بچه ها از ممنوعیت های رسانه های اجتماعی پیشی می گیرند. این مشکلی نیست که ما باید آن را حل کنیم.

ممنوعیت های رسانه های اجتماعی در حال افزایش است. در ماه ژوئیه، فرانسه در محدود کردن دسترسی کودکان زیر 15 سال به رسانه‌های اجتماعی به استرالیا پیوست - قبل از اینکه این ممنوعیت توسط دادگاه عالی کشور به دلایل حقوق بشر مسدود شود. بریتانیا قصد دارد در اوایل سال 2027 دسترسی کودکان زیر 16 سال به فیس بوک، تیک تاک و سایر پلتفرم ها را ممنوع کند و اتحادیه اروپا نیز برنامه خود را برای ممنوعیت رسانه های اجتماعی برای کودکان زیر 15 سال اعلام کرده است.

اما درس های اولیه استرالیا که در سال 2024 ممنوعیتی را تصویب کرد، نشان می دهد که این نوع محدودیت های سنی به راحتی قابل دور زدن هستند. مطالعه‌ای که در اوایل سال جاری منتشر شد نشان داد که از هر پنج نوجوان زیر 16 سال، چهار نفر به سکوهای ممنوعه راه پیدا کردند. نوجوانان با موفقیت بسیاری از تاکتیک‌ها را برای دور زدن ممنوعیت‌ها کشف کرده‌اند، از استفاده از چهره خواهر یا برادر برای شناسایی تا کشیدن موهای تقلبی صورت.

برخی از حامیان ممنوعیت ها خواستار تمرکز بیشتر بر اجرای قانون شده اند که این راه حل ها را مسدود می کند. اما دور زدن یک سیگنال است، نه یک مزاحمت یا چیزی که به سادگی باید از آن جلوگیری کرد. این واقعیت که بچه ها فعالانه به دنبال راه هایی برای غلبه بر ممنوعیت ها هستند، محدودیت های آنها را برجسته می کند. ممنوعیت‌های رسانه‌های اجتماعی، دسترسی کودکان به اطلاعات، از جمله اطلاعاتی که برای رشد، شکل‌گیری هویت و اجتماعی شدن آن‌ها ضروری است، به ویژه در دوران نوجوانی سرکوب می‌کند. بدتر از آن، محدودیت بیشتر احتمالا نتیجه معکوس خواهد داشت.

بستن حفره‌ها در دروازه‌های سنی می‌تواند با سوق دادن کودکان به سمت گوشه‌های کمتر تعدیل‌شده و پرخطر از وب به آنها آسیب برساند. همچنین با وادار کردن افراد به ارائه اطلاعات شخصی حساس برای اثبات سن خود، حریم خصوصی و امنیت را برای همه تضعیف می کند.

در کارمان، متوجه شده‌ایم که والدین و فرزندان هر دو خواهان سیاست‌های دقیق‌تر و دقیق‌تر هستند که از کودکان، خانواده‌ها و حقوق آنها محافظت کند. این می‌تواند به شکل اعمال محدودیت‌های قوی‌تر برای جمع‌آوری داده‌ها توسط شرکت‌ها یا دادن ابزارهای انعطاف‌پذیر به خانواده‌ها برای کنترل محتوا و دسترسی به شرایط خاص خود باشد.

دروازه‌های سنی تغییر مورد نظر را ایجاد نمی‌کنند و فرزندپروری را در دنیای دیجیتال ساده‌تر نمی‌کنند. در بهترین حالت، آنها فقط سؤالات سخت تری را مطرح می کنند و گفتگو را به 16 سالگی کودک موکول می کنند. در بدترین حالت، آن‌ها وقتی بچه‌ها را در دنیای آنلاین می‌گذرانند، هیچ راهنمایی نمی‌گذارند.

اینترنت کمتر امن برای کودکان

وقتی جوانان محدودیت‌ها را دور می‌زنند، اغلب کارهایی را انجام می‌دهند که ما می‌خواهیم ذهن‌های در حال رشد انجام دهند و آنچه را که ما در زمینه‌های دیگر جشن می‌گیریم انجام می‌دهند: به کنجکاوی متمایل شویم، مشکل را حل کنیم، و استقلال را تمرین کنیم. برای بچه‌ها مهم است که این کار را به صورت آنلاین انجام دهند، عرصه‌ای که اغلب مهارت‌های اجتماعی را توسعه می‌دهند و هویت خود را اصلاح می‌کنند. ممنوعیت‌ها این انگیزه‌ها را زیر قالیچه می‌کشند و رویکردی پدرانه را در پیش می‌گیرند که نیازهای جوانان یا واقعیت‌های کاری را که آنها آنلاین انجام می‌دهند در نظر نمی‌گیرد.

