به لانی گوش دهید: آیا می توان داستان اسطوره ای مکس پورتر را در این جنگل شنید؟

هر شیء آفتاب‌گرفته ابزاری است زیرا آهنگساز Dom Coyote و طراحان صدا، Elena Peña و Dave Price ریتم‌های الهام‌گرفته از تریپ هاپ را در Mendips برای اقتباس صحنه‌ای جدید تداعی می‌کنند.

جنگل به پوست ما چسبیده است. طراحان صدا، النا پنیا و دیو پرایس، در کنار من قوز کرده اند و یک میکروفون را در زمین خزه ای فرو کرده اند. آهنگساز Dom Coyote با هدفون گوش می‌دهد، قبل از اینکه کفش‌هایش را به هم بزند تا صدای ظریف‌تری داشته باشد، با چکمه‌اش ریتمی را به صدا در می‌آورد. پرایس می‌گوید: «باید جوراب‌هایتان را درآورید، دام». کایوت مجبور می شود، توپ های پایش به زودی با سوزن های مرده مخروطی پوشیده می شود. "آیا کاش الان پدیکور می کردی؟" پنیا می پرسد.

از بریستول تا این تکه در تپه‌های مندیپ، جایی که مخروط‌های کاج و توت‌های روون در ورودی درختان پراکنده می‌شوند، یک رانندگی کوتاه است. ما در جستجوی صداهایی برای تنظیم صحنه‌سازی رمان لنی اثر مکس پورتر هستیم. این اقتباس توسط بی رابرتز ساکن سامرست، داستان طیفی یک پسر گمشده و یک موجود مالچ‌پاشی را از مسیرهای رفت‌وآمد به لندن به مسیرهای رفت‌وآمد تا بریستول منتقل می‌کند، با کارگردانی نانسی مدینا که می‌خواهد صدای نمایش در صحنه موسیقی تاریخی شهر وجود داشته باشد.

کایوت که در حال بررسی این ایده با جایگزین کردن بیت های الکترونیکی با بیت های دنیای طبیعی است، می گوید: «نوعی دنیای تریپ هاپ». "پس باید برویم و جنگل بازی کنیم." هر جسمی که در برابر خورشید قرار می گیرد، تبدیل به یک ابزار می شود. پرایس روی پاهایش ریتمی را روی تنه ای با تنه عمیق آزمایش می کند. به درخت اشاره می کند. آیا یادداشتی برای بخش تله درام دارید؟ به خواندن ادامه دهید...