بونو نتوانست هیچ یک از چیزهایی را که ما از ستاره هایمان می خواهیم به مردم ایرلند بدهد

اگر چند هفته پیش امیدوار بودید که در خیابان گرافتون خریدهای آرامی انجام دهید، ممکن بود کمی ناراحت شوید که آن را کاملا گیر کرده است: زیرا U2 در بالکن کافه بیولی مشغول بازی بودند. و وقتی به خانه رسیدی، در حالی که چیزی نخریده‌ای، می‌توانی مشکوک شوی که گروه موسیقی هم تو را مسخره می‌کنند، نه اینکه روزت را خراب کنند. چون ناگهان U2 همه جا بود.

همانطور که می‌دانید، این به خاطر پنجاهمین سالگرد تولد گروه بود: رویدادی که احتمالا ناله‌های خسته‌کننده بسیاری را در سراسر کشور برانگیخت، حتی از سوی افرادی که مانع خریداران نشدند. و این به دلیل یک دیدگاه طولانی است که بونو، به ویژه، کمی دوز است.

دوزی بودن، جدا از اینکه واژه مناسبی نیست، به هیچ معنای عینی قابل سنجش نیست. و همه ما می‌توانیم روزهای پرخطر خود را داشته باشیم. به هر حال، من گمان می‌کنم که برای بونو آلرژیک، این موضوع اصلا مهم نیست: بیشتر این است که او با الگوی آنچه ما از ستارگان موسیقی خود انتظار داریم مطابقت ندارد.

در مصاحبه‌ها، او دوست دارد در مورد «چهار پسر از شمال دوبلین» صحبت کند. اگر این تلاشی باشد که معمولی تر و قابل ربط تر به نظر برسد، کار نمی کند. بونو آماده به ورزشگاه جهان آمد. تصور دیگری از او تقریبا غیرممکن است.

و اگر او اهل شیکاگو یا منچستر بود، عالی بود. این فقط به طرز عجیبی غیرایرلندی است. ما ذره ای از شاعر تراژیک به ستاره هایمان را دوست داریم. چیزی برای زمین زدن آنها مشکل نوشیدن محکومیت های مواد مخدر شاید مرگ زودرس بونو به‌طور منحصربه‌فرد نتوانسته است هیچ یک از اینها را به ما بدهد. او بیش از 40 سال است که با یک زن ازدواج کرده است. به نظر می رسد بچه هایش او را دوست دارند. و برای کسی که می تواند دشمنی قابل توجهی ایجاد کند، از هر جنجال جدی طفره رفته است. بله، موضوع مالیات وجود داشت. او در گفتن چیزی در مورد غزه کمی کند بود.

اما در مقایسه با بسیاری از همتایان موسیقی خود، او تفلون بوده است.

به هر حال اینها ایرادات جزئی هستند. مشکل اصلی این است که اگر بونو ثابت بماند، حوضچه ای از تقدس در زیر او شکل می گیرد. هر کنسرت U2 حاوی موعظه ای است که به عنوان یک قطعه هنر پرفورمنس یا فقط یک موعظه ساده جلوه می کند.

اما در حالی که بسیاری از هنرمندان ممکن است خود را «فعال» بدانند زیرا تی شرت پوشیده اند یا شعاری فریاد می زنند یا چند باب را به سمت یک موسسه خیریه می اندازند، بونو با سیاستمداران سر و کله زده است. در اوایل دهه 2000، یک سری ملاقات بین او و کاندولیزا رایس، وزیر امور خارجه وقت ایالات متحده، تأثیر مستقیمی در تشکیل PEPFAR، برنامه ایالات متحده برای کمک به ایدز در آفریقا داشت. به هر حال، رایس که در ابتدا شک داشت، عمیقا تحت تأثیر درک بونو از این موضوع قرار گرفت: این سیاست چیزهای عجیب و غریبی داشت. او در حال ملاقات با یک ستاره راک بود، اما همچنین با مردی که پسشال دونوهه درونی خود را هدایت می کرد.

درک او از سیاست همچنین توانایی او را در عمل گرایی نشان داد. برای حل مسئله، او مجبور شد با رئیس جمهور وقت آمریکا جورج دبلیو بوش خوب بازی کند. آنها با هم روی صحنه ظاهر شدند و از آن زمان تاکنون بارها همدیگر را ملاقات کرده اند. ممکن است با تعدادی از طرفداران U2 مخالفت کرده باشد، اما بونو بدیهی است که احساس می کند بهایی ارزش پرداختن دارد.

بونو در اولین روزهای U2، 50 سال پیش: اج و لری می‌توانستند بازی کنند. من و آدام داشتیم بلوف میزدیم

هیچ کدام از اینها خیلی راک اند رول نیستند. مسیحیت مادام العمر و تمایلات سوسیال دمکراتیک او هم نیست: مجموعه ای از اعتقادات که بیشتر به یک کت و شلوار چرمی تعلق دارند تا یک شلوار چرمی. اما این بونو است: آشفتگی گیج کننده از تناقضات. یا به طور دقیق تر، کسی که احساس نمی کند نیازی به دسته بندی آسان ندارد.

و او آن را می داند. به آن خم می شود. او یک ستاره خوش‌بین و خودپسند است که با یک مدرس توسعه بین‌المللی ترکیب شده است. مشهورترین فرد ایرلندی جهان: یک کلمه-نام معروف. و او از این موضوع خوشحال است. بونو عاشق بونو بودن است و پس از گذشت پنج دهه، ما هنوز نمی دانیم از او چه کنیم. این یک دستاورد است.

از مدیسون اسکوئر گاردن تا استادیوم یانکی، U2 ردپای ورزشی محو نشدنی در ایالات متحده بر جای گذاشت.