بچه‌های بیشتری از هوش مصنوعی برای همنشینی استفاده می‌کنند - و این باعث می‌شود آنها تنها شوند

وقتی عوامل و ربات‌های هوش مصنوعی در هر جنبه‌ای از زندگی ما ادغام می‌شوند، نگرانی‌های زیادی وجود دارد. متا که اخیرا با پرداخت بیش از 17 میلیارد دلار برای حل و فصل دعوی مربوط به آسیب رساندن به کودکان موافقت کرده است، اکنون از شما می‌خواهد که تمام حساب‌های آنلاین خود را به یک «مأمور» بامزه به نام Muse بسپارید که ممکن است آدرس منزل شما را به یک غریبه بدهد. OpenAI به تازگی حباب‌های کوچکی به نام Dots را معرفی کرده است که ظاهرا می‌توانند کارهای روتین، مانند برنامه‌ریزی شام و سفارش آن را از محله مورد علاقه‌تان، خودکار کنند.

شرکت‌های هوش مصنوعی نمی‌خواهند شما فقط با ربات‌های چت آنها صحبت کنید. آن‌ها می‌خواهند که نمایندگانشان بخشی ضروری از روال روزانه شما باشند.

با این حال، به عنوان یک پدر و مادر، فکر می کنم شاید بدترین کاری که هوش مصنوعی می تواند انجام دهد این باشد که دوست فرزندم باشد.

همراهان هوش مصنوعی بیشتر از ChatGPT وجود داشته‌اند و محبوبیت آن‌ها در بین کاربران جوان در حال افزایش است. بر اساس نظرسنجی Common Sense Media که در سال گذشته انجام شد، بیش از نیمی از نوجوانان حداقل چند بار در ماه با همراهان هوش مصنوعی ارتباط برقرار کرده اند و از هر سه یک نفر تصمیم می گیرد به جای افراد واقعی درباره یک موضوع جدی با همراهان هوش مصنوعی صحبت کند. یک مطالعه نشان داد که در گروه‌ها و موقعیت‌های خاصی، یک ربات چت می‌تواند مزایایی را ارائه دهد - برای مثال، یک راه نجات برای جوانان LGBTQ که هیچ شبکه پشتیبانی حضوری ندارند. اما با این وجود، هشدارها و خطرات مهمی وجود دارد.

در همین حال، کارشناسان دیگر به والدین می گویند که هرگز به فرزندان خود اجازه دسترسی به همراهان هوش مصنوعی را ندهند و به آنها هشدار می دهند که این چت بات ها سابقه ارائه توصیه های خطرناک و شرکت در مکالمات جنسی را دارند. آدام رین شانزده ساله آوریل گذشته پس از ایجاد یک رابطه و بحث در مورد برنامه های خود با ChatGPT در اثر خودکشی درگذشت.

اگر بچه دارید، شنیدن این داستان‌های وحشتناک است. منطقی است تعجب کنیم که این مسائل چقدر گسترده هستند و چه کسانی را بیشتر تحت تأثیر قرار می دهند. در حال حاضر، اکثر بچه‌های کوچک‌تر از هوش مصنوعی برای همراهی استفاده نمی‌کنند. اما برای کسانی که هستند، مسائل از کجا ناشی می شود؟ و چگونه آنها از استفاده از ChatGPT برای کمک در انجام تکالیف خود به باز کردن آن در مورد مشکلات خود به ترجیح آن به دوستان انسانی خود می روند؟

برخی از پاسخ ها در حال ظهور از تحقیقات هستند.

چرا اینو نوشتم

اولین دختر من مدت کوتاهی پس از ورود ChatGPT به دنیا آمد، و به عنوان فردی که سال‌ها در زمینه فناوری فعالیت می‌کند، می‌دانستم که تأثیرات این فناوری، به‌ویژه برای جوانان، عمیق خواهد بود. بنابراین وقتی با مطالعه Anne Maheux در مدارس راهنمایی و همراهان هوش مصنوعی مواجه شدم، باید بیشتر در مورد اینکه اوضاع پیش می‌رود می‌دانستم.

