بچه های باحال الان با حروف کوچک می نویسند. آیا این شما را عصبانی می کند؟

بدترین کسی که می شناسید احتمالا با حروف کوچک می نویسد. آنها به شما خواهند گفت که این یک انتخاب زیباشناختی است، گواهی بر غیر رسمی بودن. آنها احتمالا بیست و چند ساله ساکن بروکلین هستند مانند من، که مایلند نه صدای نسل خود، بلکه صدای یک نسل باشند، و قطعا به خاطر ارسال اسکرین شات های برنامه یادداشت های اجرایی و «مطالعات» شبه روشنفکرانه و جریان آگاهی که charli xcx را با پاپ مقایسه می کنند، مقصر هستند. آنها واقعا چه کاری انجام می دهند، و آیا می دانند که در یک سنت طولانی، انحصاری و انحصاری شرکت می کنند؟ انتخاب سبک برای نوشتن با حروف کوچک d است

بگو اسبی که کتک خورده، شلاق خورده، و دوباره کتک خورده است - چیزی که نسل من می‌گوید. و با این حال، لحظه ای می گذرد. مجبور شدم تحقیق کنم برای یک طرف اینترنت، نوشتن با حروف کوچک زنانه است. رین فیشر کوان، که 25 سال سن دارد و (کجای دیگر؟) در بروکلین زندگی می‌کند، می‌گوید: «این یک ویژگی رسمی نحوه تعامل دختران آنلاین است». فیشر کوان که در وب به خاطر مقالات شخصی کاملا کوچک که برای شاهزاده خانم اینترنتی وبلاگش می نویسد، شناخته شده است، اصرار دارد که بی ادبی حروف کوچک، اهمیت نوشتن درباره خود را "خنثی" می کند.

فیشر کوان می‌گوید این راهی است برای اجتناب از انتقاد. احساسات او به فضاهای دیجیتالی بازمی گردد که در دوران نوجوانی خود اشغال کرده بود. فیشر کوان به من می‌گوید: «من از وبلاگ فمینیستی اوایل دهه 2010 غنی‌سازی و نفوذ فکری زیادی کردم. بیش از یک دهه پیش، میکروبلاگ‌های واضح در کنار صفحه کنونی justgirlythings در پلتفرم در حال افزایش بودند. justgirlythings پیشگام هنر قرار دادن جمله‌ای با حروف سری با حروف کوچک بر روی یک تصویر غیراشباع شد (معمولا یک زن جوان که یک جامپر بزرگ به تن دارد و یک نان آشفته کنار شومینه نشسته است).

بیشتر کلیشه های دنج مانند «روزهای بارانی» و «یکشنبه های تنبل» را پوشش می داد. بکی کامپوس، نویسنده وبلاگ، می‌گوید که فقط دخترانه نوشته است: «زیرا تقریبا احساس می‌کردید که شما بیشتر از دفتر خاطرات من را به جای چند کپی صیقلی می‌خوانید. این نشان می‌داد که من یک شخص واقعی هستم تا شرکتی که این پست‌ها را می‌نویسد.» سپس روپی کائور، شاعر اینستا شاعر نسل من بود. کار کائور بخش‌های کمتر مانیکور شده تجربه زنانه را نیز از طریق عدم استفاده از حروف بزرگ مورد بررسی قرار داد، به جز اینکه کلمات او با تصاویر موجود همراه نبودند - آنها تصویر بودند.

این اجرای آسیب‌پذیری قابل دسترس، شبیه به بالش خنده-عشق زنده، برای زنان هزاره کریپتونیت بود: در سال 2016، اولین مجموعه کائور، شیر و عسل، بیش از پرفروش‌ترین اثر شعر بعدی، یعنی ادیسه، با ضریب 10 درصد در دفاع از هومر، نسخه‌های بیشتری فروخت. در حالی که کائور تثبیت خود را بر حروف کوچک به عنوان «سروده ای برای هویت من به عنوان یک زن سیک پنجابی مهاجر» (خط گورموکی فقط یک مورد دارد) و راهی برای کانال «برابری» توصیف می کند، ویروسی بودن کار او منحنی های انعطاف پذیر الفبای کوچک را به عنوان بیانی از زنانگی در طول دوره تثبیت کرد.

