بچه سال TIME به اولین پاسخ دهندگان کمک می کند تا کودکان در بحران را راحت کنند

لجر مان، 9 ساله، در خانه با تعدادی از کیف های LGM خود در 25 اکتبر. —مت آیش برای TIME

پسر کوچک گمشده در شهرستان دینویدی نمی‌توانست از تلاشی که بزرگ‌ترها برای یافتن او انجام می‌دادند بداند. او مدت زیادی نرفته بود، اما شهرستان در ویرجینیا پوشیده از درخت است، با نهرها، بیشه ها و درهم. هر کودکی ممکن است در آنجا به طرز ناامیدکننده ای گم شود.

برای این پسر که اوتیسم دارد و چالش‌های پردازش حسی را تجربه می‌کند، محیط ناآشنا می‌تواند به‌ویژه طاقت‌فرسا باشد. بنابراین بزرگسالان پلیس را جمع کردند و آتش نشانی را جمع کردند، یک پهپاد مستقر کردند و سگ ها را رها کردند و همه آنها جنگل های متراکم محلی را می شستند.

برای تسکین عمیق جامعه - از خانواده ناامید او چیزی نگویم - پسر به زودی پیدا شد. او خیلی دور نرفته بود - از عرشه پشتی خانه‌اش دورتر نبود، جایی که به کابینت انباری زیر کوره گاز رفته و در کوچک را پشت سرش بست. همان جا بود که اولین پاسخ دهندگان او را یافتند – آرام نشسته بود و پاهای ضربدری نشسته بود و از وزوز مزاحم و نور سوزان دنیای اطرافش مصون بود.

گروهبان جی تی مان از اداره پلیس شهرستان پرینس جورج یکی از جستجوگرانی بود که پسر را پیدا کرد. وقتی عصر همان روز به خانه آمد، به همسر و دو پسرش گفت که چه اتفاقی افتاده است. او می‌دانست که آن‌ها بهتر از همه متوجه می‌شوند، زیرا فرزند کوچک‌تر از دو فرزندش - لجر، 9 ساله - نیز مبتلا به اوتیسم است. لجر داستان را شنید و با آنچه پسر گمشده باید تجربه کرده بود، همدردی کرد.

او می گوید: «من برای او کمی ناراحت شدم. "من برای او کمی احساس بدی داشتم."

لجر در کنار خدمه پرواز هلیکوپتر پزشکی اورژانس Air Care Eagle HCA ویرجینیا در هوپول، ویرجینیا، کیسه ای را در دست دارد که در 4 نوامبر 2025 به خدمه هلیکوپتر هدیه داده بود.

لجر - که کارش باعث شد تا او را به‌عنوان بچه سال TIME در سال 2026 و به‌عنوان TIME for Kids Service Star شناخته شود، برنامه نشر خواهر ما که تأثیر مثبتی بر افراد جوان می‌گذارد - روشی را تأیید کرد که پدرش پسر را از کابینه خارج کرده بود، با پخش یک ویدیو در تلفن هوشمند برای جلب توجه و ترس او. اما او همچنین معتقد بود که این کافی نیست.

لجر فکر کرد: چیزهای زیادی وجود دارد که یک کودک در این طیف ممکن است در یک بحران قدردانی کند - یک پتو، یک اسباب بازی مخمل خواب دار، یک کتاب، یک فیجت اسپینر برای مشغول کردن دستانش، هدفون بی سیم برای گوش دادن به موسیقی یا داستان، عینک آفتابی برای کاهش تابش خیره کننده بیرون. اگر کودک غیرکلامی است، یک تابلوی پاک کردن خشک و یک نشانگر راهی برای نوشتن افکار یا پاسخ دادن به سوالات فراهم می کند.

او به صراحت گفت: «پدر، تو آن چیزها را نداری.»

سال گذشته در آن لحظه بود که لجر تصمیم گرفت همه چیز را درست کند. او گفت که اولین پاسخ دهندگان باید همیشه این نوع اقلام را در دسترس داشته باشند، تا همه کودکان - به ویژه آنهایی که مبتلا به اوتیسم هستند - بتوانند در موقعیت های آسیب زا، از جمله تصادفات رانندگی و آتش سوزی، زمانی که همه چیز به سرعت پیش می رود و به نظر می رسد دنیا از بند خارج می شود، آرامش پیدا کنند. و، لجر معتقد بود، همه این اشیاء باید در یک کوله پشتی شفاف حمل شوند تا کودکان بتوانند آنچه را که نیاز دارند ببینند و به آن اشاره کنند.

آماندا، مادر لجر، وکیل منتخب مشترک المنافع برای شهرستان دینویدی، ویرجینیا، می گوید: «او کل این مفهوم را در مدت 10 دقیقه ارائه کرد.