بر اساس مطالعه جدید محققان دانشگاه کارولینای شمالی در چاپل هیل، حتی برای نوجوانان جوان، ارتباط مستقیمی بین استفاده از همراهان هوش مصنوعی و مسائل مربوط به سلامت روان وجود دارد. به گفته یکی از محققان، مقاله آنها، که هنوز در دست بررسی است، اولین مطالعه طولی در ایالات متحده است که به ارتباط دو طرفه بین همراهی هوش مصنوعی در نوجوانان و مسائل مربوط به سلامت روان پرداخته است. استفاده از هوش مصنوعی را در بین 2300 دانش آموز راهنمایی ترسیم کرد و دریافت که از هر پنج نفر یک نفر از هوش مصنوعی برای همراهی عاطفی استفاده می کند.

کسانی که بیشتر از هوش مصنوعی استفاده می کردند، سطوح بالاتری از تنهایی را گزارش کردند.

آن ماهوکس، استادیار روانشناسی و علوم اعصاب در UNC Chapel Hill و نویسنده اصلی این مطالعه گفت: «این فقط این نیست که بچه‌های تنها از هوش مصنوعی استفاده می‌کنند، و در غیر این صورت آسیبی نمی‌بینند». "این است که استفاده از هوش مصنوعی حرف اول را می زند و دانش آموزان دبیرستانی به دنبال استفاده از هوش مصنوعی احساس تنهایی خود را افزایش می دهند."

من اخیرا در مورد تحقیقات او و نقش فناوری در زندگی جوانان با ماهوکس صحبت کردم. ما درباره میزان آگاهی والدین و معلمان درباره آنچه اتفاق می‌افتد، آنچه که بچه‌ها از روابط انسانی که هوش مصنوعی نمی‌تواند فراهم کند، به دست می‌آورند، و اینکه آیا او به کودکی که تحت مراقبت او است اجازه می‌دهد از چت ربات هوش مصنوعی استفاده کند یا خیر صحبت کردیم. در حالی که او گفت در حال حاضر چیزهای زیادی برای ترسیدن وجود دارد، شواهدی وجود دارد که نشان می‌دهد، وقتی با هدف ارتقای یادگیری و رشد کودک و تحت نظارت یک بزرگسال دلسوز طراحی شود، هوش مصنوعی می‌تواند مزایایی را ارائه دهد، و در نهایت، او خوش‌بین است که ما می‌توانیم آینده بهتری طراحی کنیم.

دوباره برای بچه ها

مکالمه زیر برای طولانی بودن و وضوح کمی ویرایش شده است.

چگونه بسیاری از بچه ها به یک همراه هوش مصنوعی می رسند؟ آیا بچه ها شروع به استفاده از هوش مصنوعی برای کمک به انجام تکالیف می کنند و در نهایت با این فناوری رابطه عاطفی پیدا می کنند؟

در سطح بالایی، همراهان هوش مصنوعی - در تاریک‌ترین دیدگاه ما از آنچه ممکن است به نظر برسد - بچه‌ای هستند که یک ربات چت هوش مصنوعی را بهترین دوست خود می‌خواند. آن پدیده هنوز بسیار نادر است. مطمئنا تعداد زیادی از بچه ها هستند که این را تجربه می کنند، اما نمی توان گفت که همه بچه ها یا حتی بیشتر بچه ها هستند. فکر می کنم این خبر خوبی است.

اما این نیز درست است که خط بین باز کردن هوش مصنوعی برای پرسیدن سؤال در مورد تکالیف خود و یک رابطه همراهی کامل با هوش مصنوعی، مناطق خاکستری زیادی را شامل می شود. شواهدی وجود دارد، عمدتا شواهد مقدماتی و حکایتی، که نشان می‌دهد تعداد کمی از مردم با هدف اولیه ایجاد یک دوستی یا رابطه صمیمی به هوش مصنوعی باز می‌شوند.

