بهترین دیپلمات های آمریکا ممکن است شهرداران آن باشند

وقتی مردم دیپلماسی را به تصویر می‌کشند، وزرا در حال دست دادن، سفرا در حال ارائه استوارنامه‌ها و بیانیه‌های صادر شده پس از اجلاس سران را تصور می‌کنند. به عنوان سفیر ایالات متحده در پرتغال، من در همه این کارها شرکت کردم. اما آموختم که مشارکت‌هایی که دوام می‌آورند اغلب کمتر از سطح ملی، در تالارهای شهر، شوراهای منطقه‌ای، آزمایشگاه‌های دانشگاه و اتاق‌های هیئت مدیره و توسط رهبران محلی ایجاد می‌شوند که درک می‌کنند سرمایه‌گذاری جدید برای افرادی که در آنجا کار خواهند کرد چه معنایی دارد.

زمانی که شرکت‌های فناوری آمریکایی، از جمله مراکز داده‌ای که اقتصاد دیجیتال را تقویت می‌کنند، شرکت‌های فناوری آمریکایی، ساخت‌وسازهای بزرگ، سرمایه‌گذاری‌های عمده‌ای را در پرتغال انجام دادند، به وضوح دیدم. توافقات ملی چارچوب را تعیین می کند. این پروژه ها به دلیل تعامل مداوم و عملی با شهرداران و رهبران منطقه ای در کنار دولت ملی موفق شدند. آن کار به ندرت پر زرق و برق بود. این به معنای کاهش تشریفات اداری بود تا کارگران مسکن داشته باشند، شرکت‌ها را به جوامع مجاور متصل کرده و به ساکنان کمک کرد تا مشاغلی را که این سرمایه‌گذاری‌ها به ارمغان می‌آورد درک کنند. هیچ سفارتی به تنهایی نمی تواند این کار را انجام دهد.

برعکس هم همینطور بود. زمانی که شرکت های پرتغالی به دنبال سرمایه گذاری در ایالات متحده بودند، این سؤالات شامل این بود که کدام ایالت، شهر یا منطقه بهترین تناسب جغرافیایی، فنی و نظارتی را ارائه می دهد. پاسخ به این سؤالات مستلزم روابط فراتر از واشنگتن دی سی است. این دیپلماسی زیرملی در عمل است. از حاشیه سیاست خارجی به مرکز خود رفته است. دولت های خارجی به طور معمول هیئت هایی را به فینیکس و کانزاس سیتی می فرستند، نه فقط واشنگتن، زیرا فرمانداران و شهرداران به تصمیم گیری در مورد محل سرمایه گذاری شرکت ها و ایجاد شغل کمک می کنند.

Phoenix یک مثال عالی از آنچه به نظر می رسد است. شهردار کیت گالیگو (D) به سمیناری که من برای مرکز بین‌المللی مریدین رهبری می‌کردم، گفت که سرمایه‌گذاری عمده نیمه‌رسانا در شهر او «بدون آن روابط ملی انجام نمی‌شد»، که به فینیکس کمک کرد «در خانه‌ها وارد شود و برای شهر ما سرمایه‌گذاری نسلی باشد». رهبران محلی برای این کار مناسب هستند. یک شهردار درک می کند که چگونه تجارت، سرمایه گذاری و فناوری می توانند به یک فرصت زنده در یک خیابان خاص تبدیل شوند. یک فرماندار می داند که کدام برنامه های آموزشی می توانند مقیاس شوند.

بهترین رهبران محلی می‌دانند که نمی‌توانند در داخل کشور بدون مشارکت در خارج از کشور ارائه دهند. ماروین ریس، شهردار سابق بریستول، انگلستان، که اکنون در مجلس اعیان حضور دارد، به مخاطبان مریدین گفت که نمی‌تواند برای شهرش ارائه دهد، مگر اینکه ابتدا برای شکل دادن به بافت ملی و بین‌المللی که در آن فعالیت می‌کرد، تلاش کند. درسی که من از لیسبون گرفتم این است که روابط حرف اول را می زند. بیشتر کار من گردآوری افراد از فناوری، تجارت، دولت و جامعه مدنی برای ایجاد اعتماد و حل مشکلات بود. اعتماد ایجاد شده در یک جدول به ندرت در یک معاهده ظاهر می شود.

اما این چیزی است که پروژه را در زمانی که مجوز متوقف می شود یا شرکتی به شریکی نیاز دارد که تلفن را برمی دارد حرکت کند. دیپلماسی داخلی اغلب به عنوان یک فکر بعدی تلقی می شود، موضوع مراسم خواهرخواندگی و عکسبرداری ماموریت های تجاری. دولت های ملی باید با آن به عنوان یک دارایی استراتژیک برخورد کنند. این به این معنی است که شهرداران و فرمانداران را زودتر و بیشتر به گفتگوهای سیاست اقتصادی و فناوری بیاوریم. همچنین به این معنی است که سفارتخانه‌ها برای ارتباط شرکای خارجی با شهرها و شهرهای آمریکایی فراتر از سواحل و پایتخت تلاش بیشتری می‌کنند.

در دوره تغییرات سریع فناوری، ایالت‌ها، شهرها و شهرک‌های آمریکا موتورهای نبوغ هستند. همانطور که کوئینتون لوکاس، شهردار کانزاس سیتی در این سمینار گفت، دیپلماسی داخلی "فرصتی است برای آمریکا تا واقعا وجود داشته باشد و در بهترین حالت خود عمل کند." برخی از پیامدترین دیپلماسی های دهه آینده در نشست سران اتفاق نخواهد افتاد. زمانی اتفاق می افتد که شهرداران، مدیران اجرایی و مقامات خارجی سر یک میز بنشینند و تصمیم بگیرند با هم چیزی بسازند. وظیفه دیپلمات های آمریکایی این است که مطمئن شوند که این میز آماده است. رندی چارنو لوین یک آمریکایی سابق است.

سفیر در پرتغال، یکی از اعضای برجسته ابتکار امنیت ترانس آتلانتیک در مرکز استراتژی و امنیت اسکوکرافت شورای آتلانتیک، و متولی مرکز بین المللی مریدین.