از آن زمان، لجر، پدر و مادرش، و برادر بزرگش پیتون، 16 ساله - همراه با کمبود دوستان، همسایگان، گروه‌های اولین پاسخ‌دهنده و سایر داوطلبان- تلاش کرده‌اند تا دیدگاه او را به واقعیت تبدیل کنند. این خانواده یک صفحه فیس بوک به نام کیف های LGM-برای Ledger Greyson Mann- دارند و به دنبال ثبت نام به عنوان یک سازمان غیرانتفاعی 501(c)(3) هستند. کیف‌های لجر در شش ایالت توزیع می‌شوند و خانواده قصد ندارند در آنجا متوقف شوند.

پول برای حمایت از ایده لجر تقریبا بلافاصله شروع شد، با یک دور سرمایه گذاری از یک منبع بسیار مناسب: قلک لجر. همانطور که اتفاق افتاد، پول نقد زیادی در دست بود.

آماندا می‌گوید: «لجر پول‌هایش را از نظر مذهبی پس‌انداز می‌کند. او دوست ندارد خرج کند، بنابراین حدود 100 دلار داشت. این برای پرداخت هزینه چهار کیسه اول و همه چیزهای مخمل خواب دار و سایر موارد مورد نیاز برای پر کردن آنها کافی بود. خانواده آن‌ها را به ایستگاه‌های پلیس و آتش‌نشانی‌های محلی تحویل دادند، و واکنش اولین پاسخ‌دهندگان آنقدر مشتاقانه و برای لجر بسیار ارزشمند بود که او برای ساخت و توزیع بیشتر فشار آورد. اما از آنجایی که قلک لجر تا این حد می‌توانست گسترش یابد، JT تصمیم گرفت جامعه را درگیر کند.

جی تی می‌گوید: «ما به مراکز مدنی - لژ موس، اداره برادر پلیس، کلیساها - که برای خرید کیف و وسایل موجود در آن پول اهدا کردند، تماس گرفتیم. "هیچ چیز در کیف گران نیست. همه چیز از Dollar Tree یا Dollar General است. آنها هدست های 100 دلاری نیستند. آنها هدست های 5 دلاری هستند."

طولی نکشید که گاراژ Manns مملو از وسایلی بود که برای ده‌ها چمدان اضطراری آماده شد. قبل از شروع کار، بیشتر وقت آزاد لجر صرف انجام تکالیف، تمرین جوجیتسو و بازی فوتبال سازماندهی شده بود – و هنوز هم همینطور است. اما او اکنون زمان باقی مانده خود را در گاراژ می گذراند و چمدان ها را با دقت و به روشی جمع می کند. هر آیتم حساب شده است، بنابراین هر کیسه کامل است، همه به دقت مرتب شده اند تا چیزی از دید پنهان نشود.

جی تی می‌گوید: «او در مورد نحوه ساخت کیف بسیار خاص است. او یک خط مونتاژ دارد و همه چیز باید به خوبی انجام شود.

هرچه خانواده کیسه‌های بیشتری جمع می‌کردند، مان‌ها آن‌ها را به‌طور گسترده‌تری توزیع می‌کردند و مراقبت می‌کردند که آنها را از نظر استراتژیک قرار دهند. شهرستان دینویدی 286 مایل مربع را پوشش می‌دهد، بنابراین مان‌ها ابتدا کیسه‌ها را در مکان‌های مرکزی توزیع می‌کردند تا اطمینان حاصل کنند که هیچ منطقه‌ای نادیده گرفته نمی‌شد. بیمارستان‌های مختلف، تیم‌های EMS، بخش‌های پلیس و ادارات آتش‌نشانی که کیف‌هایی در دست داشتند، آمادگی خود را برای به اشتراک گذاشتن ثروت با سایر پاسخ‌دهندگانی که نداشتند، نشان دادند.

جی تی می گوید: «اگر آتش نشانی در یک طرف شهرستان باشد، افسر پلیس ما [در مجاورت] مجبور نیست تمام راه را به ایستگاه پلیس برود. کیسه‌ها طوری قرار گرفته‌اند که افسر پلیس بتواند یکی را در آن ایستگاه آتش‌نشانی بردارد.»

لجر و پدرش جی تی، گروهبان اداره پلیس شهرستان پرینس جورج. -مت آیچ برای TIME

گفتار اعمال خوب راهی برای دور زدن دارد - و با تلاش‌های مان‌ها هم همین‌طور بود. در اوایل امسال، یک خبرنگار تلویزیون محلی به خانواده مراجعه کرد تا داستانی را تهیه کند که فراتر از محدوده شهرستان دینویدی پخش شد. شرکت‌ها، شهروندان خصوصی و گروه‌های پاسخگوی اولیه از فلوریدا، نیویورک، مریلند، ویرجینیای غربی، کارولینای شمالی و جاهای دیگر در ویرجینیا برای ارائه پشتیبانی یا درخواست کیف برای جوامع خود تماس گرفتند.

