بوندستاگ درباره نسل کشی آلمان که یک قرن پیش در نامیبیا انجام شد، بحث کرده است. اما آیا این امر باعث پیشرفت در رسیدگی به جنایات استعماری خواهد شد؟

گائوب دانیل تیموتئوس فردریک این هفته در ردیف اول گالری بازدیدکنندگان در بوندستاگ نشسته بود. او با کت و شلوار و کلاه، تمام مسیر را از نامیبیا طی کرده بود تا این مناظره پارلمانی را ببیند. برای تقریبا 120 سال، خانواده او منتظر بازگرداندن بقایای انسانی جد خود، کورنلیوس فردریک (گاهی اوقات فردریکز) بودند، که مقاومت ناما علیه حکومت استعماری آلمان را رهبری کرده بود و در جزیره کوسه در اولین اردوگاه کار اجباری آلمان درگذشت.

فردریک به نام پدربزرگش و به عنوان عضوی از انجمن رهبران سنتی ناما (NTLA) آنجا بود تا از آلمان "عذرخواهی بی قید و شرط" بخواهد.

در کنار او، با دستکش‌های یونیفرم و سفید، با یک شیر حکاکی شده روی دسته عصای او، رئیس اداره سنتی Ovaherero، رئیس پارامونت Mutjinde Katjiua، نشسته بود. رئیس مجلس شورای اسلامی در سخنانی قبل از مناظره بوندستاگ گفت: ما از بوندستاگ می خواهیم که نسل کشی های مرتکب شده علیه مردم اوواهررو و ناما را به صراحت به رسمیت بشناسد.

بسیاری از مردم تعجب می کنند که چرا پارلمان آلمان تاکنون این کار را انجام نداده است - و چرا دولت هنوز عذرخواهی رسمی نکرده است. یک پیش نویس اعلامیه مشترک با نامیبیا وجود دارد که در آن دولت آلمان اذعان می کند که "از دیدگاه امروز، [آن را] نسل کشی می نامند." اما توافقنامه آشتی آلمان و نامیبیا وجود ندارد. شواهد بسیار زیاد است: از سال 1904 تا 1908، امپراتوری آلمان جنگی برای نابودی مردم بومی جنوب غربی آفریقا، از جمله Ovaherero (همچنین به عنوان Herero)، ناما، Damara و San به راه انداخت.

دست کم 100000 نفر کشته شدند و همین تعداد نیز آواره شدند. بسیاری مورد کار اجباری و تن فروشی اجباری قرار گرفتند. تصرفات و مصادره زمین های انجام شده در آن زمان همچنان بر فرزندان آنها تأثیر می گذارد.

یورگن زیمرر، استاد تاریخ در دانشگاه هامبورگ که تحقیقاتش بر آفریقا متمرکز است، به دویچه وله گفت که بوندستاگ و دولت اراده ای برای مقابله با این دوران در تاریخ آلمان ندارند. قطعنامه‌های بوندستاگ درباره نسل‌کشی ارامنه، یکی در مورد هولودومور [در اوکراین]، و دیگری درباره نسل‌کشی علیه ایزدی‌ها [توسط «دولت اسلامی» در عراق] وجود دارد. اما هیچ‌گونه نسل‌کشی علیه هررو و ناما توسط بوندستاگ آلمان به رسمیت شناخته نشده است.» زیمرر گفت اگر اراده سیاسی برای انجام این کار وجود داشته باشد، ممکن است خیلی سریع اتفاق بیفتد.

حزب چپ سوسیالیست بحث بوندستاگ را با تهیه پیش نویس قطعنامه ای آغاز کرد که در آن خواستار به رسمیت شناختن کامل و جبران خسارت با همکاری نمایندگان فرزندان شد. هدف: «عدالت ترمیمی». رئیس پارامونت کاتجیوا توافق موجود بین دولت های نامیبیا و آلمان را رد کرده است. او گفت: «کمک های توسعه نمی تواند جایگزین غرامت های جامع شود.

اما وزارت امور خارجه هشدار داد: "ادعای حقوقی غرامت نمی تواند ناشی از به رسمیت شناختن نسل کشی باشد. با این مذاکرات - که در سراسر جهان بی نظیر است - نامیبیا و آلمان راه جدیدی را گشوده اند و در رویارویی با گذشته استعماری خود پیشگام هستند."

آندریاس مهلر، دانشمند علوم سیاسی، مدیر موسسه آنتون برگستراسر در دانشگاه فرایبورگ، گفت که طرح دولت شبیه "دیپلماسی دفترچه چک" است.

زیمرر همچنین گفت که یک محاسبات مالی وجود دارد: "اگر ما تعهدی برای ارائه غرامت به خانواده‌های کشته‌شدگان - با توجه به میلیون‌ها قربانی جنگ جهانی دوم، قربانیان آلمانی‌ها - به رسمیت بشناسیم، ما را از بین می‌برد."

