به Lidlville خوش آمدید: آیا چشم انداز یک میلیاردر می تواند آلمان را احیا کند؟

مرکز شهر هایلبرون در هیچ مسابقه زیبایی معماری برنده نخواهد شد - بمب افکن های جنگ جهانی دوم این کار را انجام دادند - اما این شهر ساده در نزدیکی اشتوتگارت ممکن است ثابت کند که حلقه نجات آلمان در قرن بیست و یکم است.

آموزش، تحقیق و توسعه کارآفرینی - Bildungscampus - در منحنی رودخانه Neckar در پای تاکستان‌های غلتان قرار گرفته است که توسط یک پسر محلی ساخته شده است. دیتر شوارتز ثروتمندترین مرد آلمان است، یک میلیاردر محتاط با ثروت شخصی مجله فوربس 58 میلیارد یورو تخمین زده است.

Lidl، خرده فروش تخفیفی که او در سال 1973 تأسیس کرد، اکنون یک نیروگاه جهانی در بیش از 30 کشور جهان است. به نوبه خود، بخشی از یک گروه خصوصی است که شامل یک خط کشتیرانی و شرکت های فناوری است و در سال 2025، گردش مالی 185.6 میلیارد یورو را به ثبت رساند. شوارتز هرگز مصاحبه نمی کند و عکس های کمی از او وجود دارد.

او اکنون در سن 87 سالگی تصریح کرده است که تنها وارث تجارت پر رونق او بنیاد دیتر شوارتز او است. در دهه گذشته، با فلج شدن آلمان به دلیل رشد کم و عدم اعتماد به نفس، این بنیاد در هایلبرون نشان داد که این کشور وقتی بزرگ فکر می کند، سریع عمل می کند و بهترین ها را می خواهد، هنوز چه توانایی هایی دارد.

این شهر 133000 نفری در سوآبی اکنون محل پردیس وسیعی با ساختمان‌های شیک و مصالح پیشرفته از نماهای آجری دانمارکی تا کف‌پوش‌های پارکت بلوط است. هنوز کار در حال انجام است، تا سال 2030 حدود 20000 دانش آموز در اینجا مستقر خواهند شد. ناظر این تحول پروفسور راینهولد گیلزدورفر، مدیر اجرایی بنیاد دیتر شوارتز است.

او می‌گوید کیفیت پردیس - مادی و غیرمادی - از نزدیک نشان می‌دهد که تنها خیر آن در مورد پول چگونه فکر می‌کند.

پروفسور Geilsdörfer گفت: "خیلی خوب است که چیزها زمانی که پایدار و بلندمدت هستند هزینه کمی بیشتر کنند." "فقط نباید پول را برای مزخرفات خرج کرد."

سرمایه گذاری این بنیاد در هایلبرون به اندازه جاه طلبی آن خیره کننده است. ابتدا کل زمین را در قلب شهر خرید، سپس ساختمان‌های پیشرفته و محوطه‌ای با محوطه‌سازی‌شده ساخت. همانطور که هر ساختمان به پایان می رسد، بسته بندی می شود و سپس - بدون اجاره - به موسسات آکادمیک پیشرو تحویل داده می شود.

دانشگاه فنی مونیخ (TUM) و ETH زوریخ که به ترتیب بهترین دانشگاه‌های آلمان و اروپا رتبه‌بندی شده‌اند، مستاجر لنگر هستند. بنیاد دیتر شوارتز موافقت کرده است که 47 کرسی استادی کامل را به مدت 30 سال که موضوعاتی از معماری و مهندسی تا علوم کامپیوتر و مدیریت را پوشش می دهد، تامین کند.

در جای دیگر در هایلبرون، این بنیاد بودجه یک مدرسه، یک موزه علوم و یک کالج تربیت معلم مهدکودک را تامین می کند. آخرین مورد اضافه شده IPAI است، یک پردیس هوش مصنوعی در سراسر شهر که خود را "خانه جهانی هوش مصنوعی انسان" می نامد.

تنها زمانی که از این اره منبت کاری اره مویی پیچیده بزرگنمایی می کنید، استراتژی بنیاد از بالا مشخص می شود: زنجیره کاملی از آموزش، پژوهش و موسسات تحول کسب و کار که روی هم به عنوان پاسپورتی برای رفاه آینده طراحی شده اند.

برای شوارتز، متولد 1939 و بزرگ شده در ویرانه های پس از جنگ هایلبرون، بازگرداندن بسیاری از ثروت خود به زادگاهش به آن - و کشور اطراف آن - فرصتی می دهد تا خود را به عنوان یک نیروگاه اقتصادی مرتبط و قرن بیست و یکم دوباره اختراع کند. یکی که در برابر پژواک های فزاینده گذشته تاریک تر مقاومت می کند.

پروفسور Geilsdörfer گفت: «ما همیشه مطمئن بوده‌ایم که آموزش و تحقیق تأثیر عظیمی بر رفاه آینده دارد. ما می‌توانیم ببینیم که در جاهایی که رفاه در جهت نادرست تغییر می‌کند، آمادگی برای باور به شعارهای ساده افزایش می‌یابد.»

یکی دیگر از مؤسسات آکادمیک تحت حمایت این بنیاد، شعبه هیلبرون از DHBW است، یک دانشگاه دولتی دوتایی حرفه ای که زمانی گیلسدورفر ریاست آن را بر عهده داشت. دپارتمان خرده فروشی و تجارت Heilbronn به قدری شهرت دارد که با وجود پشتیبان Lidl، حتی رقیب اصلی Aldi نیز کارآموزان خود را به اینجا می فرستد.

