ضد کاتولیک، در ۲۸ سال گذشته از راهپیمایی در جاده Garvaghy منع شده است.
حکم دادگاه عالی این ممنوعیت را لغو کرده است. اکنون، گروه کوچکی از نارنجیمردان هر روز در کلیسای درامکری گرد هم میآیند و آماده راهپیمایی هستند.
اما آنها نتوانسته اند از انتهای جاده فراتر بروند. پلیس مانع از عبور آنها می شود و به آنها اجازه عبور نمی دهد و به دلیل خطر خشونت با تعداد زیادی از معترضان در چند صد متری انتظار می رود.
این امر باعث خشم Orange Order شده است که خواستار برکناری جان بوچر رئیس پلیس ایرلند شمالی شده است. این گروه معتقد است که آنها حق قانونی راهپیمایی دارند و پلیس را به تسلیم شدن در برابر معترضان متهم می کنند.
نایجل داوسون، استاد ناحیه پورتادون اورنج لژ، به الجزیره گفت: «ما تصمیم مثبتی داریم که توسط کمیسیون رژه صادر شده و توسط قاضی دادگاه عالی تقویت شده است. رئیس پاسبان باید قانون را رعایت کند.
در دهه 1990، هنگامی که Orange Order سعی کرد از کلیسای Drumcree Parish در کنار جاده بازگردد، اعتراضات و خشونت روی داد.
داوسون وقتی از او پرسیده شد که نارنجیها چقدر دیگر آماده صبر هستند، گفت: «28 سال است که در Drumcree هستم.»
داوسون نسبت به سابقه خطرناکی هشدار داد که در آن «شاید درست می شود».
او گفت که اگر اعتراض به اندازه کافی بزرگ باشد، پلیس می تواند از تایید حکم دادگاه امتناع کند و افزود: "ما در اینجا قانون را در کنار خود داریم."
اولتان لارکین، یک معترض که از شهر همجوار آرماغ به پورتادون رفت تا از ساکنان جاده گارواقی حمایت کند، گفت: «قانون با آنهاست، اما عدالت با آنها نیست.
"اینجا صدمه دیده است. اینجا درد هست فقط به این دلیل که شما می توانید به این معنی نیست که باید.
بن بست تاکنون مسالمت آمیز بوده است. اما تاریخ حکایت از این دارد که چرا این رویارویی خطر تشدید واقعی دارد.
جاده گارواگی یکی از قویترین نقطههای اشتعال «دردسرها» بود - یک درگیری 30 ساله بین اتحادیهگرایان عمدتا پروتستان که برای باقی ماندن ایرلند شمالی بخشی از بریتانیا میجنگیدند، و جمهوریخواهان عمدتا کاتولیک که خواهان یک ایرلند متحد هستند.
راهپیماییهای نارنجی در منطقه کاتولیک معمولا با برخی از بدترین خشونتهای فرقهای که ایرلند شمالی به خود دیده است، همراه بود.
قرارداد صلح معروف به توافقنامه جمعه خوب در سال 1998 امضا شد و ایرلند شمالی را متحول کرد.
خشونت در مقیاس بزرگ تا حد زیادی پایان یافت، دشمنان سابق قدرت را در یک مجمع واگذار شده در استورمونت به اشتراک گذاشتند، و نسلی در عصر صلح بدون سربازانی که پست های بازرسی را در خیابان هایشان نگه داری می کردند، بزرگ شدند.
به دنبال این روند صلح، نظم نارنجی از رژه در امتداد جاده گارواقی جلوگیری شد - ممنوعیت مؤثری که تقریبا سه دهه تا کنون ادامه داشته است.
در تصمیمی غیرمنتظره، کمیسیون رژه ایرلند شمالی اجازه داد تا یک راهپیمایی نارنجی کوچک در شرایط سخت برگزار شود. فقط 35 نارنجی می توانستند در راهپیمایی شرکت کنند و آنها باید در سکوت و بدون فلوت و طبل معمولی خود این کار را انجام دهند.