او روزهای اولیه رسانه های اجتماعی و داستان ممکن است به همین جا ختم شود، اگر اینترنت فقط توسط زنان پر می شد. اما، برای ترکیدن حباب الگوریتمی خودم: پشت هر طرفدار justgirlythings یک کاربر قدرتمند 4chan وجود دارد. آدام الکسیک، زبان‌شناس اینترنتی که به ریشه‌شناسی می‌پردازد، می‌گوید: «من مایلم باور کنم که [استفاده از حروف کوچک] در میان زنان جوان در تامبلر به‌طور عمدی زیبایی‌شناسی می‌شود، اما هیچ یک از جوامع آنلاین بزرگ از علائم نگارشی منظم استفاده نمی‌کنند.» من و او در یک کافی‌شاپ شیک در سوهو صحبت می‌کنیم، جایی که او در حال تکمیل تحقیقات درباره دلیل بازگشت کلمه r است. برای بیان نظرش، ety

mologynerd 4chan را روی گوشی خود می کشد و شروع به پیمایش می کند. در میان تامل‌های تماما کوچک فاسد، متوجه انبوهی از نشانه‌های بزرگ‌تر، براکت‌های زاویه، و ستاره‌ها می‌شوم. از آنجایی که 4chan متن غنی را پشتیبانی نمی کند – هرگز پشتیبانی نکرده است (مورب، پررنگ، و غیره)، کاربران همچنین از قراردادهای نشانه گذاری متن استفاده می کنند: *yes* برای بله، /i/hell no/i/ به عنوان خیر، و غیره. در حالی که بسیاری ممکن است ادعا کنند که نوشتن با حروف کوچک پاسخی به دوران جوانی فرد است، سایت‌هایی مانند 4chan به ما یادآوری می‌کنند که حداقل در حوزه دیجیتال، پاسخ تماس بسیار بیشتر به عقب برمی‌گردد و بخشی از یک سنت بزرگ‌تر است.

کن تامپسون با حروف کوچک در ایمیلی که در آن مودبانه درخواست من برای مصاحبه را رد می‌کند، می‌نویسد: "حروف کوچک؟ با مدل 33 ​​tty تک حروف شروع شد. اکنون عادت شده است." (توجه کنید که تامپسون چگونه حروف کوچک را به جای یک کلمه به صورت دو کلمه می نویسد. قبل از اینکه حروف کوچک سنگ بنای سیاست هویت باشد، فقط یک حروف کوچک الفبا بود.) کن تامپسون 83 ساله و البته یکی از دانشمندان علوم کامپیوتری است که وجود اینترنت را مدیون او هستیم. او در ایمیل خود به تله تایپ مدل 33 ​​اشاره می کند، ترمینال محبوبی که برای مخابرات استفاده می شود و در سال 1963 شروع به کار کرد.

در دهه 50، رایانه‌ها روی پایانه‌هایی کار می‌کردند که می‌توانستند تنها 64 کاراکتر منحصربه‌فرد را پشتیبانی کنند که - شمارش اعداد، علائم نگارشی و کاراکترهای خاص - جایی برای حروف کوچک باقی نمی‌گذاشت. این بدان معناست که بیشتر زبان های برنامه نویسی اولیه (فرترن، پاسکال، لیسپ) منحصرا با حروف بزرگ نوشته می شدند. تنها بین دهه‌های 60 و 70، زمانی که تولید سخت‌افزار شروع به رشد کرد و هزینه‌های حافظه کاهش یافت، کاراکترهای بیشتری ممکن شد. در اوایل سال 1969، تامپسون از پروژه‌ای در آزمایشگاه‌های بل کنار گذاشته شد و چیزی جز زمان برای او باقی نگذاشت.

