بورنئو در حال سوختن است - زندگی در خط مقدم مه سمی آسیا

چند هفته است که آتش نشانان در حال مبارزه با آتش سوزی سرسخت هستند

هنگامی که خورشید به مه دود که بورنئو اندونزی را فرا گرفته است، برخورد می کند، همه چیز را به رنگ زنگ می زند. ماشین‌ها، خانه‌ها و خیابان‌ها ظاهر می‌شوند و از یک مه تیره ناپدید می‌شوند. چند کلمه بهتر از "آخرالزمانی" برای توصیف این ظاهر وجود دارد.

اما در شب، در تاریکی آرام، دیانیرا اکا ناستیتی، مادر سه فرزند، بیش از همه ترسیده است.

او می‌گوید: «گاهی شب‌ها از سینه کودکم صدای تق تق می‌دهد. او در یک ماه و نیم سالگی به دلیل برونکوپنومونی در بیمارستان بستری شد و هر شب نگرانم: آیا فرزندم فردا سرفه خواهد کرد؟

Dastiti در Palangkaraya زندگی می کند، در خط مقدم یک فاجعه زیست محیطی چند ماهه که بخش های بزرگی از جنوب شرقی آسیا را در مه سمی پوشانده است.

بر اساس سکوی ماهواره ای دسترسی باز Nusantara Atlas - منطقه ای تقریبا به اندازه ایالت نیوجرسی ایالات متحده یا کل کشور فیجی، آتش سوزی های جنگلی از ابتدای سال حدود 1.9 میلیون هکتار در سراسر اندونزی را به آتش کشیده است. تصور می شود که تنها در ماه سپتامبر یک میلیون هکتار سوخته است.

اما ریزش سمی هنوز بزرگتر است. انبوهی از جنگل‌ها، باتلاق‌ها و زمین‌های ذغال سنگ نارس هوا را غلیظ کرده‌اند و ابر مضری را ایجاد کرده‌اند که اندونزی را در بر گرفته و تا سنگاپور، مالزی و فیلیپین رانده شده است.

تا اواسط اکتبر، وزارت بهداشت اندونزی بیش از 277000 مورد ابتلا به سرفه های مزمن و عفونت های حاد تنفسی را ثبت کرده است. بیش از 62000 نفر از آنها نوزادان و کودکان نوپا زیر پنج سال بودند.

ناتاری ویکتوریا 22 ساله که پس از تحمل بیش از یک هفته از سرفه در یک مرکز بهداشتی در پالانگکاریا بستری شده است، می گوید: «آتش سوزی جنگل ها تأثیر بسیار زیادی داشته است، به ویژه بر سلامت همه.

من پسرعموهای جوانی دارم، از جمله نوزادان، که آنها نیز سرفه می کنند.

Dianyra Eka Nastiti نگران این است که فرزندانش چگونه بهبود می یابند

مه و دود ناشی از آتش سوزی ذغال سنگ نارس حاوی ترکیب پیچیده ای از آلاینده ها است که خطرات جدی برای سلامتی بدن انسان به همراه دارد.

در این میان ریزذرات ریز وجود دارند که می توانند به اعماق ریه ها نفوذ کرده و در برخی موارد وارد جریان خون شوند و باعث التهاب، بیماری های مزمن ریوی و افزایش خطر مرگ زودرس شوند.

نگرانی دیگر گازهای گلخانه ای سمی است که در هوا پخش می شود.

ریدوان، رئیس اداره بهداشت Palangkaraya می گوید: «اینجا در کالیمانتان مرکزی، به ویژه در Palangkaraya، آسمان زرد و مبهم شده است. "بنابراین ساکنان واقعا در چه چیزی تنفس می کنند؟ این اکسیژن تازه نیست، دی اکسید کربن و آلاینده ها است. و در نتیجه چه اتفاقی می افتد؟ بدن - به ویژه مغز - اکسیژن کافی دریافت نمی کند."

کودکان، سالمندان و زنان باردار به ویژه در برابر خطرات مه آسیب پذیر هستند، به ویژه در دوره های طولانی قرار گرفتن در معرض، زمانی که اثرات سلامتی ممکن است انباشته شود.

