بهترین صبح برای شما: فرانک مک نالی در قطعه ای از Route 66 که برای همیشه ایرلندی است

نزدیک به نیمه راه 66 - "جاده مادر" ایالات متحده، که ماه آینده، حداقل از نظر نام، یک قرن قدمت خواهد داشت - شهری به نام Shamrock است.

برخلاف Amarillo، Flagstaff، Winona و بسیاری از جاهای دیگر که گفته می‌شود می‌توانید در سفر از شیکاگو به لس‌آنجلس، در آهنگ همنام به آن اشاره نکنید.

اما یکی از ساختمان های کلاسیک مسیر را دارد که به سبک آرت دکو ساخته شده است که از نظر بصری مترادف با روزهای شکوه مسیر شد.

مسافرخانه U-Drop در سال 1936 به عنوان یک کافه و پمپ بنزین برای خدمات رسانی به رانندگان در جاده ای که به طور فزاینده ای شلوغ می شود ساخته شد. در دهه 1990 بسته شد و سپس به عنوان موزه و مرکز بازدیدکنندگان بازسازی شد.

و هنگامی که پیکسار در سال 2006 در انیمیشن «ماشین‌ها»، که در رادیاتور اسپرینگز تخیلی اتفاق می‌افتد، مسیر 66 را ستایش کرد، گاراژ شهر نمای غیرقابل انکار U-Drop Inn را داشت.

جزئیات چگونگی به دست آوردن نام Shamrock اکنون تا حدودی توسط غبار تاریخ، به سبک آمریکایی پنهان شده است.

در دهه 1890 توسط مردی به نام های مختلف جورج نیکل یا نیکول که در برخی روایت ها یک مهاجر ایرلندی بود و در برخی دیگر از اینجا مادری داشت، نامگذاری شد.

در هر صورت، با توجه به انجمن تاریخی ایالت تگزاس، او مجوز افتتاح یک دفتر پست در خانه خود را به دست آورد (که توسط TSHA به عنوان "حفاری شده" توصیف شده است). و از آنجایی که سیستم پستی نیاز به نام مکانی داشت، او Shamrock را "برای موفقیت و شجاعت" انتخاب کرد.

با این حال، آن اداره پست هرگز باز نشد، زیرا با شانس ایرلندی ها، خانه جورج در آتش سوخت. سپس مرد دیگری یک اداره پست باز کرد و آن را "Exum" نام خانوادگی خود نامید. اما زمانی که راه آهن راک آیلند از اینجا عبور کرد، در حدود سال 1903، آن را رد کرد و ایستگاه را شمروک نامید.

کلمات قوی: "بزرگترین روزنوشت" آمریکا که ایرلندی ها را دوست نداشتند

بنابراین، قبل از جاده معروف، شهر وجود خود را مدیون راه‌آهن معروفی بود: «خط جزیره سنگ» که در آهنگ نیز جشن گرفته می‌شد.

دهکده های دیگر در این منطقه شامل یکی به نام استوری بود. این به درستی محل انتشار روزنامه محلی Wheeler County Texan بود. اما این مقاله در سال 1928 تغییر مکان داد تا تبدیل به Shamrock Texan شود (به نظر می رسد داستان در این فرآیند مدفون شده است) و مکان شهر را بر روی نقشه بیشتر ایمن کند.

هرچقدر هم که پیوندهایش با ایرلند ضعیف باشد، Shamrock ادعا می کند که تکه ای از سنگ Blarney را در یک ستون در یک پارک محلی قرار داده است. این پلاک می‌گوید که «در سال 1959 وارد و برپا شد» و رسما در روز سنت پاتریک آن سال تقدیم شد.

این شهر در ایالات متحده یا حتی در تگزاس منحصر به فرد نیست که ادعا کند چنین یادگاری دارد. دانشگاه فناوری تگزاس، در لوبوک، ادعا می کند که کمی از این سنگ را نیز در اختیار دارد. و افسانه بلارنی بر تصورات آمریکایی چنین تأثیری دارد. طی دهه‌ها تلاش‌هایی در جاهای دیگر در ایالات متحده برای خرید کل کالا صورت گرفته است.

به هر حال، Shamrock با الهام از سهم فرضی خود، با تابلویی به بازدیدکنندگان خوشامد می‌گوید: «Top o’ the Mornin’ to ya!» همچنین یک تیم فوتبال کالج محلی دارد که مانند یک تیم مشهورتر در ساوت بند، ایندیانا، خود را "ایرلندی مبارز" می نامد.

توجه داشته باشید، بر اساس یک شمارش اخیر، 52 تیم فوتبال کالج در ایالات متحده وجود دارد که خود را "فایتینگ ایرلندی"، "مبارزه با ایرلندی" یا فقط "ایرلندی" می دانند. شاید ایرلند برای شهرت خود در این زمینه باید به دنبال حفاظت از فهرست میراث ناملموس یونسکو باشد. یا شاید هم نه.

رقص به موسیقی زمان - فرانک مک نالی در مورد یک انقلابی فراموش شده ایرلندی-آمریکایی

نقطه میانی دقیق مسیر 66 در شهرستانی به نام آدریان، در حدود 140 مایلی غرب شامروک، در سمت دیگر آماریلو قرار دارد. در آنجا تابلویی به مقاصد مخالف شیکاگو و لس آنجلس اشاره می کند و به شما اطلاع می دهد که هر دو در 1139 مایلی هستند. نقطه میانی رسمی نیز با یک خط سفید در سراسر جاده مشخص شده است که توسط رهگذران بسیار عکسبرداری شده است.

شعار آدریان گذرا بودن شهر را به رسمیت می شناسد: «وقتی اینجا هستید، نیمه راه هستید». افراد زیادی برای همیشه «اینجا» نیستند. در آخرین سرشماری جمعیت این شهر 128 نفر بوده است.

مسیر 66 خود همیشه یک پدیده گذرا بود که مدام در حال تغییر بود. صدمین سالگرد قریب الوقوع، در 11 نوامبر 1926 است که سیستم شماره گذاری یکنواخت بزرگراهی را به کار می گیرد که جایگزین تکه تکه شده قبلی جاده ها و مسیرهای غیرمرتبط می شود.

این به یک فرصت تبلیغاتی برای مکان‌های در طول مسیر تبدیل شد و در ابتدا اعداد زوج معتبرترین تلقی می‌شدند. «جاده مادر»، همانطور که جان اشتاین بک آن را در «انگورهای خشم» جاودانه کرد، اگر یک مروج اولیه راهش را می‌رفت، مسیر 60 بود.

سپس مسیر 62 به طور خلاصه مورد بررسی قرار گرفت. اما حتی پس از اینکه جاده شماره اکنون مشهور خود را به دست آورد، 12 سال دیگر طول کشید تا به طور کامل به هم متصل شد و از انتها به انتها آسفالت شد.

این درست به موقع برای حماسه کاسه گرد و غبار Steinbeck بود که در بخش بین اوکلاهما و کالیفرنیا اتفاق می افتاد. آهنگ "kicks" که توسط نات کینگ کول و بسیاری دیگر پس از او ضبط شد، یک دهه بعد آمد.

اما در دهه 1950، مسیر 66 توسط بزرگراه های بزرگتر و سریعتر دور زده می شد. در سال 1985 به طور رسمی از رده خارج شد، قبل از اینکه به عنوان یک جاذبه میراثی احیا شود. در بسیاری از مسیرهای باقیمانده، به لطف محبوبیت تابلوهای جداشدنی به عنوان سوغاتی، اکنون باید نشانگرهای شناسایی در خود جاده نقاشی شوند.