به گفته اقتصاددان، رئیس فدرال رزرو، کوین وارش، در واقع هزینه های بدهی ایالات متحده را مدیریت می کند نه تورم، زیرا نرخ های بهره به زودی رشد تولید ناخالص داخلی را افزایش می دهد.

تلاش برای نشان دادن کوین وارش به عنوان یک شاهین یا یک کبوتر، با اظهارات و اقدامات او که وال استریت را گیج می کند، دشوار بوده است.

انتظار می‌رفت که وارش به‌عنوان رئیس فدرال رزرو انتخاب شده توسط دونالد ترامپ، به سمت سیاست‌های پولی سست‌تر متمایل شود. سپس او اعلام کرد که تورم یک "انتخاب" است و رویکرد سخت تری را پیشنهاد می کند.

در طول تابستان، او پیشنهاد کرد که به معیارهای تورم جایگزین توجه شود و بازار اوراق قرضه برخی از کارهای انقباضی فدرال رزرو را انجام دهد، که اشاره به سیاست کمتر تهاجمی دارد.

اما او در کنفرانس جکسون هول در ماه آگوست سخنرانی جنگ طلبانه ای ایراد کرد و فدرال رزرو را به افزایش یکپارچه نرخ بهره در سپتامبر هدایت کرد.

هفته گذشته، علیرغم افزایش مجدد تورم، او از حمایت از یک افزایش دیگر نرخ بهره خودداری کرد، زیرا او توضیح نداد و از ارائه هر گونه اشاره ای در مورد تصمیم سیاست بعدی که تأثیر کلی را به همراه داشت، خودداری کرد.

اما رابین بروکس، کارشناس ارشد مؤسسه بروکینگز، گفت که این سوال که آیا وارش یک شاهین است یا یک کبوتر، سوال اشتباهی است. در عوض، او همه پیام‌های مختلط از رئیس فدرال رزرو را از دریچه‌ای متفاوت می‌بیند و استدلال می‌کند که خوانش‌های داغ تورم نمی‌تواند اظهارات وارش را منطقی کند.

بروکس در پست Substack روز پنجشنبه نوشت: "ما در سرزمین شاهین یا کبوتر نیستیم. آنچه اتفاق می افتد مدیریت منحنی بازده است که خود تابعی از مخاطره آمیز بودن تصویر بدهی ایالات متحده است."

این به این دلیل است که افزایش بازدهی خزانه داری در سال جاری چشم انداز بدتر از بدهی ایالات متحده را که اکنون بالای 40 تریلیون دلار به صورت ناخالص است و بدهی های دولتی 100 درصد تولید ناخالص داخلی است، بدتر می کند.

در سال مالی 2026، که در سپتامبر به پایان رسید، هزینه های بهره بدهی دولت فدرال به بیش از 1 تریلیون دلار رسید که از هزینه های دفاعی بیشتر شد.

بروکس افزود: «نکته اصلی این است که تورم و سایر داده های کلان ثانویه هستند. "پیچ و خم ها در سیاست فدرال رزرو مربوط به آن چیزی است که با بازدهی بلندمدت در حال وقوع است."

او مشکوک است که فدرال رزرو و وزارت خزانه داری در یک توافق عملی برای ثابت نگه داشتن هزینه های استقراض هستند. بروکس به اطلاعیه غافلگیرکننده اسکات بسنت وزیر خزانه داری برای بازخرید اوراق قرضه بلندمدت بیشتر اشاره کرد و به طور خلاصه بازدهی را کاهش داد.

بسنت همچنین در بازار ارز مداخله کرد تا ین را تقویت کند، بدون اینکه ژاپن مجبور به فروش دارایی های خود از بدهی های ایالات متحده باشد، که باعث افزایش بازدهی می شد.

اثربخشی واقعی این تلاش ها در مدیریت بازده اوراق قرضه داستان متفاوتی است. انتظارات برای تشدید مجدد جنگ ایران باعث افزایش قیمت و بازده نفت شده است. نشانه‌هایی که نشان می‌دهد اقتصاد ایالات متحده داغ است، پیش‌بینی‌های تورم و نرخ را نیز افزایش داده است.

اما ایالات متحده نیز دچار وقفه هایی شد. ترس از رکود رونق هوش مصنوعی، محرک اصلی رشد تولید ناخالص داخلی، فشار را بر بازده کاهش داده است. آشفتگی سیاسی و ناکارآمدی مالی فرانسه نگرانی هایی را ایجاد کرده است که باعث ایجاد یک بحران بدهی می شود که به سایر بخش های منطقه یورو سرایت می کند.

از آن زمان سرمایه گذاران دوباره بدهی خزانه داری را به عنوان دارایی امن پذیرفته اند و بازدهی 10 ساله دوباره به زیر 5 درصد رسیده است.

بروکس گفت: "وارش نه شاهین است و نه کبوتر." در عوض - مانند بسنت - او فقط در تلاش است تا بازدهی بلندمدت را قابل کنترل نگه دارد.

چنین مدیریتی خطر قرار دادن ایالات متحده در مسیر به اصطلاح تسلط مالی را به همراه دارد، جایی که بدهی و کسری بالا بر توانایی فدرال رزرو برای مدیریت مستقل سیاست های پولی و مبارزه با تورم غلبه می کند.

بانک آمریکا

اقتصاددانان اشاره کرده‌اند که تا زمانی که رشد تولید ناخالص داخلی اسمی بالاتر از نرخ‌های بهره باقی بماند، ایالات متحده می‌تواند از مارپیچ بدهی که در آن هزینه‌های استقراض سریع‌تر از رشد اقتصاد انباشته می‌شود، جلوگیری کند.

اما بازدهی اوراق قرضه در سال جاری به قدری بالا و به سرعت افزایش یافته است که برآوردهای بلندمدت را پشت سر گذاشته است و هشدارها را در مورد مسیر بدهی به صدا درآورده است. در واقع، از دفتر بودجه کنگره خواسته شد تا سناریوهایی را ارزیابی کند که در آن بازدهی 150 واحد پایه و 50 واحد پایه بالاتر از سطح پایه 4.3 درصدی سازمان دیده بان است.

بر اساس سناریوی 150 امتیازی، هزینه خالص بهره طی 10 سال آینده به میزان 4.9 تریلیون دلار افزایش می یابد و بدهی های دولتی تا سال 2036 به 133 درصد تولید ناخالص داخلی می رسد. در حالی که بازدهی اخیرا کاهش یافته است، آنها بیش از 100 واحد پایه نسبت به خط پایه CBO قبلا افزایش یافته اند.

تحلیلگران بانک آمریکا به اعداد CBO نگاه کردند و تخمین زدند که در سناریوی جایگزین، نرخ بهره موثر بدهی های دولتی از رشد تولید ناخالص داخلی اسمی بلندمدت (که سرعت 4 درصد فرض می شود) در اوایل سال مالی 2028 - که از اکتبر 2027 شروع می شود - بیشتر خواهد شد.

در حال حاضر، رشد اسمی قوی باقی مانده است و در سه ماهه سوم 5.6 درصد بوده است که به کمک رونق هوش مصنوعی و تورم بالا کمک کرده است.

BofA در یادداشتی در 19 اکتبر گفت: "با این حال، هر دو نیرو احتمالا موقتی تر از دائمی خواهند بود مگر اینکه پذیرش هوش مصنوعی در نهایت باعث افزایش بهره وری شود."

این داستان در ابتدا در سایت Fortune.com منتشر شد