بن بست درامکری دستاورد قابل توجهی از روند صلح را به خطر می اندازد

موضع ائتلاف ساکنان جاده قرواغی از ابتدای مناقشه در سال 1995، "بدون صحبت، بدون راه رفتن" بود.

اگر نارنجی لج ناحیه پورتادون با ساکنان صحبت نمی کرد، آنها با رژه موافقت نمی کردند.

نارنجی‌ها صحبت نمی‌کردند، زیرا معتقد بودند برای پیاده‌روی در «بزرگراه ملکه» نیازی به رضایت ساکنان ندارند. آنها در سال 1995 وارد دیپلماسی شاتل شدند و میانجی‌ها بین هر دو طرف حرکت کردند تا اینکه با برگزاری رژه موافقت شد. اما عدم تماس مستقیم منجر به سوء تفاهم متقابل شد. نارنجی ها فکر می کردند برنده شده اند. صحنه های بدنام شادی در خارج از سالن نارنجی پورتادون این معامله را نابود کرد و از آن زمان تاکنون ساکنان را نگران کرده است.

این بن بست پاسخ استراتژیک درامکری و دولت بریتانیا را مشخص کرده است: ایجاد کمیسیون رژه در سال 1998.

هدف این کمیسیون، که هرگز کاملا پذیرفته نشد، این بود که Drumcree را در چارچوبی قابل اجرا برای رژه کلی قرار دهد.

از نظر قانونی، جلوگیری از راهپیمایی یک سازمان قانونی در جایی که ساکنان آن را توهین آمیز می دانند، دشوار است. حقوق اجتماع آزاد و اجتماع آزاد عموما بر اختلال در حق برخورداری مسالمت آمیز از خانه شما اولویت دارد.

بنابراین کمیسیون رژه را ممنوع نمی کند. در مواردی که توافق محلی یافت نمی شود، محدودیت هایی اعمال می کند. حتی Drumcree هم ممنوع نیست - بخش جاده Garvaghy در مرحله برگشت آن فقط تغییر مسیر داده است.

طبق قانون، اولین وظیفه کمیسیون ترویج و تسهیل میانجیگری است.

از آنجایی که نارنجی‌مردان پورتادون تعامل مستقیم را رد کرده‌اند، به راحتی مسیر خود را تغییر داده‌اند. به جای حرف زدن، حدود 28 سال است که هر یکشنبه به بالای جاده قرواغی می‌روند، به یک افسر پلیس شکایت می‌کنند، سپس برمی‌گردند. ناسازگاری منحصر به فرد آنها راه حل منحصر به فرد خود را به Drumcree ارائه کرده است. در جاهای دیگر، مدل میانجیگری یا محدودیت بسیار موفق بوده است و هر رژه بحث برانگیز دیگری را تا سال 2016 حل و فصل کرده است. توافقی که در آن سال در بلفاست شمالی انجام شد، اجازه یک رژه کوچک صبح زود را داد.

Drumcree: «من می‌خواهم جلوی همه اینها را بگیرم. من پنج نوه دارم؛ داره قلبمو میشکنه

ساکنان جاده قرواغی همچنان با باز نگه داشتن پیشنهاد میانجیگری به ایفای نقش خود ادامه دادند، حتی اگر این امر گاها اعتماد را کاهش داده است. یکی از قراردادهای پیشنهادی در سال 1998 این بود که 32 نارنجی در کنار 32 کودک کاتولیک در تاپ های GAA راهپیمایی کنند.

اما همه اینها اکنون با تغییر تاکتیک های نارنجی رنگ بر سر آن قرار گرفته است.

در ماه مه، لژ پورتادون به کمیسیون نوشت که برای میانجیگری مستقیم بدون پیش شرط در دسترس است. یک ماه بعد، کمیسیون محدودیت سالانه تغییر مسیر خود را صادر کرد. یک نارنجی پرتادون این موضوع را به بازبینی قضایی برد، جایی که مشخص شد کمیسیون به درستی از رویه های خود، از جمله الزام برای تسهیل میانجیگری، استفاده نکرده است. با تصمیمی که همه انتظار داشتند، به لاستیک زدن عادت کرده بود.

لژ پورتادون درخواست کرد تا یک رژه جدید یکشنبه گذشته برگزار شود و کمیسیون یک شرکت میانجی را برای تسهیل گفتگوها منصوب کرد.

در این مرحله، سیاستمداران ملی گرا اصرار داشتند که هیچ رژه نارنجی نمی تواند در جاده گارواقی راهپیمایی کند. ساکنان بیشتر مراقب بودند و رسما برای میانجیگری باز ماندند - پیشنهاد 32 کودک دوباره ذکر شد. اما دو هفته پیش، آنها شرکت میانجی را به این دلیل که قبلا با Orange Order کار کرده بود رد کردند - برای چنین تجارتی در ایرلند شمالی غیرمعمول است.

ایرلند شمالی به ورطه خیره شده است. روند صلح در ضعیف ترین وضعیت خود از سال 1998 است

این کمیسیون اکنون توسط قانون، دادگاه ها و رفتار هر دو طرف در پورتادون محاصره شده بود. تنها در صورتی می‌توان از برگزاری رژه جلوگیری کرد که PSNI تشخیص دهد که احتمال ایجاد اختلال جدی عمومی وجود دارد. PSNI این احتمال را قضاوت نکرد، تصمیمی که می تواند مفید توضیح دهد، اگرچه ارزیابی آن درست بود: اختلال جدی وجود نداشت. محدودیت تغییر مسیر به موقع برداشته شد و آخرین تلاش ساکنان برای بازگرداندن آن در دادگاه شکست خورد.

Taoiseach Micheal Martin در میان بسیاری از شخصیت‌های عمومی است که این را «غیرقابل توضیح» می‌خواند و می‌پرسد در مقایسه با ۲۸ سال گذشته چه چیزی تغییر کرده است. با این حال، تغییر در تاکتیک های نارنجی آن را کاملا قابل توضیح و تقریبا اجتناب ناپذیر کرد. به نظر می‌رسد که در مورد قانون رژه، سردرگمی حرف در مقابل روح وجود دارد، با اینکه بیشتر ناسیونالیسم متقاعد شده است که روح آن رژه در جاده گارواقی را ممنوع می‌کند، علی‌رغم اینکه نامه‌اش خلاف آن را بیان می‌کند. انصافا مدتهاست که همه به این باور رسیده اند.

"مثل بازگشت به گذشته است" - پس از 28 سال، جوامع در جاده Garvaghy ایستاده اند

آنچه قانون واقعا ایجاب می‌کند، تلاشی واقعی برای سازش است، که به طور اجتناب‌ناپذیری به یک رژه کوچک از نوع بلفاست شمالی اشاره می‌کند - در حالت ایده‌آل، یک رژه کوچک - برای حفظ غرور نارنجی و گذاشتن این مزخرفات برای همیشه.

ساکنان اکنون می گویند که یک میانجی بین المللی را می پذیرند، پیشنهادی که توسط SDLP حمایت می شود. رهبری سیاسی در همه طرف‌ها به معنای حمایت از مذاکراتی است که امکان پیاده‌روی در آنها باز است.

هر جایگزینی می پذیرد که Drumcree برای یک طرف یا طرف دیگر تقلب شده است. این خطر از بین بردن یک سیستم تنظیم رژه که یکی از مهمترین دستاوردهای روند صلح بوده است را به دنبال دارد.