در مکان هایی مانند پالنگکاریا توصیه رسمی این است که در خانه بمانید و از بیرون نروید. اما دستیتی می گوید که این غیر واقعی است.

او توضیح می دهد: «هنوز باید سبزیجات بخرم، مواد غذایی تهیه کنم، وسایل مدرسه بخرم و به سایر ملزومات رسیدگی کنم. این به سادگی امکان پذیر نیست، و من احساس می کنم افرادی که چنین چیزهایی را می گویند، نمی دانند واقعا اینجا چه اتفاقی می افتد."

با این حال، اولویت اصلی دستیتی، سلامت و تندرستی فرزندانش است. و هنگامی که مه شدید می شود، او به سرعت آنها را به زور داخل می کند.

او می گوید: «با شرایط بسیار ناامن، من چاره ای ندارم. "کودکان ما باید در پارک باشند، با دوستان خود بازی کنند و به مدرسه بروند. در عوض، آنها در داخل خانه حبس شده اند."

لولا ماسیتری، 37 ساله ای که در روستای روستایی رامانگ، در 50 کیلومتری شمال پالانگکارایا زندگی می کند، به همین ترتیب خانه نشین شده است. از آنجایی که مه دود در چند هفته گذشته عمیق‌تر شده است - از خاکستری غبارآلود به زرد کهربایی و اخیرا نارنجی سوخته - او و خانواده‌اش بیشتر وقت خود را در داخل خانه سپری می‌کنند.

او می‌گوید که فرزندانش، مانند بسیاری دیگر در مناطق مه‌آلود اندونزی، کلاس‌های مدرسه‌شان را به‌صورت آنلاین برگزار می‌کنند، در حالی که او و دیگر بزرگسالان برای مدیریت نیم‌روز کار در هوای سمی تلاش می‌کنند.

مردم پس از شکایت از احساس بیماری ناشی از مه دود سمی به بیمارستان ها مراجعه کرده اند

کشاورزان بی‌شماری، دستمزدهای روزانه و فروشندگان خرد به طور مشابه مجبور شده‌اند یا معیشت خود را قربانی کنند یا خطر خروج از خانه را تحمل کنند. فراتر از آن، بسیاری از آنها چاره ای جز انتظار برای طوفان ندارند.

"اگر بپرسید که آیا ما از خطرات سلامتی می ترسیم، البته که می ترسیم. اما کجا می توانیم برویم؟" ماسیتری می گوید. ما فقط باید تحمل کنیم و در این شرایط قوی بمانیم، زیرا به سادگی هیچ گزینه دیگری وجود ندارد."

دولت تحت فشار فزاینده‌ای از سوی مردم است تا اقدامات بیشتری برای متوقف کردن آتش‌سوزی‌ها انجام دهد و بسیاری از آنچه که به‌عنوان پاسخ ناکافی تاسف‌بار مقامات می‌دانند، انتقاد می‌کنند.

مقامات اصرار دارند که طیف وسیعی از اقدامات را برای خاموش کردن شعله ها و در نتیجه دود - از بمباران آبی هوایی گرفته تا اصلاح آزمایشی آب و هوا- دنبال کرده اند. هفته گذشته، دولت اندونزی اعلام کرد که بیش از 60000 پرسنل را برای انجام یک "عملیات زمینی" مستقر کرده است و ادعا می کند که آنها 80 درصد موفقیت در خاموش کردن آتش سوزی های جدید به دست آورده اند.

دکتر نیسا نوویتا، کارشناس جنگل‌داری و محقق زمین‌های نارگیل در سازمان غیردولتی حفاظت از اندونزی یایاسان کنسرواسی آلم نوسانتارا (YKAN) می‌گوید: «در این مرحله، من فکر می‌کنم ما باید از هر گزینه مطمئن و مؤثری برای سرکوب آتش‌سوزی استفاده کنیم.»

این کمی شبیه تلاش برای نجات یک کشتی در حال غرق است: ما باید فورا اقدام کنیم، از هر ابزاری که می تواند کمک کند استفاده کنیم و تا زمانی که هنوز می توانیم از آسیب بیشتر جلوگیری کنیم.

