«به پناهگاه، سریع!»: حملات هوایی زندگی مدرسه کیف را تغییر می‌دهد

دانش آموزانی که در حال تحصیل در یک پناهگاه در هنگام هشدار هوایی در کیف در 13 اکتبر در بحبوحه تهاجم روسیه به اوکراین بودند.

کیو - هنگامی که هشدار حمله هوایی بر فراز منطقه کیف به صدا درآمد، کودکان دقیقا می‌دانستند چه باید بکنند: کوله‌های کوچک خود را برداشتند و به سمت پناهگاه دویدند، دوچرخه‌ها، اسباب‌بازی‌ها و حتی یک عروسک را در زمین بازی مدرسه رها کردند.

آموزگاران قاتل ها را جمع کردند و به ورودی پناهگاه بردند، در حالی که نظافتچی زمین بازی را اسکن می کرد و در حالی که چک می کرد هیچ کس پشت سر نمانده است غر می زد.

"همه به پناهگاه، سریع، سریع، سریع!" والنتینا کورینا، مدیر مدرسه ابتدایی UMKA در حومه کیف گفت.

خطرات بر ذهن همه سنگینی می کرد.

همین چند روز قبل، یک پهپاد به همان زمین بازی برخورد کرد و پدربزرگی را که در حالی که بچه ها در زیر زمین پناه گرفته بودند، بیرون ماند.

فیلم دوربین های امنیتی بدست آمده توسط خبرگزاری فرانسه نشان می دهد که او به آسمان نگاه می کند و تنها چند ثانیه قبل از انفجار توپ بزرگی از آتش را که زمین بازی رنگارنگ را می سوزاند، فرار می کند.

ویدئوهای دیگر از یک کلاس خالی، انفجار پنجره‌ها، شکستن صندلی‌ها و فرستادن تکه‌های شیشه به اتاق را نشان می‌داد.

با گذشت چهار سال و نیم از حمله روسیه، بسیاری از مردم پایتخت اوکراین به آژیرهای حمله هوایی چشم پوشی می کنند - اما در مدارس، آنها هر بار به دنبال پناهگاه می گردند.

مسکو در گذشته عمدتا در شب به شهر حمله می کرد، اما اکنون در طول روز نیز حملاتی را انجام می دهد و روال طاقت فرسا چوپانی مکرر کودکان در داخل و خارج از پناهگاه ها را به بخشی از زندگی روزمره تبدیل می کند.

روزی که خبرگزاری فرانسه از مدرسه بازدید کرد، هشدارهای حمله هوایی پنج بار بین ساعت 7:30 صبح تا 5 بعد از ظهر به صدا درآمد.

در عرض چند دقیقه، تمام 130 کودک مدرسه به کلاس های خود در زیر زمین ادامه دادند.

یاسیا، واروارا و دو دختر هر دو به نام آنیا - دوستانی 11 ساله از دوران کودکستان - دور یک میز جمع شده بودند.

آنها که عملا از روی نیمکت می پریدند تا با خبرنگاران صحبت کنند، ناگهان وقتی دوربین به سمت آنها رفت خجالتی تر شدند.

واروارا گفت: "وقتی همه چیز ترسناک است، می توانیم همدیگر را در آغوش بگیریم. می توانیم با کلمات هم یکدیگر را آرام کنیم."

همچنین به یادآوری خاطرات کمک کرد، از جمله در مورد قسمتی که آن‌ها آن را «سیل» نامیدند، زمانی که به‌طور تصادفی در حین خواب به حمام آب رفتند، خاطره‌ای که باعث شد بخیه‌هایشان باقی بماند.

با توضیح قوانین در صورت هشدار حمله هوایی، آنها جدی می شوند.

آنیا گفت: «ما همه با هم به پناهگاه می‌رویم و با هم می‌مانیم.

"من نمی فهمم چرا ما اینقدر به هم نزدیک می مانیم. در عین حال، قرار است در اسرع وقت به سمت پناهگاه فرار کنیم."

کورینا، مدیر مدرسه، سخت تلاش کرد تا از ایجاد وحشت جلوگیری کند.

او گفت: "ما حق نداریم نشان دهیم که می ترسیم. ما باید لبخند بزنیم، بچه ها را در آغوش بگیریم و به آنها اطمینان دهیم."

معلمان نیز باید ترس های والدین را مدیریت می کردند. آنها به‌روزرسانی‌هایی را در چت‌های گروهی ارسال می‌کردند و پیام‌هایی پر از شکلک ارسال می‌کردند که «ما در امان هستیم!» و عکس های فرزندانشان در حال انجام تکالیف مدرسه در زیر زمین.

مدرسه بزرگ UMKA، یک مدرسه خصوصی سطح بالا، یک استثنا در اوکراین است.

شهرداری شهر به خبرگزاری فرانسه گفت که در پایتخت، تنها 40 درصد مدارس دارای سرپناهی با ظرفیت کافی برای همه دانش آموزان هستند.

از زمانی که حملات هوایی طولانی‌تر و مکرر شده‌اند والدین به‌طور فزاینده‌ای از سازمان دیده‌بان آموزش درخواست کرده‌اند و از شرایط بد از جمله کمبود آب آشامیدنی یا دسترسی به توالت شکایت دارند.

با بودجه خصوصی و یک فضای زیرزمینی، UKMA خوش شانس بود.

پس از شروع جنگ، کارکنان به سرعت فضای زیرزمینی را تغییر دادند - در ابتدا به منظور استقبال از یک مدرسه موسیقی بود.

این پناهگاه دارای چهار ورودی مختلف است تا همه بچه ها به راحتی از طبقه پایین بروند و چندین اتاق و راهرو با میز برای همه را پوشش می دهد.

در اتاقی مجزا با تخت‌های دو طبقه برای چرت زدن، بچه‌های کوچک‌تر روی یک تشک صورتی و آبی می‌نشستند و معلمی که برایشان داستان می‌خواند مجذوب خود می‌شد.

کورینا آهی کشید: «ما زمان بیشتری را در پناهگاه می‌گذرانیم تا در کلاس‌های درس.

همانطور که پناهگاه های آنها راحت بود، پس از دو ساعت زیر زمین، سیگنال کاملا واضح با موجی از شور و شوق مواجه شد.

آنیا، یاسیا و واروارا کلاس انگلیسی خود را قبل از رفتن به بیرون برای لذت بردن از یک استراحت 15 دقیقه ای در زیر آفتاب تازه پاییزی به پایان رساندند.

"آزادی!" آنیا به انگلیسی گفت، قبل از اینکه دخترها به همکلاسی هایشان بپیوندند که با یک بادکنک بزرگ قرمز، زرد و آبی بازی می کردند. خبرگزاری فرانسه