به سختی می توان دید رای دهندگان جنوبی با پرداخت 1500 تا 5000 یورو برای اتحاد موافقت کنند.

زمانی که رهبر حزب، وزیر دارایی و تانایست سایمون هریس از سخنرانی خود در Mardyke Arena در UCC استفاده کرد تا آخر هفته گذشته در میان وفاداران فاین گائل هیجان شدیدی داشت تا رنگ‌های خود را محکم به دکل راست میانه بچسباند.

گزارش کمیسیون تجدید نظر حزب (خلاصه: «ما حتی برای چه؟

نطق تلویزیونی هریس به صورت دسته جمعی ارائه شد و از همان ابتدا با یک سری از تشویق های قابل اعتماد راست میانه روبه رو شد: حمایت از افرادی که صبح زود از خواب بیدار می شوند، سرکوب محکومان ابد، حزب قانون و نظم، قوانین سختگیرانه در مورد مهاجرت غیرقانونی، محدودیت در هزینه های عمومی و غیره.

نگران نباشید که بسیاری از این موارد در اختیار وزرای فیانا فایل است، یا اینکه او از قبل برنامه ای برای دولت دارد. اگر او به این رویکرد پایبند باشد، برای هریس که قبلا سازگار و عمل‌گرا بوده است، می‌تواند قطب‌نمای سیاسی اساسا مرکزگرای خود را بسته به موضوع و شرایط تغییر دهد. اگر این فرصت طلبی را دوست دارید، تمسخر کنید، اما با رأی دهندگانی که خواهان آسایش یک ایالت بزرگ چپ میانه هستند که از طریق مالیات های یک دولت کوچک راست میانه تأمین می شود، ناسازگار نیست.

به دلیل رونق مالیات شرکت ها، این امر برای دولت های متوالی پایدار است. ممکن است برای همیشه دوام نیاورد، اما نه رای دهندگان ایرلندی و نه سیاستمدارانی که انتخاب می کنند قبلا نگرانی عمیقی در مورد برنامه ریزی بلند مدت نشان نداده اند. ما یک دسته زنده در لحظه هستیم.

اگر بگویم حداقل در میان برخی از نمایندگان تردیدی وجود ندارد، دروغ می گویم. حالت روحی در Mardyke کمتر بود "من نمی توانم صبر کنم تا او این کار را انجام دهد" و بیشتر "ببینیم او این کار را می کند یا خیر".

وزیر و TD Eoin Hayes در تبادل تند درباره اظهارات رفاه اجتماعی "سگ سوت" سایمون هریس

اما یک چیز مطمئن است: اگر موضوع عالی دیگر آخر هفته برای فاین گیل (و همچنین شور و شوق اخیر هریس) - ایرلند متحد آینده - به واقعیت تبدیل شود، قطعا رویکرد سختگیرانه تری برای افزایش مخارج عمومی تبلیغ شده توسط هریس و سپس برخی از آنها مورد نیاز خواهد بود.

در واقع، مطالعه اقتصاددان استفان کینزلا در مورد اقتصاد وحدت بالقوه ایرلند احتمالا مهمترین سند آخر هفته بود، بدون هیچ کدام.

در طول 50 صفحه فرد، Kinsella هزینه های بالقوه مدل ها و سناریوهای مختلف برای اتحاد ایرلندی را با جزئیات مشخص می کند. بدیهی است که متغیرهای خاصی وجود دارند که به شدت بر کل صورت حساب تأثیر می گذارند. اینها شامل سؤالات آزاردهنده ای می شود که چه کسی برای مستمری های آینده پرداخت می کند و سهم ایرلند شمالی از بدهی ملی بریتانیا چقدر خواهد بود.

طرفداران اتحاد تصور می کنند که دولت بریتانیا به پرداخت حقوق بازنشستگی برای شمال در یک ایرلند متحد ادامه خواهد داد و شمال قادر خواهد بود سهم خود از بدهی ملی را پشت سر بگذارد، نه به این دلیل که این محتمل ترین نتیجه است، بلکه به این دلیل که با استدلال آنها مطابقت دارد که هزینه های اتحاد به راحتی قابل مدیریت خواهد بود.

