«به نظر می‌رسد کاتولیک‌ها نارنجی‌مان را به‌عنوان مردی می‌بینند. آنها این نفرت درونی را دارند.

روزهای راهپیمایی نوئل لیگت در رژه های Orange Order به دلیل آسیب دیدگی فوتبال در دهه ها پیش که اکنون او را با آرتروز شدید مواجه کرده است، مدت ها از او گذشته است. اما دستور هنوز برای او همه چیز دارد.

نانوا سابق در اتاق نشیمن خود به ایریش تایمز می گوید: "در زانوهایم است. اکنون نمی توانم راه بروم، باید همیشه بنشینم، اما من هنوز چهار یا پنج شب در جلسات اقامتگاه بیرون هستم."

او ادامه می دهد: "من اولین بار در چهار سالگی در جاده اورمو قدم زدم. در سال 1969، در راه بازگشت از زمین قدیمی به بالا در فیناگی - پس از اینکه مادرم مریض شد و از گوش دادن به من خسته شد که می خواهم راه بروم."

Liggett استاد منطقه Ballynafeigh Loyal Orange Lodge، شماره 10 است، که سالن نارنجی آن در جاده Ormeau در جنوب بلفاست - که زمانی یکی از مناقشه‌برانگیزترین مسیرهای Orange بود - قرار دارد.

در دسامبر گذشته، جایزه MBE را به دلیل نشان دادن "عزم، سرسختی و انگیزه برجسته در ارتقای روابط خوب و انسجام جامعه در جنوب بلفاست به مدت 30 سال" دریافت کرد.

آخرین باری که لژ Ballynafeigh در تمام طول جاده Ormeau به مناسبت دوازدهم ژوئیه راهپیمایی کرد، از جمله بخش پایین تر جاده که به شدت مورد مناقشه قرار گرفت، در سال 1998 بود.

از سال 1999، کمیسیون رژه رسما این لژ را از عبور از پل اورمئو به داخل اورمو پایین ممنوع کرد، محدودیتی که از آن زمان هر سال دنبال می شود.

پس از سال 2000، ما واقعا نمی‌توانستیم مسئله رژه‌ها را حل کنیم. تصمیمی داشتیم: اینکه اساسا پشت درهای سالن نارنجی خود عقب نشینی کنیم، یا بیرون برویم و بخشی از جامعه بزرگ‌تر باشیم.

«ما تصمیم گرفتیم بیرون برویم. ما افراد مختلفی را وارد می‌کردیم. ما یک گشتی در سالن نارنجی انجام می‌دهیم، تاریخچه Orange Order را توضیح می‌دهیم و سپس به آنها اجازه می‌دهیم هر سؤالی که دوست دارند بپرسند.

جیمی برایسون: اتحادیه‌گرایان ایرلند شمالی «باید تهاجمی را ادامه دهند»

لیگت با نیشخند می‌گوید: «حتی یک گروه بازنشستگان از جاده گارواگی برای دیدن ما آمدند.

رویارویی‌های پل اورمئو در دهه 1990، مانند آنچه در درامکری رخ داد، به تاریخ کشیده شده بود، اما هسته اصلی این موضوع هرگز مورد بررسی قرار نگرفت: "همه معتقد بودند که جاده اورمئو حل شده است. هرگز حل نشده است."

او می‌گوید که در بین دوره مشکلات و امروز، منطقه جاده اورمئو از یک پروتستان به اکثریت کاتولیک تبدیل شده است.

لیگت می گوید: "جامعه پروتستان در جاده ها اکنون به وضوح در اقلیت است. هر گروه دیگری در جاده می تواند از حقوق خود به طور کامل برخوردار باشد، اما جامعه پروتستان ممنوع است."

بعلاوه، این منطقه نجیب شده است و بسیاری از «محصولات طبقه متوسط» به نارنجی با تحقیر نگاه می کنند: او ادامه می دهد: «بعضی از مشکلات اصلی ما در حال حاضر با طبقه متوسطی است که معتقدند مالک Ormeau هستند.

"اگر جاده اورمو را در زیر نور آفتاب رانندگی کنید، کافی‌شاپ‌ها را خواهید دید، همه بچه‌ها نشسته‌اند و قهوه‌هایشان را می‌نوشند. پرودهای مسن‌تر در خیابان فرعی خواهند بود و واقعا شرکت نمی‌کنند. آنها با تحقیر به ما نگاه می‌کنند."

جنگ فرهنگی در شمال

اکنون، Ormeau در سرفصل اخبار قرار دارد، زیرا کلوپ واکرهای بلفاست، که نماینده اعضای شاگرد پسران لژ Ballynafeigh است، به دنبال مجوز برای راهپیمایی از روی پل در 7 نوامبر، پیش از روز آتش بس است.

با این حال، درخواست همان درخواستی است که در 15 سال گذشته تسلیم شده است که توسط کمیسیون رژه رد شده است، بنابراین "این هیچ ربطی به Drumcree ندارد".

لیگت ادامه می‌دهد: «به دلیل اتفاقی که در پورتادون افتاد، مردم اینترنت و وب‌سایت کمیسیون رژه را جست‌وجو می‌کنند و شروع به مطالعه بیشتر آن خواهند کرد...»