بیشتر مردم از روی کنجکاوی، حس تازگی یا به دنبال پاسخی برای سوالی که بسیار عملی است، آن را باز می کنند. سپس این به طور بالقوه می تواند به چیزی شبیه به جستجوی مشاوره شخصی یا کمک به تصمیم گیری یا کمک به درک تجربیات اخیر خود با انسان های دیگر تبدیل شود. و این به طور بالقوه می تواند به چیزی که کمی احساسی تر است تبدیل شود.

آخرین مطالعه شما در مورد نوجوانان، همراهان هوش مصنوعی و سلامت روان چه چیزی را نشان داد؟

برخی از کودکان به روش‌های متفاوتی نسبت به سایر کودکان به دنبال هوش مصنوعی برای اهداف خاصی هستند. برای برخی از بچه ها، همراهی با هوش مصنوعی بسیار جذاب است، به خصوص بچه هایی که شاید دوستان نزدیک یا شبکه های اجتماعی در زندگی آفلاین خود نداشته باشند و در حال حاضر تنها هستند.

این یک مشکل مرغ و تخم مرغ است. آیا این بچه ها به دنبال همراهان هوش مصنوعی هستند یا اینکه داشتن یک همراه هوش مصنوعی این آسیب پذیری های بالقوه را تشدید می کند یا خطر مشکلات سلامت روان را تشدید می کند؟ آنچه ما دریافتیم این است که تعامل با یک همراه هوش مصنوعی به روشی که شبیه صمیمیت عاطفی در بین دانش‌آموزان دبیرستانی است، از نظر طولی با افزایش تنهایی در طول زمان همراه است. بنابراین بچه‌هایی که به دنبال این همراهان هستند، که احتمالا قبلا تنها هستند، نیز در طول زمان افزایش تنهایی را تجربه می‌کنند.

این سؤال جهت‌پذیری بالقوه وجود دارد که ما در اینجا شروع به پاسخگویی به آن می‌کنیم: این فقط این نیست که بچه‌های تنها از هوش مصنوعی استفاده می‌کنند و در غیر این صورت آسیبی نمی‌بینند. این است که استفاده از هوش مصنوعی حرف اول را می زند و دانش آموزان دوره راهنمایی احساس تنهایی خود را به دنبال استفاده از هوش مصنوعی افزایش می دهند. به عبارت دیگر، دانش‌آموزان دبیرستانی که از هوش مصنوعی برای صمیمیت عاطفی و همراهی استفاده می‌کردند، در طول زمان احساس تنهایی بیشتری کردند.

آیا می دانید این بچه ها چند بار از چت ربات ها استفاده می کنند؟

در نمونه ما - پس دوباره، اینها بچه های دبیرستانی ایالات متحده هستند - حدود 15 تا 20 درصد می گویند که حداقل چند بار در هفته برای هر هدفی از آن استفاده می کنند. ما نرخ استفاده خاصی برای همنشینی نداریم، زیرا سؤالاتی که پرسیدیم فقط در یک اندازه گیری فرکانس تنظیم نشده بودند، بلکه بیشتر در رابطه با میزان صمیمیت عاطفی آنها با ربات چت بود.

چه چیز دیگری می تواند باعث این تنهایی شود؟ تقریبا قطعا دلایل زیادی وجود دارد، و من فکر می کنم که داده های ما نشان می دهد که همراهی با هوش مصنوعی ممکن است یکی از دلایل باشد. قطعا قطعی نیست بدیهی است که باید بگویم. من یک دانشمند هستم و سعی می کنم در مورد این چیزها مردد باشم، اما واقعیت این است که آیا استفاده از هوش مصنوعی در این مورد خاص باعث تنهایی می شود یا نه، قطعا چیزهای دیگری نیز وجود دارد که باعث تنهایی می شود.

این می‌تواند چیزهای بی‌شماری در مورد کودک باشد، شاید آنها اضطراب اجتماعی زیادی دارند، شاید با مهارت‌های اجتماعی دست و پنجه نرم می‌کنند، شاید کودک در زندگی خانوادگی خود دچار مشکلاتی شده است و احساس ارتباط و تعلق قوی در خانه ندارد. می تواند چیزهای ساختاری باشد. کودک فقط به منابع مناسب دسترسی کافی ندارد. بنابراین مطمئنا چیزهای دیگری در اینجا وجود دارد، و معمولا استفاده از فناوری یکی از بسیاری از عواملی است که می تواند بر سلامت روان کودک تأثیر بگذارد.