جی تی می گوید: «ما یک نفر از تگزاس پرواز کرد. او تمام راه را [به ویرجینیا برای تحویل] چمدان‌های شرکتش پرواز کرد. او در یک آخر هفته از اداره پلیس ما بازدید کرد تا لجر را ملاقات کند، زیرا او برای او الهام‌بخش بود.»

تا کنون، مان ها بیش از 475 کیسه را جمع آوری و توزیع کرده اند - تعداد قابل توجهی که همچنان در حال رشد است.

لجر، کارمند دولتی، البته هنوز هم لجر بچه است، با مشغله های مدرسه و سرگرمی های بسیار بخشی از زندگی او. تا این سال، او در یک مدرسه دولتی Dinwiddie تحصیل می‌کرد، اما به گفته مادرش، نوع توجه تخصصی که او با بزرگ‌تر شدن به آن نیاز دارد، نیازمند محیط کوچک‌تری است. اکنون او یکی از 10 کودکی است که در یک مدرسه خصوصی به نام آکادمی یادگیری برای رهبری تحصیل می کنند. موضوع مورد علاقه او ریاضی است. سرگرمی مورد علاقه او لگو است. پست مورد علاقه او در فوتبال در خط حمله است.

اما یک روز قبل از صحبت با تایم، او در دفاع بازی کرد و حتی یک کوارتر دفاع را اخراج کرد.

لجر راه درازی در پیش دارد تا اینکه به این فکر کند که می‌خواهد وقتی بزرگ شود چه می‌خواهد شود، اما او ایده‌هایی دارد - چند ایده الهام‌گرفته از پدرش و برادرش پیتون، که به کالج‌ها چشم دوخته است و می‌خواهد در رشته معماری تحصیل کند. لجر می‌گوید: «من می‌خواهم چیزهای زیادی باشم. "یک افسر پلیس، یک سازنده، با روباتیک کار می کند."

با هر کیسه‌ای که خانواده توزیع می‌کند، چیز جدیدی در مورد آنچه بچه‌های مضطرب برای آسایش نیاز دارند، کشف می‌کنند. بچه‌ها می‌توانند هر وسیله‌ای را که از کیسه انتخاب می‌کنند نگه دارند، در حالی که کیسه و محتویات باقی‌مانده آن به اولین پاسخ‌دهنده‌ها برمی‌گردد که اقلام گمشده را جایگزین می‌کنند. وسایل راحتی که بیشترین تقاضا را دارند حیوانات مخملی هستند. خود لجر کوهی از آنها دارد.

آماندا می‌گوید: «ما یک اتاق بازی پر و یک اتاق خواب پر از شیک داریم. "چه پسر باشد چه دختر، یک حیوان عروسکی همیشه برای هر کودکی آرامش خوبی است. آنها می توانند در دنیای کوچک خودشان باشند، جایی که امن و راحت هستند."

در طول تعطیلات آخر هفته یا زمانی که لجر در تعطیلات مدرسه است، خانواده از شهرها و شهرستان‌هایی که کیف‌ها را درخواست کرده‌اند بازدید می‌کنند، کیف‌های تکمیل‌شده را تحویل می‌دهند و به جمع‌آوری دیگران در محل کمک می‌کنند.

آماندا می‌گوید: «رفتن بیرون برای ملاقات با این افراد برای او شفابخش و برای او مفید است. و وقتی ما می‌رویم، با آغوش باز از او استقبال می‌کنند. به او اجازه می‌دهند با حیوانات درمانی، از جمله اسب‌ها ملاقات کند.»

تنها محلی که خانواده شخصا از آن بازدید نکرده است، شهرستان اولستر، نیویورک است که متعهد به مونتاژ 100 کیسه است. در عوض، کانتی و خانواده یک مکالمه با زوم ترتیب دادند تا لجر بتواند نحوه مونتاژ کیسه ها را توضیح دهد. لجر همانطور که با سایر حوزه‌های قضایی که خانواده با آن‌ها کار می‌کردند، کار می‌کرد، و مراقب نحوه بسته‌بندی چمدان‌ها بود. JT می‌گوید: «یک مکان این کار را بدون نظم انجام می‌داد. او طرفدار آن نبود.»

در طول سفر خانواده به ایالت‌های مختلف، اولین پاسخ‌دهندگان سکه‌ها و وصله‌های چالشی به لجر می‌دهند که او جمع‌آوری می‌کند. به پیشنهاد او – و به دنبال طراحی او – ال‌جی‌ام بگ اکنون پچ و سکه مخصوص به خود را دارد.

اشتیاق و توجه لجر به جزئیات همچنان به این پروژه کمک می کند - پروژه ای که خانواده امیدوار است در سراسر کشور انجام شود.

لجر می‌گوید: «من می‌خواهم این کار را همه جا داشته باشم. "به تمام آمریکا!"