به گفته دادگاه، کادت برای جلوگیری از برچسب "مشکل‌ساز" تجاوز جنسی را گزارش نکرد.

دادگاه نیروهای دفاعی شنیده است که یک کادت نیروی دریایی احساس می کند نمی تواند در مورد تجاوز جنسی ادعایی شکایت کند، زیرا این کار او را به عنوان یک مشکل ساز معرفی می کند.

این دادگاه پس از یک مستند رادیویی RTÉ در سال 2021، زنان افتخاری، تشکیل شد که ادعا می کرد تبعیض جنسی، قلدری و تحقیقات ناکافی در مورد تجاوزات جنسی در نیروهای دفاعی.

در مقابل قاضی آن پاور شنیده می شود.

خانم الف که در اواخر دهه 1990 و اوایل دهه 2000 یکی از اعضای سرویس نیروی دریایی بود، از پشت پرده شواهدی ارائه کرد. حکم دادگاه به این معنی است که او قابل شناسایی نیست.

او در یک کشتی نیروی دریایی ایرلند به عنوان دانشجوی کادت بود که یکی از خدمه وارد کابین او شد.

وقتی از خواب بیدار شد، مرد تا حدی روی تخت بود و لباس خوابش را پایین کشیده بود.

او به دادگاه گفت که تصمیم گرفت از شکایت خودداری کند زیرا اوایل آن شب مشروب می‌نوشید.

او گفت: "من یک کادت بودم - شما قایق را تکان نمی دهید." او برای کابینش قفل درخواست کرد. در عوض، او را به کابین دیگری که قفل داشت منتقل کردند. او به مافوقش نگفت که چرا برای کابینش قفل درخواست کرده است.

در همان کشتی نیروی دریایی، یکی از خدمه او را در چند نوبت از پشت گرفت و زبانش را در گوشش فرو کرد.

در یک کشتی دریایی دیگر، یک افسر درجه دار (NCO) از او پرسید که چه نوع لباس زیری پوشیده است و به او گفت که یک تامپون "محل فاضلاب را مسدود می کند". او بارها به او می گفت: "من برای شستن مکان های مهمم می روم."

همان افسر افسران زن نیز اظهارات مشابهی را ارائه کرد.

وقتی از او پرسیدند که چرا شکایت نکرده است، او گفت: "فکر نمی کردم بتوانم. شما نمی خواهید توجه را به خود جلب کنید."

زمانی که او در دانشگاه به عنوان کادت نیروی دریایی مشغول به تحصیل بود، باردار شد. او گفت که افسران مافوقش از این موضوع خوشحال نیستند.

او گفت: «گفت‌وگوهایی وجود داشت که می‌خواهند من را به رفتار نامناسب برای باردار شدن متهم کنند.

خانم A در بازجویی متقابل اعتراف کرد که هیچ کس از مقامات به او نگفته است که باردار شدن رفتاری نامناسب است. در آن زمان در اطراف پایگاه ها شایعه شده بود.

او امیدوار بود که به ارتش یا نیروی هوایی منتقل شود، زیرا این امر بیشتر خانواده پسند است، اما به او توصیه شد که شکایت نکند.

خانم A گفت که در نهایت راه خود را برای خروج از نیروی دریایی با مبلغ هنگفت پنج رقمی خرید و برای انجام این کار به کمک مالی نیاز داشت.

او از زمان خود در خدمت نیروی دریایی لذت نمی برد و گفت که پس از آن مشاوره دریافت کرده است.

او به دادگاه گفت که از سوی دیگر اعضای کلاس کادت خود احساس آزار و انزوا کرده است و به سراغ افسری رفت که بر آموزش او نظارت می کرد.

او احساساتی شده بود و در مقابل او شروع به گریه کرد. او ابتدا دلسوز بود، اما سپس به او گفت که اگر نتواند این فشار را تحمل کند، در کار اشتباهی است، «یا کلماتی در این زمینه». او را هم از رفتن نزد افسر کلاسش منع کرد.

افسر مورد بحث، که از آن زمان بازنشسته شده است، انجام چنین گفت وگویی را تکذیب کرد. او به دادگاه گفت، اگر این اتفاق می‌افتاد، او به او توصیه می‌کرد که به خدمات پشتیبانی پرسنل (PSS) برود، که با چنین شکایت‌هایی «بی‌رحمانه» برخورد می‌کند.

او همچنین گفت که خانم الف یک جفت چکمه متعلق به یکی دیگر از اعضای کلاسش را دزدیده است. او تصمیم گرفت آن را گزارش نکند زیرا تقریبا پایان دوره کادت بود. او دزدی از کسی در نیروی دریایی را انکار کرد.

خانم A گفت که یک "احساس کلی" در بین دانشجویان دانشجو وجود دارد که اگر از PSS استفاده کنند، با عواقب مواجه می شوند و از نظر پزشکی برای خدمت نامناسب تلقی می شوند.