فاین گیل باید از حکمت ساده برایان کاون در مورد وحدت پیروی می کرد

این نشان می دهد که چرا در کل مسئله وحدت به تحقیق صحیح و تفکر روشن نیاز است.

ممکن است فرض شود که تمام این هزینه‌ها مشمول مذاکره بین دولت‌های ایرلند و بریتانیا خواهد بود، اگر زمانی به آن برسیم. اما این فرض که بریتانیایی‌ها با خوشحالی همه چیز را در آینده پرداخت خواهند کرد - به‌ویژه حقوق بازنشستگی، که بر اساس هزینه‌های جاری پرداخت می‌شود، و نه از پس‌اندازهای انباشته - مبتنی بر تحلیل یا واقعیت ثابت نیست، بلکه مبتنی بر تفکر آرزویی است.

گزارش Kinsella فشرده است، اما ارزش خواندن دارد. نتیجه گیری او در مورد اعداد واضح است، با برآورد هزینه های بالقوه وحدت از صرفا قابل توجه تا کاملا چشمگیر.

او می گوید که هزینه های بالقوه از 3 تا 25 میلیارد یورو در سال اول متغیر است. من فکر می‌کنم که می‌توانیم موافق باشیم که اگر سناریوی دوم باشد، رأی‌دهندگان جنوبی بعید است به وحدت رأی دهند. من شک دارم که به نفر اول رای دهند یا خیر، اما ممکن است دیگران نظر دیگری داشته باشند.

Kinsella همچنین توضیح می‌دهد که چگونه هزینه‌های یکپارچه‌سازی اقتصاد شمال (مانند آن) با یکسان کردن دستمزد، رفاه و سایر عناصر در سراسر کشور متحد می‌تواند به‌عنوان هزینه‌ای برای مالیات‌دهندگان جنوبی درک شود و در عین حال به نفع خانواده‌های شمال باشد. او می گوید که بزرگترین ذینفعان، کارکنان خدمات عمومی، مستمری بگیران و کسانی که در بهزیستی در شمال هستند، خواهند بود.

اظهارات هریس در مورد وابستگی به رفاه ممکن است وزن بیشتری داشته باشد، اگر نه تنها افزایش یافته بود

حتی در خوش بینانه ترین سناریو، خانوارهای جنوب مبالغ قابل توجهی را برای بهبود موقعیت مردم شمال پرداخت می کنند. در یک سناریو، هزینه های سال اول از 1500 یورو برای هر مالیات دهنده در جنوب تا تقریبا 5000 یورو متغیر است. و به یاد داشته باشید، هزینه ها تکراری هستند. باز هم، دیدن رای دهندگان جنوبی برای ثبت نام برای این امر دشوار است.

با در نظر گرفتن همه این‌ها، و این واقعیت که برخی سناریوها اتحاد را به سادگی غیرقابل تحمل می‌دانند (در مقابل مقرون‌به‌صرفه اما از نظر سیاسی نامطلوب)، کینزلا به یک نتیجه بسیار مهم می‌رسد: «برنامه اتحاد مجدد باید به عنوان برنامه‌ای برای رشد سریع‌تر در ایرلند شمالی آغاز شود».

این بدان معناست که ایرلند شمالی باید از نظر سیاسی و اقتصادی بهتر از آنچه در حال حاضر انجام می دهد کار کند. DUP پیوسته شین فین را متهم کرده است که نمی‌خواهد ایرلند شمالی کار کند تا مردم آنجا که از زندگی در یک "دولت شکست خورده" به تنگ آمده‌اند، برای اتحاد بازتر شوند. اما آیا جنوب آماده تحمل هزینه های یک «دولت شکست خورده» است؟ تحقیقات Kinsella و نتایج سیاسی اجتناب‌ناپذیر از آن نشان می‌دهد که ایجاد کارکرد و رشد اقتصادی ایرلند شمالی پیش‌روی لازم برای اتحاد خواهد بود.

این بدان معناست که برای پایان دادن به موجودیت ایرلند شمالی، Sinn Féin ممکن است نیاز به موفقیت در نهادی داشته باشد که نام آن را نمی تواند بیان کند. تاریخ مملو از چنین کنایه هایی است.