بن‌بست درامکری: «می‌خواهم جلوی همه این‌ها را بگیرم. من پنج نوه دارم؛ داره قلبمو میشکنه

دسی ترینر به یاد می آورد که در آوریل 1975 در جاده گارواگی پشت تابوت مادرش رفت و انتظار داشت که راهپیمایی به سمت کلیسای کاتولیک 200 ساله که در آن زمان به کاتولیک های محلی خدمت می کرد ادامه یابد.

مادر 52 ساله او، دوروتی، و پدرش، مالاچی، در غروب روز 1 آوریل در حالی که از طریق یک پارک محلی به خانه می رفتند، توسط وفاداران - که گمان می رود بخشی از باند بدنام گلنان هستند - هدف حمله قرار گرفتند. دوروتی کشته شد. مالاکی سه گلوله خورد.

هیئت تشییع جنازه حدود نیم مایل به رانندگی خود ادامه داد تا به سمت کلیسای پروتستان در درامکری، که امروزه بیشتر به خاطر رویدادهای خشونت آمیز سال 1995 شناخته می شود، و نقطه شروع مسیر رژه که Orange Order می خواهد جاده عمدتا ملی گرایانه Garvaghy را دنبال کند.

ترینور می گوید: "او در زمین کلیسا دفن شده است. او یک پروتستان بود. من از یک پیشینه مختلط می آیم. من استخوان فرقه ای در بدنم ندارم. پدرم یک کاتولیک از بلفاست غربی بود."

آنها در لندن با هم آشنا شده بودند. او یک دختر روستایی از همین اطراف بود. آنها پس از جنگ در انگلیس با هم آشنا شدند. در هر شرایط دیگری آنها ملاقات نمی کردند. این خانواده در سال 1971 از خانه خود در آن سوی پورتادون "بیرون" شده بودند.

او می گوید: «پس ما به اینجا آمدیم. "مردم پروتستان خوب در خانه ای زندگی می کردند که ما را در اینجا گذاشتند. آنها را نیز بیرون انداختند. همین طور بود. وحشتناک بود."

ترینور یکی از اهالی جاده گارواقی است که برای جلوگیری از راهپیمایی نظم نارنجی در جاده به دادگاه رفت.

او می‌گوید: "من می‌خواهم جلوی همه اینها را بگیرم. من پنج نوه دارم؛ این کار قلبم را می‌شکند."

Trainor در شبکه Theater of Witness مشارکت دارد، که کسانی را که درگیر مشکلات بودند یا تحت تأثیر مشکلات قرار گرفته بودند را به مدارس سراسر ایرلند شمالی می آورد تا از گذشته به آنها بگوید.

این کار شامل سربازان سابق، پلیس، افسران زندان و کارکنان جامعه است و توسط صندوق صلح و آشتی حمایت می شود.

ترینور می‌گوید: «اغلب وقتی دانش‌آموزان از وحشت‌هایی که رخ داده است، شوکه می‌شوند.

او قاطعانه تاکید دارد که ساکنان جاده قرواغی دیگر هرگز به نارنجی پوشان عقب نشینی نخواهند کرد.

او می‌گوید: «ما جامعه‌ای منضبط و متحد بودیم و امروز هم همین‌طور هستیم. ما می‌خواهیم نارنجی را برای همیشه ممنوع کنیم - نه دیگر راهپیمایی، نه دیگر».

پس از متفرق شدن چندین هزار تظاهرکننده در اواخر شب یکشنبه، گروه‌های کوچکی در طول شب در حال انجام وظیفه بودند تا مبادا تلاشی از سوی دستور نارنجی برای راهپیمایی صورت گیرد.

روز دوشنبه، جاده علائم اعتراض آخر هفته را نشان داد. سطل ها پر از زباله بود. صندلی های کمپ در خیابان انباشته شده بود و آماده استفاده مجدد بود. دو مدرسه محلی، کالج سنت جان باپتیست و مدرسه ابتدایی بالیوران، روز دوشنبه تعطیل بودند.

با وجود بن بست، زندگی عادی ادامه یافت.

کارگران تعمیر و نگهداری شورا روی برخی از تعمیرات اساسی کار کردند. تابلویی اعلام می‌کرد که یک جاده از جاده قرواقی برای تردد مجدد بسته می‌شود. شرکت های پهن باند به نصب و راه اندازی ادامه دادند.

همه چیز در جاده گارواقی هنوز تحت سلطه راهپیمایی است.

ساکنان تا نیمه بعدازظهر به سمت مرکز شبانی در کلیسای سنت جان باپتیست رفتند تا از نمایندگان خود که قبلا به هیلزبورو رفته بودند و در آنجا به آنها توصیه شده بود که در مسیر باقی بمانند، گزارشی دریافت کنند.

فراتر از این املاک کاتولیک، بقیه پورتادون به کار یک دوشنبه عادی ادامه دادند. پارکینگ های مرکز خرید به خوبی اشغال شده بود.

Drumcree 2026 بازتابی از بن بست های پرتنش Drumcree در دهه 1990 دارد.

ده‌ها سال پس از نقطه اشتعال دهه 1990، Drumcree به همان اندازه خطرناک است

بار دیگر، درامکری ثبات سیاسی دولت تقسیم قدرت ایرلند شمالی در استورمونت را تهدید می کند، زیرا حزب اتحادیه دمکراتیک (DUP) و Sinn Féin - دو حزبی که بر مجلس و مجریه شمال تسلط دارند - کلمات خشمگینانه را در مورد بن بست رد و بدل کرده اند.

جان فینوکان، نماینده مجلس سن فین در بلفاست شمالی، یکی از معترضان کم خواب در جاده گارواگی، از مردم خارج از پورتادون خواست تا احساسات ساکنان را که نمی خواهند رژه یا گذشته بازگردد، درک کنند.

او می‌گوید: «ما اصلا نمی‌خواهیم اینجا باشیم. اما وقتی که Orange Order مراحلی را که ما را به اینجا رسانده است، تنظیم کرد، شما هیچ گزینه‌ای ندارید.

او با ناباوری سرش را تکان می دهد که Drumcree اکنون بار دیگر بر تیترها تسلط پیدا کرده است.

در فاصله کمتر از نیم مایلی روی تپه درامکری، جهان کاملا متفاوت به نظر می رسید.

اعضای Orange Order روز دوشنبه چند بار از تپه پایین آمدند اما پلیس متوقف شد. این صرفا برای نمایش بود. هیچ کس انتظار نداشت به آنها اجازه راهپیمایی داده شود.

از سوی دیگر، مردم به همان اندازه در حفر شده اند.

کارلا لاکهارت، نماینده اتحادیه دموکرات محلی، قاطعانه معتقد است که آنها نیز به جایی نمی روند. نظر آنها این است که دستور نارنجی حکم دادگاهی دارد و پلیس موظف است آن را اجرا کند.

او با اشاره به کریس برایانت، وزیر شمال، کریس برایانت، به ایرش تایمز می‌گوید: «من مطمئن نیستم که اگر وزیر امور خارجه بخواهد آن را ممنوع کند چه اتفاقی می‌افتد - واقعا من این کار را نمی‌کنم.

او در کنار اینفلوئنسر وفادار و وکیل جیمی برایسون می‌افزاید: «فکر نمی‌کنم بتوانیم مردم را کنترل کنیم – سطح خشم چنین است».