بنابراین او تصمیم گرفت که سعی کند یک بازی ویدیویی را که بر روی تجهیزات متعلق به شرکت توسعه داده بود، یعنی سفرهای فضایی، به یک کامپیوتر قابل دسترس تر pdp-7 که در یکی از بخش های همسایه بدون استفاده یافت، منتقل کند. او در نهایت سیستم عامل pdp-7 را به طور کامل پیکربندی کرد و به همراه همکارانش دنیس ریچی، داگلاس مکیلروی و باب موریس، شروع به توسعه یونیکس کردند. یونیکس برنامه نویسی را ارگونومیک تر کرد.

با آن، برنامه نویسان دیگر مجبور نبودند با کد ماشین مبهم کار کنند. برای هر مدل کامپیوتری جدید نیازی به بازنویسی برنامه ها از ابتدا نبود. و شاید مهم‌تر از همه، از دو مورد پشتیبانی می‌کرد. به زودی، تمام مؤسسات تحقیقاتی و شرکت‌های پیشرو که بر روی یونیکس کار می‌کنند، مجبور شدند نحوه استفاده از حروف بزرگ را در کد استاندارد کنند: حروف بزرگ و کوچک به تشخیص متغیرها از ثابت‌ها کمک می‌کند (مانند snake_case برای متغیرها، SCREAMING_SNAKE_CASE برای ثابت‌ها).

این قراردادهای نامگذاری، همراه با فرهنگ همکاری فزاینده کدگذاری که یونیکس ایجاد کرد، به شکلی از آداب معاشرت تکامل یافت. نوشتن با حروف بزرگ کدتان به درستی برای برنامه نویسان دیگر بسیار مهم بود، و حروف بزرگ بیش از حد یک بسته تقلبی در نظر گرفته می شد. زمانی که این آداب و رسوم به پست‌های متنی در یوزنت (سیستم شبکه جهانی ایجاد شده در سال 1979) رسید، فایل واژه‌نامه (که بیشتر به عنوان فرهنگ لغت هکر شناخته می‌شود) حروف بزرگ را به عنوان فریاد تقدیم کرده بود. نکته این است که، اینترنت قبلا یک کشور مبتذل بود و برای کسانی که تخصص فنی داشتند و

بیشتر در اصطلاح آنها از حروف کوچک برنامه‌ای نوشته شده است. اما همه چیز در سپتامبر 1993 تغییر کرد، زمانی که aol دسترسی usenet را به یک سرویس ورود به سیستم تبدیل کرد، و دریچه‌هایی را به روی چیزی که کاربران اصلی Usenet (سپس بعدا irc و وب جهانی) noobs می‌گفتند، باز کرد. ناگهان، هجوم غیربومی‌های دیجیتال شروع به استفاده از گرامر مناسب و حروف بزرگ کردند، و به طرز سعادتمندانه‌ای از قوانینی که اکوسیستمی را که به تازگی محاصره کرده بودند، بی‌اطلاع می‌دانند.

در نهایت، چون تعداد آنها بسیار زیاد بود، زبان بومی هکر با حروف کوچک تبدیل به یک دمدمی مزاجی حاشیه‌ای شد و استفاده از حروف بزرگ به‌عنوان هنجار جدید به کار گرفته شد. من نمی گویم که دختران تامبلر از افراد مبتکر اینترنت که برای 4chan مقصد شده بودند سرقت کردند. اما من می گویم که حروف کوچک توسط آنها اختراع نشده است و شاید همیشه مشخصه افراد خارجی بوده است. البته شاید هیچ کدام از اینها مهم نباشد.

به گفته گرچن مکولوخ، نویسنده کتاب زیرا اینترنت: درک قوانین جدید زبان، حروف کوچک یک مورد کلاسیک از «معنی سازی مجدد» است. فقط به چیزی مانند "lol" نگاه کنید. نظریه مک کولوخ ساده است: اول، یک عبارت برای یک تابع خاص ساخته می شود (L.O.L. به عنوان خنده با صدای بلند). سپس، با استفاده بیشتر از افراد از این عبارت در زمینه های مختلف (lol به عنوان بیان بی اعتنایی)، معنای ثانویه آن بیشتر می شود.