همچنین خواسته برخی از والدین را نادیده می گیرد. وقتی سال گذشته مداخلات ایمنی رسانه‌های اجتماعی را بررسی کردیم، والدین به ما گفتند که اغلب با دروغ‌هایی به فرزندانشان می‌پیوندند که به آنها کمک می‌کند به خدمات مورد نیاز اما دردار دسترسی پیدا کنند. این پدیده جدیدی نیست؛ تحقیقات در سال 2011 نشان داد که والدین به فرزندان خود آموزش می دهند که چگونه از محدودیت های سنی فیس بوک دوری کنند. برخی ممکن است بگویند این والدین از آسیب های ناشی از وب غافل هستند یا به آنها اهمیت نمی دهند. اما والدین یک گروه یکپارچه نیستند.

بسیاری به سادگی پیشنهاد دسترسی مسئولانه به رسانه های اجتماعی را به فرزندانشان به عنوان راهی برای کمک به آنها در ارتباط با همسالان همفکر، یافتن محتوای اطلاعاتی و یادگیری مهارت های ایمنی دیجیتال می دانند. بسیاری از والدین بر این باورند که فواید آن بیشتر از خطرات آن است.

هنگامی که والدین کمکی به ارائه دسترسی نمی‌کنند و بچه‌ها نمی‌توانند وارد پلتفرم‌های مورد نظر خود شوند، احتمالا به سمت فضاهای آنلاین جایگزین می‌روند، اغلب فضاهایی با نرده‌های محافظ کمتر. گاهی اوقات بچه‌ها در پلت‌فرم‌های نسبتا بی‌ضرر، اگر غیر متعارف، ارتباط برقرار می‌کنند، در Google Docs یا بخش‌های نظرات پادکست با یکدیگر ارتباط برقرار می‌کنند. در مواقع دیگر آنها به پلتفرم های خطرناک تری می روند که می تواند آنها را در برابر سوء استفاده و شکار آسیب پذیر کند.

پس از ممنوعیت رسانه‌های اجتماعی استرالیا، تحقیقات اولیه نشان می‌دهد که زمان نمایش کودکان به طور معنی‌داری کاهش نیافته است، اما گاهی اوقات تغییر مسیر داده شده است، به طوری که برخی از کاربران جوان به فضاهایی می‌روند که نظارت نشده و برای والدین ناشناخته است. همانطور که شهرها در زمانی که شلوغ نیستند، طرح‌ریزی می‌کنند، خطرناک‌ترین پلت‌فرم‌ها برای جوانان آن‌هایی هستند که کمترین چشم‌ها را به خیابان دیجیتال دارند. پلتفرم‌های منسوخ، در حال مرگ و کمبود منابع، هم جوانان آسیب‌پذیر و هم کسانی را که آنها را شکار می‌کنند جذب می‌کنند.

اینترنت کمتر امن برای همه

دروازه های سنی خطرات خود را دارند. برخی از پلتفرم‌ها به‌طور خودکار فعالیت‌های آنلاین کاربران را برای تأیید سن آنها ردیابی می‌کنند. با انجام این کار، آنها مشخصات کاربران را جمع‌آوری و تجزیه و تحلیل می‌کنند تا در مورد آنها استنباط کنند، که می‌تواند خطر سوء استفاده یا افشای داده‌ها را افزایش دهد.

شرکت‌ها همچنین ممکن است برای تأیید سن از اسناد شخصی مانند گواهینامه رانندگی درخواست کنند، که می‌تواند منجر به سوء استفاده از اسناد حساس یا حتی سرقت هویت شود. نقض داده‌ها اتفاق می‌افتد: برای مثال، سال گذشته Discord گزارش داد که یکی از سرویس‌های شخص ثالث آن، 5CA، که برای تأیید سن استفاده می‌شود، در معرض خطر قرار گرفته است و حداقل 70000 تصویر از شناسه‌های دولتی کاربران را در معرض دید قرار داده است.

تلاش کمی برای یافتن راه‌هایی برای استفاده از این نوع اطلاعات برای مقاصد مخرب از طریق اتصال گواهینامه‌های رانندگی به حساب‌های خاص و فعالیت‌های آنلاین خصوصی که می‌تواند هر چیزی از نظرات سیاسی کاربران گرفته تا ترجیحات جنسی آنها را آشکار کند، نیاز دارد.