در مورد درامکری سوال شد، لیگت خشمگین شد: "درامکری پایین، حدود 35 مرد مسن در یک جاده بودند. اما با واکنش جهانی جامعه جمهوری خواه ناسیونالیست، شمال و جنوب مواجه شد." "دو جامعه متضرر شدند. آیا سلسله مراتبی از رنج وجود دارد؟ من بر خلاف دیگران در طرف مقابل هرگز در آن دخالت نداشتم. در آنجا بمب گذاران محکومی وجود دارند که قصد کشتن مردم را دارند. چیزی در کارنامه من وجود ندارد."

او با اشاره به MBE که با افتخار روی یک قفسه نشسته است، یک نسخه کاغذی از استناد او از چارلز پادشاه بریتانیا و کتابی که در آن نامه های تبریک وجود دارد، می گوید: "من دوست ندارم در کانون توجه باشم، اما، بله، من بسیار افتخار می کنم."

او که از سؤالات در مورد پورتادون ناراحت است، می‌گوید که نمی‌خواهد در مورد موضوعاتی صحبت کند که بهتر است به اعضای لژ در شهر کو آرماگ که به جزئیات نزدیک‌تر هستند واگذار شود.

لئو ورادکار فکر می‌کند که باید از ناسیونالیست‌های شمالی به خاطر تقسیم‌بندی عذرخواهی کنیم. چرا؟

با این حال، او انتقاد گسترده‌تری به خود نظم نارنجی دارد: «و این مختص پورتادون نیست؛ ما اجازه داده‌ایم که این به عنوان نهادی علیه یک جامعه فقیر و سرکوب شده به تصویر کشیده شود.

وقتی در اصل، این یک جامعه با دو بخش مختلف در آن است، و این موضوع در مورد حقوقی است که آنها باید بتوانند از آن برخوردار شوند - دو جامعه ای که سال ها توسط دیگران دور ریخته شده اند، بله."

او گفت که او یک روز فکر کرده بود تا یک کلمه تاثیر Drumcree امسال را بر جامعه پروتستان توصیف کند. او که نمی‌خواهد پرشکوه به نظر برسد، می‌گوید که معتقد است این کلمه "واضح" است.

او گفت: "این یک لحظه شفافیت برای جامعه اتحادیه است. کل جامعه جمهوری خواه ناسیونالیست در شمال، تائوسیچ، احزاب سیاسی، شخصیت های فرهنگی در جنوب، همه دور هم جمع شدند."

لیگت که در مورد اعتقاد بسیاری مبنی بر اینکه نظم نارنجی یک سازمان تلخ و فرقه‌گرا است، گیج شده است: "این سازمانی برای پروتستان‌ها است. آیا این ما را فرقه‌گرا می‌کند؟ کلیسای کاتولیک سازمانی برای کاتولیک‌ها است. آیا این آنها را فرقه‌گرا می‌کند؟

من فکر نمی‌کنم که وجود جوامعی به نفع جامعه‌ای که آن را نمایندگی می‌کند، ایرادی داشته باشد. اما به نظر می‌رسد کاتولیک‌ها نارنجی را به‌عنوان مردی می‌بینند.

«آنها این تنفر درونی از نظم نارنجی دارند، فکر می‌کنند که ما ساعت‌ها به این فکر می‌کنیم که «چطور می‌توانیم تایگ‌ها را آزار دهیم؟» خوب، ما اینطور نیستیم. نیمی از مواقع نگران این هستیم که ساندویچ‌هایمان را از کجا می‌گیریم، یا درد پاهایمان را.»

دادگاه اعلام کرد که PSNI از استفاده جمهوری‌خواهان مخالف از اسلحه می‌ترسید که اگر رژه در جاده گارواقی برود.

او معتقد است که بحث امسال درامکری سایه‌های طولانی خواهد داشت: «هیچ اتحادیه‌گرا به تضمین‌هایی که از سوی جنوب یا سین فین ارائه می‌شود نگاه نمی‌کند و می‌گوید: «شاید ارزش تأمل را داشته باشد».

یک تصمیم قانونی وجود داشت که رژه می تواند برگزار شود. در سال‌های گذشته تصمیمات قانونی وجود داشت که می‌گفت نمی‌توان آن را انجام داد و نارنجی‌ها آن را پذیرفتند.»

او بر این باور است که با گذشت زمان، افراد تیزبین تر در سین فین متوجه خواهند شد که در Drumcree بیش از حد پیش رفته اند: «باید در این مورد فکری وجود داشته باشد. اگر آرزوی شما واقعا یک ایرلند متحد است، این راه حل آن نیست.»

علیرغم صحبت‌هایشان، او باور ندارد که مردم جمهوری، در دلشان، هیچ ارتباطی با هر یک از جوامع در ایرلند شمالی داشته باشند، و مطمئنا نمی‌خواهند برای آن هزینه بپردازند.

بسیاری از وفاداران از ترک ناامید هستند - تنها چیزی که مانع از آن می شود 5000 پوند «هزینه خروج» است.

او معتقد است که در هر صورت، جایی برای اتحادیه‌گرایان در چنین حالت واحدی نمی‌بینند: «یکی از چیزهایی که سال‌ها [پیش] از سفر به دیل برداشتم، این است که تاریخ ایرلند اساسا از سال 1916 شروع می‌شود. 700 سال از دست رفته است.

"شما نمی توانید این خط را بنویسید که تاریخ ایرلند از سال 1916 شروع شده است، و اگر آن را قبول نکنید، ایرلندی نیستید. من ایرلندی هستم. اما من بریتانیایی و اولسترمن و نارنجی هستم."