بونو درست می گوید - ما باید تسلیم مالیخولیا نشویم

زمانی که جوان و پرمدعا بودم (یا پرمدعاتر از الان)، فکر می‌کردم بداخلاقی نشانه‌ای از فضیلت است. اگر دوستان در یک شوخی بی‌حوصله غافلگیر می‌شدند، من بر موضع سرد برتری اخلاقی تأثیر می‌گذاشتم. اگر مردم در مسابقه ای غرق می شدند، من چیزی مبهم درباره تریاک بودن ورزش برای توده ها زمزمه می کردم.

چانه نوازش و جدایی بدون شوخ طبعی نوع مناسبی برای اتخاذ در هنگام مواجهه با سرگرمی های رایج بود. بنابراین روشنفکران شیک پوشی مانند کارل مارکس، فردریش نیچه و مهمتر از همه نوام چامسکی، آن کشیش ضد استقرارگرایی که از ما می خواهد باور کنیم که نمایش هایی مانند The Great British Bake Off برای منحرف کردن حواس ما از شرارت های مجتمع نظامی-صنعتی به من آموخته اند.

خوشبختی، مشروط به پذیرفتن، ویژگی بارز افراد خودخواه، کم عمق و سرمایه دار بود. مدتی طول کشید تا متوجه شدم همه چیز را اشتباه گرفته ام. احتمالا هیچ چیز مهمتر یا ارزشمندتر از شاد بودن برای زندگی انسان نیست. اما یک دقیقه دیگر به آن می رسم. ابتدا باید بپرسم: چرا فیلسوفان اخلاق به شدت در مورد خوشبختی فضولی می کنند؟

رواقیون باستان به ما می گفتند که با یک شانه بالا انداختن و یک «مه» به استقبال لذت برویم. برای جان استوارت میل، جان استوارت میل، "بهتر است که انسان ناراضی باشد تا خوک راضی". در مورد نیچه، او اعلام کرد (در بدترین حالتی که می‌توانست تصور کند): «انسان آرزوی خوشبختی ندارد، فقط انگلیسی‌ها این کار را می‌کنند.»

اخیرا، رابرت نوزیک، فیلسوف آمریکایی، یک آزمایش فکری برای شادی پوه پوه طراحی کرده است. او گفت، تصور کنید که می‌توانید تا آخر عمر در حالت سعادت و خوشبختی باشید، اما این بدان معناست که خودتان را به دستگاهی متصل کنید که نمی‌توانید از آن فرار کنید. آیا شرکت می کنید؟

اکثر مردم به طور غریزی می گویند "نه"، و این به عنوان دلیلی بر این است که چیزهای بهتری در زندگی از خوشبختی وجود دارد - مانند آزادی، اصالت و کارهای خوب.

با این حال، آنچه نوزیک و این فیلسوفان دیگر واقعا در مورد آن صحبت می کنند، لذت جسمانی است – و این تنها یک نوع شادی است. ارسطو از نوع دیگری از شادی به نام eudaimonia صحبت کرد. این چیزی شبیه بهزیستی یا شکوفایی است اما با بعد اخلاقی.

Eudaimonia از داشتن یک زندگی خوب - زندگی با صداقت، شجاعت و فروتنی ناشی می شود. این شکلی بالاتر از شادی است – یکی از آنهایی که سقراط در آخرین ساعات زندگی او در انتظار تسلیم شدن در برابر زهر پس از محکوم شدن به مرگ بود. سقراط با سرزنش دوستانش به خاطر گریه بر وضعیت او، از آخرین نفس خود برای یک شوخی در مورد قربانی کردن برای خدایان استفاده کرد.

وقتی آلبر کامو در دفاع از شادی پس از جنگ جهانی دوم صحبت کرد، این نوع خوشبختی را در ذهن داشت. فیلسوف فرانسوی الجزایری گفت: "امروز شادی مانند یک جنایت است - هرگز آن را اعتراف نکنید. نگویید "من خوشحالم" در غیر این صورت محکومیت را در اطراف خواهید شنید."

او توسط بازیگران سیاسی که "اصول خود را بر خوشبختی خود ترجیح می دهند" ناراحت بود - در اینجا او به روشنفکران چپ می اندیشید که به استبداد شوروی کشیده شده بودند. به گفته کامو، خوشبختی به دور از گناه بودن، چیزی شبیه یک وظیفه اخلاقی بود. چرا برای آزادی بجنگید - مانند او در مقاومت فرانسه علیه آلمان نازی - مگر اینکه قرار بود شادی خود را جدی بگیرید؟

پیام او امروز طنین انداز می شود، در زمان قیامت و سرخوردگی از سیاست. طوفان شادی می تواند ما را از بی تفاوتی سیاسی رها کند. ماریا آلیوخینا از پوسی ریوت در مصاحبه ای با لارا مارلو در اوایل سال جاری به این نکته اشاره کرد و اعلام کرد که اعتراض باید "ناامیدکننده، ناگهانی و شادی آور" باشد (تاکید من). مستبدانی مانند ولادیمیر پوتین از روسیه می دانند چگونه با ترس کنار بیایند اما هیچ پاسخی برای شادی ندارند.

قدرت سیاسی "شادی سرکش" توسط بونو از U2 نیز برجسته شده است. او ماه گذشته در صحبت با نیویورک تایمز توضیح داد که چگونه آخرین آلبوم گروه از چیزی الهام گرفته شده است که دن ساویج، فعال حقوق همجنس‌گرایان آمریکایی درباره مبارزات انتخاباتی در دهه 1980 گفته است: «در تاریک‌ترین روزهای بحران ایدز، صبح دوستان خود را دفن می‌کردیم، بعدازظهر اعتراض می‌کردیم، و تمام شب می‌رقصیدیم... زیرا برای رقص می‌جنگیدیم.» بونو گفت که ما امروز به این روحیه نیاز داریم، روحیه ای که "تسلیم نشدن در برابر مالیخولیا" است.

پس من می گویم از خوشبختی نترس. این شما را به فرد بهتری تبدیل نمی کند که عبوس باشید.

خدایی را تصور کنید که آرزو می کند شما بدبخت باشید تا خوب باشید. این چه نوع هیولایی خواهد بود؟ تصور کنید یک عمر پایبندی سخت به قوانین اخلاقی به قیمت رضایت شخصی باشد؟ بی وجدان است.

با بازگشت به این سؤال که شادی در کجای سلسله مراتب ارزش ها قرار دارد، آیا می تواند این باشد که نقطه وجود ما اودائمونیا باشد؟ ارسطو چنین عقیده داشت و کامو نیز به همین نتیجه رسید.

او در مشهورترین مقاله خود، وضعیت انسان را مانند سیزیف معرفی می کند - پادشاهی از اساطیر یونان که به دلیل تلاش برای پیشی گرفتن از خدایان مجازات شد. سیزیف هر روز یک تخته سنگ را به بالای تپه هل می دهد که دوباره به پایین می غلتد و او را مجبور می کند که مبارزه را به طور نامحدود ادامه دهد.

سیزیف تو هستی زحمت زندگی است. زندگی کردن چه فایده ای دارد؟

در اسطوره سیزیف، کامو وسوسه می شود که پاسخ دهد: فایده ای ندارد. دلیلی برای حضور ما در اینجا وجود ندارد. اما خودش را اصلاح می کند. زندگی سیزیف معنا دارد. و مهمتر از همه، این معنا آشکار می شود نه با تصور خوب بودن سیزیف. بلکه «باید سیزیف را شاد تصور کرد».