رئیس بخش کارستن کورتوم، یکی از مدیران ارشد سابق لیدل است که - به لطف وجه مشترک شوارتز - شباهت هایی بین نقش فعلی و قبلی خود می بیند.

کورتوم گفت: «در Lidl قانون طلایی این بود که «مستقل باش و هر کاری که می‌توانی خودت انجام بده» و ما همین کار را اینجا در هیلبرون انجام می‌دهیم. ما در حال از دست دادن استقلال خود در آلمان هستیم، به ویژه با وابستگی خود به شرکت های فناوری ایالات متحده، اما ما خوش شانس هستیم که یک خیر خصوصی داریم که مایل است ما را به جلو سوق دهد. حتی دولت فدرال آلمان با ورود دو موسسه تحقیقاتی اولیه لیگ برتر: ماکس پلانک و فراونهوفر، در هایلبرون ثبت نام کرده است.

خیابان‌های Bildungscampus، فارغ از قوانین بودجه عمومی و محدودیت‌های مناقصه، از نیمکت‌ها و سنگ‌فرش‌ها گرفته تا درختان و تابلوهای علامت‌گذاری به‌طور متفکرانه طراحی شده‌اند: نمونه‌ای نادر از یک رندر معماری ایده‌آلیست که جان گرفته است. یک کتابخانه هفت طبقه نورگیر، نیم دوجین کافه، دو رستوران، یک کابین پزشکی از راه دور و حتی یک فروشگاه خودکار 24 ساعته وجود دارد.

احمد دوائل، مرد مصری، در رستوران دانشجویی شیک، که در زیر تپه‌ای پوشیده از چمن پنهان شده است، به طرز دلپذیری از همه چیز مبهوت به نظر می‌رسد. این جوان 24 ساله اهل قاهره یک ماه از مدرک کارشناسی ارشد مدیریت انگلیسی خود در اینجا می گذرد، جایی که حتی دانشجویان غیر اتحادیه اروپا مانند او فقط 100 یورو هزینه ترم می پردازند.

او گفت: "این برای من در جای دیگری 16000 یورو هزینه داشت." جو بسیار خوبی وجود دارد و همه تلاش کرده اند تا من احساس کنم در خانه هستم.

در محوطه دانشگاه قدم بزنید و رهگذران تصادفی فقط سلام کنند. مانند دانش‌آموز مهندسی نرم‌افزار دیوید ریشو که من را با خود به یک فضای سازنده پردیس می‌برد، جایی که - 24 ساعت شبانه‌روز - هر دانشجو می‌تواند پینگ پنگ بازی کند، قهوه رایگان بنوشد یا به چاپگرهای سه بعدی، آهن‌های لحیم کاری و غیره دسترسی داشته باشد.

این جوان 24 ساله تماشا کرده است که پردیس دانشگاه هایلبرون - که زمانی شهری در حال محو شدن به نام هایلبرونکس بود - به یک شهر دانشگاهی قرن بیست و یکمی تبدیل شده است که می تواند با کرسی های آموزشی تاریخی آلمان مانند هایدلبرگ یا توبینگن رقابت کند.

او گفت: "آنچه که آن را خاص می کند تمرکز بالای موسسات مختلف است. آنها همکاری و پروژه های مشترک را تقویت می کنند و دانش آموزان را با پیشینه های مختلف گرد هم می آورند."

همچنین تاکید زیادی بر حمایت از دانش‌آموزانی که می‌خواهند مهارت‌های خود را فراتر از درس‌های خود توسعه دهند، وجود دارد - یا شاید حتی سرمایه‌گذاری‌های خود را در موسسان پردیس راه‌اندازی کنند. آن موسسه، که در ساختمان شیک دیگری قرار دارد، آخرین بخش از پازل پردیس هایلبرون است. موسسان پردیس یک مرکز نوآوری و نوآوری مشترک است که به نسل جدیدی از نوآوران فضا و زمان برای توسعه ایده های خود ارائه می دهد. به ویژه ایجاد مشارکت با شرکت های خانوادگی میلیارد یورویی مستقر در این گوشه جنوب غربی آلمان.

فلوریان کراتز، مدیر ارتباطات بازاریابی گفت: «ما در اینجا رقابت آینده را نمی‌سازیم، نمی‌خواهیم اختلال ایجاد کنیم، بلکه تغییر دهیم.

کراتز با آگاهی از کلیشه‌های پیرامون چنین فضاهای فناوری ترکیبی، تأکید می‌کند که مؤسسان پردیس، که توسط این بنیاد نیز حمایت می‌شود، "یک موسسه غیرانتفاعی است اما خیریه نیست".

او گفت: «ما به روشی کارآفرینانه فکر می کنیم. ما اینجا نیستیم که مردم را سرگرم کنیم: ما می خواهیم نتایج را ببینیم.

راینهولد گیلسدورفر از دفتر خود در طبقه نهم از نتایج تا کنون پس از یک دهه ریاست بنیاد دیتر شوارتز خوشحال است. تنها آرزوی او این است که آلمان این مدل را در مقیاس وسیع در سراسر کشور بازتولید کند. مطمئنا آنقدر میلیاردر دارد که از دیتر شوارتز الگوبرداری کند.

پروفسور Geilsdörfer گفت: "او با پول خود کارهای معقولی انجام می دهد. دیگران قایق های تفریحی و املاک در سراسر جهان می خرند اما او نمی خواهد."

آیا خریداران Lidl، همراه با شوارتز، به شیوه خاص خود، در این پردیس هایلبرون مشارکت داشته اند؟ گیلندورفر لبخند می زند و سری تکان می دهد: "اما ما مجبور شدیم برای همه اینها ماست زیادی بفروشیم."