به این ترتیب، معنای حروف کوچک اکنون هیچ ارتباطی با انجمن های هکری آن، یا حتی به اشتراک فمینیستی آن ندارد. امروزه، حروف کوچک را می‌توان clickbait کرد—gong.io، یک شرکت هوش مصنوعی که داده‌های بازاریابی را می‌فروشد، بیش از 85 میلیون ایمیل سرد را تجزیه و تحلیل کرد و به این نتیجه رسید که آنهایی که خطوط موضوعی با حروف کوچک دارند، دو برابر بیشتر از مواردی که با حروف بزرگ نوشته شده‌اند، باز می‌شوند.

من در مورد افراد هم سن و سال خود شنیده ام که "حروف کوچک" می شوند زیرا حروف بزرگ در متن ها و برنامه های دوستیابی به عنوان "بیش از حد شدید" خوانده می شود. حروف کوچک همچنین می تواند یک نماد وضعیت باشد - وقتی جک دورسی 40 درصد از کارکنان خود را در فوریه اخراج کرد، او این کار را در یک توییت کاملا کوچک انجام داد. میشل لیانگ، سرمایه‌گذار رشد فناوری، به من می‌گوید: «هرچه سن شما بیشتر شود، ایمیل‌هایتان رسمیت کمتری دارند.

به ندرت هیچ یک از ایمیل های جفری اپستاین به درستی با حروف بزرگ نوشته می شد. و با این حال، جیب‌های اینترنت همچنان معتقدند که تایپ کردن با حروف کوچک به نوعی ضداساسی است، که در روند توییتر ارسال عبارت «با حروف کوچک تایپ می‌کنم چون ضد سرمایه‌داری هستم» مشهود است. شاید این می‌تواند اشاره‌ای به شیوه‌ای باشد که نویسندگانی مانند قلاب‌های زنگ از حروف کوچک برای «مرکز کردن» خود از نوشته‌هایشان استفاده می‌کنند. یا به شاعر مورد علاقه هر دانشجو، ای کامینگز. یا به هنرمندان آلمانی باهاوس که دو مورد را از نظر زیبایی شناختی «ناهماهنگ» می دانستند. aleksic، ریشه شناسی، جایگزینی بیشتر ارائه می دهد

او می‌گوید: «مردم ممکن است با حروف کوچک نشان دهند که ai نیستند». بدیهی است که ai می‌تواند با حروف کوچک بنویسد، اما شما حداقل باید آن را برای انجام این کار تشویق کنید، بنابراین برخی از "اصطکاک" ذاتی وجود دارد، etimologynerd می‌گوید. به هر حال، خواندن یک مقاله کاملا با حروف کوچک کاملا آسان نیست. نویسنده و سام کریس که خود تشخیص داده است، زیبایی را در نحوه شکافتن موها توسط این ترانه خسته و متناقض می‌بیند: او اخیرا در زیرپشته خود نوشت: «نوشتن پاراگراف‌های بزرگ کاملا با حروف کوچک، بالاترین «احترام» است که می‌توانم به شما نشان دهم.

"خواندن پست‌های من باید مانند پاک کردن کره چشم‌هایتان با سمباده باشد. من تا زمانی که آزاد شوید به شما حمله می‌کنم." etymologynerd تا آنجا پیش می رود که اصرار می ورزد که حروف کوچک عادی جدید است. یا نه وقتی دوباره به اینترنت پرنسس، زیرپشته فیشر کوان مراجعه می کنم، متوجه می شوم که او تغییر بزرگی ایجاد کرده است: او اکنون با حروف بزرگ می نویسد.

نظر خود را در مورد این مقاله با ما در میان بگذارید. نامه ای به ویرایشگر در mail@wired.com ارسال کنید.