و فکر می‌کنید چقدر والدین و معلمان از آنچه در حال وقوع است می‌دانند، و فکر می‌کنید چقدر مجهز هستند تا مداخله کنند یا فقط درگیر نحوه استفاده این بچه‌ها از این فناوری باشند؟

این یک فناوری بسیار لغزنده است. روشی که بچه ها از آن استفاده می کنند فقط در یکی دو سال گذشته به سرعت تغییر کرده است. من انتظار دارم که والدین، معلمان، افرادی که به بچه ها اهمیت می دهند احتمالا با سرعت تغییر دست و پنجه نرم می کنند. اما این نیز درست است که همه چیزهایی که ما برای مدت طولانی در مورد حمایت از کودکان و کمک به رشد آنها می‌دانیم، هنوز هم صادق هستند و با هر فناوری که بعد از هوش مصنوعی که بچه‌ها در حال بررسی هستند، صادق خواهند بود.

این موارد عبارتند از کنجکاوی، پرسیدن سوالاتی از بچه ها در مورد تجربیات زندگی آنها به صورت آنلاین و آفلاین، گفتگو با بچه ها به طوری که آنها بتوانند پیامدهای استفاده از فناوری های مختلف را درک کنند. آن‌ها می‌توانند بفهمند که چگونه، برای مثال، هوش مصنوعی در یک سیستم گسترده‌تر از عوامل اجتماعی، سیاسی و اقتصادی گنجانده شده است، از جمله این واقعیت که بسیاری از شرکت‌ها تلاش می‌کنند از توجه بچه‌ها برای کسب درآمد استفاده کنند، که بسیاری از بچه‌ها علاقه‌مند به شنیدن در مورد آن هستند.

حمایت از بچه‌ها همچنین به معنای فراهم کردن فضایی گرم و حمایت‌کننده برای آن‌ها برای یادگیری، اشتباه کردن، بچه‌بودن در دنیای آفلاین، داشتن مکالمات اصطکاک‌آمیز، چالش‌برانگیز، ناخوشایند و قرارهای اول و همه چیزهایی است که والدین گاهی سعی می‌کنند با تهیه یک ظرف امن برای کشف آن چیزها از بچه‌ها محافظت کنند. همه اینها همچنین می‌تواند راه‌هایی را برای بچه‌ها فراهم کند تا آنچه را که باید یاد بگیرند و توسعه دهند - همه منابع برای زندگی طولانی و پر رونق، حتی در زمینه هوش مصنوعی یا سایر فناوری‌های جدید.

بچه‌ها از انجام این نوع مکالمات با انسان‌های دیگر چه می‌آموزند که نمی‌توانند از هوش مصنوعی دریافت کنند؟

بچه ها نیاز دارند با افراد دیگر درگیر شوند. این برای همه ما صادق است. ما یک گونه فوق العاده اجتماعی هستیم. صرفا بودن در کنار افراد دیگر و صحبت با غریبه ها، چه رسد به داشتن پیوندهای اجتماعی قوی، واقعا برای ما خوب است. و همه آن چیزها در دوران نوجوانی، زمانی که بچه‌ها این حساسیت عصبی زیست‌شناختی به اطلاعات اجتماعی و پاداش دارند، به‌طور منحصربه‌فردی مهم هستند. آن وقت است که بچه‌ها یاد می‌گیرند که چگونه در مکالمه شرکت کنند، یاد می‌گیرند که چگونه ارتباط چشمی را حفظ کنند، چگونه زبان بدن را بخوانند، چگونه احساسات را بخوانند و دنیا را از دریچه دیگران درک کنند تا از دیدگاه آنها استفاده کنند.

این به این معنا نیست که چیزهای دیگری را ذکر کنیم، مانند عضویت در فرهنگ خود، آنچه ارزش دارد و آنچه انتظار می رود. همه اینها در زمینه سایر روابط اجتماعی انسانی یا روابط با گروه های اجتماعی گسترده تر که یک کودک ممکن است عضوی از آنها باشد، آموخته می شود.

