بچه های من روزشان را در کلاس درس نمی گذرانند. آنها آنها را صرف کاوش در جنگل می کنند.

کیتلین کانوی یک مادر دو فرزند در کلرادو است. با حسن نیت از کیتلین کانوی کیتلین کانوی مادر دو فرزند است که در کلرادو زندگی می کند.

او دو بچه 8 و 5 ساله خود را به یک مدرسه جنگلی می فرستد و آنها را در خانه آموزش می دهد.

او می گوید که تأثیر جسمی و روحی بر آنها بی نظیر است. این مقاله همانطور که گفته شد بر اساس گفتگو با کیتلین کانوی است. برای طول و وضوح ویرایش شده است.

سال‌ها پیش، زمانی که بزرگ‌ترین من نوزاد بود، من و شوهرم مستندی درباره تحصیل در فضای باز در کشورهای شمال اروپا دیده بودیم. این واقعا با ما طنین انداز شد، اما همچنین احساس شدیدی داشت زیرا ما به دیدن چنین تنظیماتی در اینجا عادت نداریم. جالب بود، اما همچنین وحشتناک - بچه ها از چاقو در جنگل استفاده می کردند.

سپس یک مدرسه جنگلی در کلرادو، جایی که ما زندگی می کنیم، پیدا کردم.

ما مدرسه جنگل را زمانی شروع کردیم که بزرگ ترین من 4.5 سال داشت

پسرم را در سردترین روز سال یعنی بهمن ماه شروع کردیم و من عصبی بودم. فرستادیمش بیرون و وقتی اومد خونه چیزی از آب و هوا نگفت. او حتی به سرد بودن هوا اشاره نکرد. او بلافاصله غرق شد.

تا دو سال پیش، تا کلاس اول، منبع اصلی آموزش او بود. آنها در آن زمان از یک برنامه تمام روز پیر می شوند، بنابراین ما اکنون در خانه مکتب می کنیم و از یک برنامه غنی سازی مدرسه خانگی برای او استفاده می کنیم زیرا آماده ترک برنامه نبودیم. کوچکترین من سه روز در هفته به مدرسه جنگل می رود و روزهای دیگر نیز در خانه درس می خواند.

مدرسه از ساعت 9 صبح تا 3 بعد از ظهر می باشد. هر روز تا زمانی که 15 درجه فارنهایت یا گرمتر باشد. گاهی سرپناهی دارند; گاهی اوقات آنها نمی کنند. آنها یاد می گیرند که چگونه بدن خود را گرم نگه دارند.

تمرکز اولیه بر رشد اجتماعی و عاطفی است. این به بچه ها فرصت می دهد تا توانایی های خود را چه از نظر جسمی و چه از نظر احساسی آزمایش کنند. راهنماها وجود دارند تا آنها را ایمن نگه دارند، اما آنها برای حل همه مشکلات یک بچه وجود ندارند. آنها یاد می گیرند که در مورد اختلافات با یکدیگر مذاکره کنند و در صورت نیاز می توانند کمک بگیرند.

وقتی در خانه هستیم، بیرون بودن را نیز در اولویت قرار می دهیم

ما از یک برنامه درسی سختگیرانه در خانه پیروی نمی کنیم. تمرکز اصلی ما روی قرار گرفتن در معرض است. ما مکتب خانه را می خوانیم تا آنها بتوانند همچنان بیرون بمانند و بدن و ذهن خود را تقویت کنند. ما همچنین گروهی از افراد را از طریق مدرسه جنگل پیدا کرده‌ایم که آنها را تعاونی مدرسه خانگی خود می‌نامیم. این دو خانواده دیگر هستند و همه ما به تسهیل "روزهای ماجراجویی" در بیرون کمک می کنیم.

من تمام روز با آنها سر میز آشپزخانه نمی نشینم. ما یک برنامه هنری اجرا می کنیم و هر دو بچه هم کلاس پیانو می خوانند و شنا می کنند. ما همچنین کار خودمان را در مورد خواندن، نوشتن و ریاضی انجام می دهیم.

هرگز انتظار نداشتم بچه هایم را در خانه آموزش دهم، اما آنها این کار را دوست دارند

من سابقه تحصیلی ندارم من از استارت آپ های ابتدایی می آیم و در حال حاضر یک مشاور املاک هستم. اما من همچنان این روش را دوچندان می کنم زیرا تأثیر باورنکردنی بر توانایی فرزندانم برای سازگاری با موقعیت های مختلف می بینم. آنها می توانند در یک رستوران بی حرکت بنشینند، اما همچنین می توانند از صخره به داخل رودخانه بپرند. آنها می دانند که شجاعت نتیجه بزرگی دارد.

سخت ترین قسمت نظرات دیگران است. ما مجبور بودیم از کاری که انجام می‌دهیم دفاع کنیم، کاری که مطمئنم هر والدین مدرسه‌ای مجبور به انجام آن بوده‌اند. یک واکنش فوری به من در مورد اینکه بچه‌هایم تمام روز در جنگل هستند این است: "اما اگر در دنیای واقعی نباشند چگونه یاد می‌گیرند؟" این می تواند ناامید کننده باشد، اما من فکر می کنم مهم است که مطمئن شویم مردم می دانند که گزینه های دیگری برای رشد اولیه کودکی وجود دارد.

مقاله اصلی را در Business Insider بخوانید