اهالی جاده قرواقی به شدت به این حکم اعتراض کردند.
یک قاضی دیوان عالی ابتدا دستوری مبنی بر جلوگیری از برگزاری رژه صادر کرد، اما دادگاه تجدیدنظر اواخر روز شنبه این حکم را لغو کرد و راه قانونی را برای ادامه راهپیمایی صبح یکشنبه باز کرد.
پس از آن، شکایت دیگری در دادگاه عالی رد شد.
اولتان در دوران مشکلات بزرگ شد. او به دلیل داشتن نقش ارشد در IRA واقعی محکوم شد و به چهار سال زندان محکوم شد - محکومیتی که سالها بعد در دادگاه تجدید نظر لغو شد.
او گفت: "ما باید با هم زندگی کنیم و برای انجام این کار باید به یکدیگر احترام بگذاریم." اما اگر در جامعه ای که شما را نمی خواهد و مردم آن جامعه از شما می خواهند در جای دیگری راهپیمایی کنید، احترام کجاست؟
"در سه رنگ ایرلندی ما سبز، سفید و نارنجی داریم. سبز برای کاتولیک های ایرلندی اینجاست، و نارنجی برای جامعه پروتستان است، با رنگ سفید نماد صلح است. همه ما جایگاه خود را داریم."
او گفت در جاده قرواقی زخم های قدیمی وجود دارد.
مردم اینجا با آمدن راهپیماییهای نارنجی رنجهای زیادی را متحمل شدند. آنها به یاد میآورند که چقدر چیزهای بدی در اینجا بود - ارعاب و چیزهایی از این دست - و برخی از مردم نمیتوانند آن را ببخشند.»
این بن بست به یک بحران سیاسی در ایرلند شمالی تبدیل شده است که بر دولت تقسیم قدرت که کشور را اداره می کند، تأثیر می گذارد.
میشل اونیل وزیر اول سین فین از جاده گارواگی بازدید کرد تا در کنار معترضان در کنار رئیس جمهور سین فین مری لو مک دونالد بایستد.
حزب اتحاد دموکراتیک (DUP) سیاستمداران ملیگرا را به نقض قانون با حمایت از اعتراضی که جاده قرواغی را مسدود کرد، متهم میکند و ناظران این سوال را مطرح کردهاند که چگونه وزیر اول وقتی آشکارا حکم دادگاه عالی را رد کرده است، میتواند به نقش خود ادامه دهد.
این رویارویی به ویژه ناخوشایند است زیرا DUP و Sinn Fein قرار است با هم حکومت کنند، که نماینده دو سنت سیاسی اصلی است که از درگیری به عنوان بخشی از روند صلح پدید آمده است.
زبان بین آنها به طور فزاینده ای تلخ شده است و در کمتر از 9 ماه، ایرلند شمالی با انتخابات مجلس روبرو می شود.
در حال حاضر، DUP و Sinn Fein با هم در دولت باقی می مانند، در حالی که دیگری را متهم به تهدید حل و فصل سیاسی پس از توافق جمعه خوب می کنند.
در همین حال، تلاش ها برای یافتن راه حل ادامه دارد.
کریس برایانت، وزیر ایرلند شمالی، با نمایندگان دو جامعه دیدار کرده است، اما مذاکرات تاکنون موفق به ایجاد پیشرفت نشده است.
آینده او نیز اکنون در این مورد در خطر است.
برایانت می تواند حق راهپیمایی Orange Order را لغو کند، اما او از این قدرت استفاده نکرده است. اتحادیهها تهدید کردهاند که در صورت تلاش او استعفا خواهند داد. ملی گرایان ایرلندی می گویند که اگر این رژه برگزار شود، همین کار را خواهند کرد.
متن اصلی (انگلیسی)
Garvaghy Road standoff brings Northern Ireland’s old wounds back to surface
Residents block an Orange Order parade in a standoff that has revived tensions, legal disputes and political conflict.