برای مشاهده این ویدیو لطفا جاوا اسکریپت را فعال کنید و به مرورگر وب که از ویدیوی HTML5 پشتیبانی می کند ارتقا دهید.

چهار سطر در 144 صفحه از توافقنامه ائتلافی دولت فعلی آلمان - بین اتحادیه محافظه کار دموکرات مسیحی (CDU) / اتحادیه سوسیال مسیحی (CSU) و حزب چپ میانه سوسیال دموکرات (SPD) - میزان تعهد دولت به آشتی با نامیبیا را خلاصه می کند.

در این متن آمده است: «ما تلاش های خود را برای کنار آمدن با استعمار تشدید خواهیم کرد. "این شامل تحقیقات فراملی در مورد آثار باستانی و استرداد اموال فرهنگی در گفتگو با کشورهای مبدأ می شود. توجه ویژه به ایجاد یک مکان یادبود با وقار و بازگرداندن بقایای انسانی خواهد شد."

الکساندر استروه-استکلبرگ، استاد دانشمند علوم سیاسی در دانشگاه بایروث که در آفریقا تخصص دارد، گفت: در مقایسه با تلاش‌ها برای مقابله با استعمار که توسط دولت به رهبری SPD از سال 2021 تا 2025 انجام شد، "مسئله قابل مشاهده نیست."

زیمرر دیدگاه انتقادی تری دارد: "من دیگر آن را حتی بن بست نمی نامم. من معتقدم که این دولت در حال عقب نشینی از پیشرفت هایی است که در زمینه افزایش آگاهی از بی عدالتی های استعماری حاصل شده است."

هنوز کارهای زیادی باید انجام شود، تا جایی که به نوادگان اواهررو مربوط می شود: گمان می رود بقایای ده ها هزار نفر هنوز در آلمان باشند. Gaob D. Timotheus Frederick و دیگر نوادگان قربانیان نسل‌ها برای التیام این زخم‌ها مبارزه کرده‌اند.

در ماه مارس، آلمان یک شورای هماهنگی به ریاست وزارت امور خارجه تأسیس کرد که اعلام کرد دولت نمی‌خواهد «به کشورها و جوامع مبدأ دیکته کند که کدام آثار فرهنگی و بقایای انسانی را باید بازپس گیرند، چه اولویت‌هایی را باید تعیین کنند یا چگونه بازپرداخت‌ها باید انجام شود».

سراپ گولر، وزیر امور خارجه در وزارت خارجه و رئیس شورای هماهنگی، از اقدامات دولت تا کنون دفاع می کند. او با بیان سفرهای رسمی خود - او قبلا به توگو بوده است، و هفته آینده قصد دارد به رواندا و بوروندی سفر کند - گفت: "هرجا که می روم، به خاطر رویکرد صادقانه و قابل اعتماد ما به گذشته - و همچنین تعهد مصمم ما به آینده ای سرشار از آزادی، امنیت و رفاه، تقدیر می کنم."

زیمرر گفت آلمان "به عنوان کشوری که نگاهی انتقادی به تاریخ خود دارد و از اشتباهاتش درس می گیرد شهرت یافته است" - که به آن "سرمایه فرهنگی عظیمی" در صحنه جهانی می دهد. اما او نگران است که این سرمایه در حال حاضر در حال هدر رفتن است.

به نظر نمی رسد که سیاست یادبود دولت به استعمار توجه کند. زیمرر حتی تلاشی برای "به حاشیه راندن جنایات استعماری آلمان" را در پیشنهاد اخیر وزیر فرهنگ دولت ولفرام وایمر برای ایجاد یک مکان یادبود با وقار در برمن کشف می کند. او خاطرنشان می کند که گروه های قربانی در پیشنهاد وایمر گنجانده نشده اند و گفت که پایتخت های استعماری امپراتوری آلمان - برلین و هامبورگ - نیز باید به مکان های یادبود تبدیل شوند.

نود و پنج درصد از سربازان استعماری از باکنهافن هامبورگ به راه افتادند، از جمله فرمانده لوتار فون تروتا، که دستور نابودی Ovaherero و Nama را صادر کرد. به گفته زیمرر، این واقعیت که یک خانه اپرای جدید - به جای یک مکان یادبود - در باکنهافن ساخته می شود، یک مورد خیره کننده از "هنر شستن تاریخ" است. مهلر همچنین امیدوار است که بحث سازنده ای در مورد مکان های یادبود همچنان برگزار شود و به طور کلی، "مکان های بسیار بیشتری با تاریخ استعماری کنار بیایند."

در همین حال، Gaob D. Timotheus Frederick همچنان خواستار تلاش جمعی برای کنار آمدن با گذشته است: "اجازه دهید به جوامع آسیب دیده ای که توسط ما نمایندگی می شوند فرصت دهیم تا روی میز بنشینند تا بقیه راه را با آنها گفتگو کنند."

این مقاله در اصل به زبان آلمانی نوشته شده است.