بهترین شعر اخیر - جمع بندی نقد

Universe An Animal اثر جسیکا موکرجی است. Sleep Gate اثر سیلویا لگریس; عشق دیگر اثر هنری کول; Stay Winter اثر Nidhi Zak/Aria Eipe

جهان یک حیوان است اثر جسیکا موکرجی (نه طاق، 11.99 پوند)

در این مجموعه مطمئن و پر ظرفیت، زبان علمی با تاریخ های خانوادگی آوارگی و جنگ در می آمیزد. طنین خشونت، از تجزیه پاکستان شرقی و هند، بنگلادش امروزی، تا ورود به ولز، بسیاری از شعرها را در بر می گیرد. در Waterlily، موکرجی تصویر امضای مونه را به چیزی بسیار شوم تر تبدیل می کند. عمه ای برای فرار از شورش های جمعی "زیر دریاچه بهاتیاری پنهان می شود، ساری بلند می شود / تا زمانی که مردها بروند".

اشعار طولانی‌تر، مانند این شعر، تکرار را رمزگذاری می‌کند و در قالب یک الگوی ژنتیکی از صدا و معنا خودداری می‌کند: «لباسی که او به من می‌دوزد، شسته می‌شود / با گل رودخانه‌ای از بنگلادش./ و من ولزی می‌شوم. عمو خاکستر می‌شود». شعر بلند دیگری، بازتولیدها، از مطالعه شاعر در زیست شناسی تکاملی پدید می آید. موکرجی می پرسد که چگونه استرس های قحطی، مهاجرت، جنگ و نژادپرستی به طور منحصر به فرد بر مادر و کودک تأثیر می گذارد. او در نظر دارد که چگونه رنج فقط مختص حیوان انسانی نیست، زیرا "ده درصد / جنین‌های پستانداران آن را نمی یابند".

مرگ ممکن است گاهی از دست ما خارج شود و شرایط عشق و امنیت نیز در اختیار ما نباشد. "یاد گرفتم / جنین را می توان در محیط های غیربهینه / توسط رحم دوباره جذب کرد. چه زمانی خوب است؟"

Sleep Gate اثر سیلویا لگریس (فیتزکارالدو، 12.99 پوند)

در این بوم‌شناسی‌های شاعرانه به‌شدت مشاهده‌شده، لگریس محدودیت‌های آگاهی انسانی و غیرانسانی را از طریق طبقه‌بندی سرگیجه‌آور زندگی رویایی آزمایش می‌کند. رویاهای کرم های خاکی، زنبورهای عسل و مرغ مگس خوار بدون احساس و با دقتی ظاهرا علمی بازگو می شوند. به همین ترتیب، ریتم های شبانه روزی و غدد صنوبری، تولید کننده ملاتونین در مغز انسان، به طور غیرممکنی الگوهای خواب دنیای بی جانی از ابرها، گیاهان و مواد معدنی را دیکته می کنند.

در این خواب مشترک بزرگ بین همه چیز، به تدریج به سرنوشت مشترک فانی خود پی می بریم: "خواب فرود می آید / همانطور که خون هوا را در سینه جابجا می کند. // خواب خنک کننده است. / تمرینی برای مرگ." لگریس عمدتا از انسان‌سازی ساده شعر طبیعت اجتناب می‌کند، که در آن گوینده احساس درونی را به منظره‌ای می‌افزاید تا شادی یا تنهایی وردزورثی را نشان دهد. در واقع، لگریس "من" شاعرانه را به کلی کنار می گذارد، پاسخی عمدی به وحشت انقراض جمعی و آنتروپوسن. شعر او گاهی مانند فهرست یا فهرستی از نمونه ها خوانده می شود.

لگریس با اقتباس از پیشینیان که با آرماگدون نیز به حساب می‌آیند، مانند اینگر کریستنسن، شاعر تجربی دانمارکی و هیلدا دولیتل، شاعر مدرنیست، می‌پرسد: چه چیزی در تکامل زندگی از ما بیشتر خواهد ماند؟ چه کسی یا چه چیزی زمان را پس از انقراض بزرگ، زمانی که «ساعت می زند / دیانتوس ربع گذشته، / نیم ساعت آلیسوم، / زوفا در ظهر بالا» اندازه گیری می کند؟ به خواندن ادامه دهید...