بدیهی است که هوش مصنوعی نمی تواند و هرگز نمی تواند برخی از این موارد را ارائه دهد. در واقع نمی تواند همدلی یا مراقبت را تجربه کند. نمی تواند وارد یک رابطه انسانی واقعی متقابل شود. ممکن است بتواند برخی از آن چیزها را شبیه سازی کند، و شواهدی وجود دارد که می تواند به عنوان منبعی از تمرین اجتماعی عمل کند. این می تواند به بچه ها کمک کند تا از طریق پتانسیل مکالمات دشوار کار کنند و سپس به عنوان پلی برای تعامل با افراد دیگر عمل کنند. اما جنبه‌هایی از هوش مصنوعی وجود دارد که به سادگی نمی‌تواند جایگزین جنبه‌های مقدس اصلی انسان‌ها شود.

میشه دقیق تر بگی؟ چه چیزی در روابط انسانی وجود دارد که هوش مصنوعی نمی تواند شبیه سازی کند؟

روشی که در حال حاضر سیستم‌های هوش مصنوعی طراحی می‌شوند، که یک ویژگی ذاتی نیست، بلکه یک انتخاب طراحی است، این است که متمایز، بسیار موافق، انسان‌ساز باشد، و همه این چیزها می‌تواند منجر به توسعه توقعات یا درک بچه‌ها از روابط تعاملی شود که در واقع اساسا با یک رابطه عادی انسانی در تضاد است. برخی از ثابت‌ترین چیزهایی که من در فرضیه‌های آموزشی در مورد این موضوع و همچنین در تحقیقات تجربی نوظهور دیده‌ام این است که مردم به اصطکاک ناشی از روابط انسانی نیاز دارند.

روابط انسانی فقط سخت و نامرتب هستند و همچنین واقعا زیبا هستند. آنها هستند که زندگی انسان را با ارزش و ارزشمند می کنند. و با هوش مصنوعی که همیشه قابل قبول است، همیشه در دسترس است، نیازی به خود ندارد، نمی‌تواند به آن توجه کند یا از آن مراقبت شود، به کودکان کمک نمی‌کند تا چیزهایی مانند حل تعارض یا مذاکره، طرفدار اجتماعی بودن یا مراقبت از شخص دیگری که نیاز دارد را بیاموزند.

بسیاری از جنبه‌هایی که ممکن است در لحظه احساس ناراحتی کنند، برخورد با شخص دیگری یا فردی که فورا پاسخ نمی‌دهد، آن چیزها در واقع در بلوک‌های سازنده رشد مهارت‌ها و ظرفیت‌ها برای تبدیل شدن به یک فرد کارآمد و موفق در دنیای بزرگسالان اجتماعی مهم هستند.

این یک مشکل با هوش مصنوعی به طور کلی است، اینطور نیست؟ کارها را بدون دردسر می کند، اما اگر این مسیر با کمترین مقاومت را انتخاب کنید، از اصطکاک هایی که باعث می شود شما را یاد بگیرید و توسعه دهید و مهارت هایی را که برای وجود در جهان نیاز دارید، بسازید، اجتناب خواهید کرد.

کاملا. و من فکر می کنم که همه این چیزها به هم مرتبط هستند. هوش مصنوعی این راه حل بی دردسر و بدون اصطکاک را برای مشکلات روزمره ما ارائه می دهد، خواه مشکلات اجتماعی باشند، چه مشکلاتی در انجام تکالیف ما باشند، و این راه حل های فوری در لحظه واقعا احساس خوبی دارند، بنابراین برای ادامه دادن به آنها کاملا وسوسه انگیز هستند. اما این احتمال واقعی وجود دارد که در دراز مدت، ظرفیت ما را برای نه تنها روابط اجتماعی یا مهارت های شناختی، بلکه فقط یک توانایی کلی برای مقاومت در برابر پریشانی لحظه ای روزانه ناشی از داشتن یک زندگی عادی را از بین می برد.