اما این منابع برای پاسخ دهندگان در زمین به سرعت در حال کاهش است.

برای بیش از 100 روز، جونی در حال مبارزه با آتش‌سوزی‌هایی است که فقط نشانه‌های کاذب فروکش را نشان می‌دهند. در سطح، شعله‌ها خاموش هستند - اما شعله‌های زیرزمینی در حال دود شدن همچنان در زیر زمین عمیقی از کربن، پوشش گیاهی و ذغال سنگ نارس می‌سوزند.

او با توصیف اینکه چگونه دود بی امان در او تنگی نفس، سرفه های مداوم و دردی غیرقابل تزلزل در چشمانش ایجاد کرده است، می گوید: «این واقعا خسته کننده است. وقتی از او می پرسند چه نیازی دارد، می گوید «هوا».

او توضیح می دهد: «مه نفس کشیدن را سخت می کند. ما فقط به باران شدید امیدواریم.»

آتش سوزی های جنگلی منطقه کالیمانتان مرکزی اندونزی را ویران کرده است

هزاران نفر دیگر در سرتاسر اندونزی و آسیای جنوب شرقی چندین ماه گذشته را به امید همین موضوع سپری کرده اند.

آتش‌سوزی‌های فصلی برای اندونزی چیز جدیدی نیست، اما امسال، به اصطلاح سوپر ال نینو شرایط خشکسالی را تقویت کرده و نوع بارندگی را که برای خاموش کردن آتش‌سوزی ذغال سنگ نارس حیاتی است، به تأخیر انداخته است. همچنین کار را برای کسانی که در زغال سنگ هستند، مانند جونی، که ماه ها را صرف مبارزه با یک جبهه آتش به ظاهر غیرقابل مهار کرده اند، به طور تصاعدی سخت تر کرده است.

دکتر نوویتا توضیح می دهد که شرایط روی زمین حتی در هفته های اخیر بسیار سخت تر شده است، زیرا خشکسالی طولانی مدت آب را به طور فزاینده ای کمیاب می کند.

فوزی رحمان، یکی دیگر از آتش نشانان در Palangkaraya، این را به عنوان یکی از مشکلات اصلی پیش روی او و همتایانش برجسته کرد.

او می‌گوید: خاموش کردن آتش‌سوزی‌های تورب‌لند سخت است زیرا به آب زیاد و زمان طولانی نیاز دارد. در زمین‌های معمولی می‌توانیم 20 هکتار را در یک روز پاکسازی کنیم، به خصوص با یک تیم بزرگ... در پیت‌لند، ممکن است ماه‌ها طول بکشد.

ما واقعا باید آب را تا اعماق زمین تزریق کنیم، که به مقدار زیادی آب نیاز دارد. و در حال حاضر، آب به سختی یافت می شود.

با این حال، آنچه برای دکتر نوویتا نگران‌کننده‌تر است، این است که تیم او گزارش کرده است که آتش‌سوزی‌ها به مناطقی سرایت کرده است که قبلا سابقه آتش‌سوزی وجود نداشته است.

او می‌گوید: «بنابراین ما نه تنها با آتش‌سوزی‌ها در کانون‌های معمولی سروکار داریم، بلکه شاهد ظهور آن‌ها در مناطق جدید نیز هستیم.

در Palangkaraya، مردم برای پایان دادن به این آخرالزمان ناامید شده اند. اما احتمالا به نیرویی از طبیعت نیاز است تا به این زودی اتفاق بیفتد.

ریدوان، رئیس اداره بهداشت Palangkaraya به بی بی سی می گوید که "امیدوارم با همه تلاش های فوق العاده جامعه، ارتش و پلیس که با هم کار می کنند، بتوان آتش سوزی را خاموش کرد."

وی می افزاید: با این حال، از هم اکنون آتش سوزی ها همچنان ادامه دارد. "پس به چه امیدی باشیم؟ بزرگترین امید ما این است که خداوند متعال به زودی باران را برای ما بیاورد."

چه کسی مقصر مه سمی است که جنوب شرق آسیا را خفه کرده است؟

داوطلبانی که جان خود را برای خنثی کردن "بمب کربن" آتش سوزی اندونزی به خطر می اندازند