و بنابراین فکر می‌کنم هر حوزه‌ای از روان‌شناسی انسان در آن نقطه جمع می‌شود، خواه اجتماعی، عاطفی، سلامت روانی یا شناختی.

آیا فکر می کنید که مداخلاتی وجود دارد که قانونگذاران می توانند انجام دهند یا حتی شرکت های فناوری می توانند انجام دهند که نتایج را برای بچه ها بهبود بخشد، شاید آنها را کمی احساس تنهایی کند؟

یک میلیون تغییر طراحی خاص وجود دارد که من توصیه می کنم. من فکر می‌کنم حداقل، سیستم‌های هوش مصنوعی می‌توانند مقدار بسیار خارق‌العاده‌ای از دسترسی به اطلاعات را داشته باشند، اما هیچ مزیتی از آن‌ها که به‌عنوان دوست عمل می‌کنند، وجود ندارد. بچه ها به دوستان انسانی دیگری نیاز دارند، نقطه پایان. من فکر می‌کنم طراحی سیستم‌هایی که برای سوءاستفاده از آسیب‌پذیری یا حساسیت کودکان به اطلاعات و روابط اجتماعی انسانی است، برای بچه‌ها بد است.

در سطح فدرال، به نظر می‌رسد که مقررات در راه نیست، اما در سطح ایالتی، مقررات ایالتی زیادی برای محافظت از کودکان وجود داشته است، با هدف ایجاد سیستم‌های ایمن‌تر، قرار دادن نرده‌های محافظ، تعدیل جنبه‌های مختلف مدل‌ها، طراحی، و رابط کاربری. فکر می کنم این چیزها به طور بالقوه می توانند تفاوت واقعی ایجاد کنند.

توصیه شما به والدین در رابطه با هوش مصنوعی و فرزندانشان چیست؟ آیا آنها باید به آنها اجازه استفاده از چت بات ها را بدهند؟

خلاصه نه اما من پدر و مادر نیستم، و دادن نصیحت بسیار آسان تر از اجرای آن است. تصمیمات والدین در مورد فناوری یکسری نیست. کودکان، والدین، پویایی خانواده، فناوری و زمینه ای که در آن استفاده می شود متفاوت است و در بسیاری از موارد انتخاب های شخصی هستند (والدین باید فرصت ها و خطرات بالقوه مختلفی را بسنجید). دهه‌ها تحقیق نشان می‌دهد که یک کودک به چه شرایطی برای رشد نیاز دارد. تحقیقات بسیار ناچیز به اثرات هوش مصنوعی بر جوانان می پردازد و آنچه تاکنون داشته ایم نشان می دهد که خطرات آن بیشتر از فواید آن است.

من هیچ نوع چت ربات هوش مصنوعی را به کودک تحت مراقبت خود نمی دهم تا بدون حضور من یا بزرگسال مورد اعتماد دیگری از آن استفاده کند. من علنا در مورد هوش مصنوعی و خطرات و مزایای آن با آنها صحبت خواهم کرد، اما برای من هوش مصنوعی، مانند همه فناوری‌ها، باید ابزاری باشد که برای پیشرفت انسان استفاده می‌شود، و زمانی که شواهد نامشخص یا حکایت از مضرات دارند، فکر می‌کنم بهتر است روی بچه‌ها آزمایش نکنیم. در حال حاضر، چت ربات‌های هوش مصنوعی که اکثر بچه‌ها از آن استفاده می‌کنند، بیشتر به نظر می‌رسد که رفاه کاربران آسیب‌پذیر، به‌ویژه کودکان را تضعیف می‌کنند.

خوب، من به عنوان پدر دو دختر، قطعا از آنچه در چند سال آینده خواهد آمد وحشت دارم.

چیزهای زیادی برای ترسیدن وجود دارد، اما چیزهای زیادی نیز وجود دارد که باید به آنها امیدوار بود. من فکر می کنم که همه می خواهند بچه ها رشد کنند. برخی از ما تحت انگیزه های متفاوتی هستیم و برخی از آن مشوق ها ممکن است منحرف باشند. اما بسیاری از ما واقعا سخت کار می کنیم تا دنیای بهتری برای بچه ها طراحی کنیم.