تلاش‌ها برای سخت‌تر کردن دسترسی کودکان به دروازه‌های سنی باعث شده است که سیاست‌گذاران دسترسی کودکان به VPN را محدود کنند. صورت‌حساب‌های تأیید سن ایالتی در میشیگان و یوتا سعی کرده‌اند در حفاظت از حریم خصوصی ارائه‌شده توسط این ابزارها مداخله کنند (لایحه یوتا اکنون توسط یک دادگاه فدرال مسدود شده است)، و کمیسر امنیت الکترونیک استرالیا در حال تشویق پلت‌فرم‌های رسانه‌های اجتماعی برای شناسایی و مسدود کردن استفاده از آن‌ها است. اما الزام کاربران بزرگسال برای اثبات سن خود برای دسترسی به VPN اساسا هدف آن فناوری متمرکز بر حریم خصوصی را شکست می دهد.

این می‌تواند بسیاری از کاربران، به‌ویژه روزنامه‌نگاران و مدافعان حقوق بشر را که روی موضوعات حساس کار می‌کنند، در خطر نظارت دولت و حتی انتقام قرار دهد.

در عوض چه چیزی می تواند کار کند؟

به جای تلاش برای جلوگیری از دسترسی جوانان به خدمات آنلاین که به آنها امکان دسترسی به اطلاعات و مشارکت در ارتباطات ضروری برای سن را می دهد، سیاست گذاران باید بر انگیزه هایی تمرکز کنند که شرکت ها را به سمت رفتاری سوق می دهد که در وهله اول برای بچه ها خطر ایجاد می کند.

برای مثال، پلتفرم‌ها باید با محدود کردن جمع‌آوری و استفاده از داده‌هایی که شرکت‌ها برای هدف‌یابی محتوا و ویژگی‌ها برای همه کاربران، از جمله کودکان، استفاده می‌کنند، آنچه را که کارشناسان تعامل ناسالم یا فعالیت اعتیادآور می‌نامند، کاهش دهند. تقریبا همه والدین و نوجوانانی که با آنها صحبت کردیم از سیاستگذاران می‌خواهند که چنین محدودیت‌هایی را اعمال کنند، زیرا به خوبی می‌دانند که استفاده شرکت‌ها از داده‌ها هسته اصلی ویژگی‌هایی مانند تبلیغات هدفمند است. هم نوجوانان و هم والدین نیز از ویژگی هایی که به گونه ای طراحی شده اند که همه ما را برای مدت طولانی تر از آنچه می خواهیم آنلاین نگه دارند، ناامید هستند.

رویکرد دیگر گسترش در دسترس بودن ابزارهای کنترل‌شده توسط کاربر است تا خانواده‌ها راه‌های آسان، انعطاف‌پذیر و کاربرپسند برای محدود کردن دسترسی به موارد نامطلوب داشته باشند. به عنوان مثال، فیلتر محتوای مبتنی بر کلمه کلیدی می تواند دانش آموزی را که با نام مستعار یا جوک خاص مورد هدف قرار گرفته است، قادر سازد هر پست یا نظر حاوی آن را مسدود کند. بعید است که پلتفرم‌ها بدانند که کودک چه کلمه یا اصطلاحی را ممکن است بخواهد مسدود کند، و نه سیاست می‌تواند به دنبال رسیدگی به چنین انواع آسیب‌های پویا باشد. با این حال، Policy می تواند ابزارهایی را ارائه دهد که قدرت را به دست کاربران بازگرداند.

شیوه‌های ضعیف حفظ حریم خصوصی، جریان‌های محتوای اضطراب‌آور و نیاز تقریبا اجتناب‌ناپذیر به استفاده از فناوری‌های دیجیتال برای کارهای روزمره، ارتباطات و جستجوی اطلاعات، به درستی والدین و نوجوانان را به خواهان تغییر واقعی در نحوه انجام تجارت شرکت‌ها سوق داده است.

دور زدن نشان می دهد که در کجا سیاست کوتاه می آید. اجرای دقیق‌تر به معنای جمع‌آوری داده‌های بیشتر خواهد بود و کودکان و والدین را در جایی که هستند ملاقات نمی‌کند.

مایکل لوریا یک محقق ارشد در مرکز دموکراسی و فناوری است که کار این سازمان را در زمینه ارزیابی و طراحی سیستم‌های فنی اجتماعی رهبری می‌کند. آلیا باتیا یک تحلیلگر ارشد سیاست در پروژه بیان آزاد مرکز دموکراسی و فناوری است که در آنجا حمایت از سیاست و تحقیق در مورد مسائل مربوط به امنیت آنلاین کودکان، فناوری‌های چندزبانه و حاکمیت حقوق بشر بر پلتفرم‌های آنلاین را رهبری می‌کند. دانا بوید، استاد ارتباطات گری گی در دانشگاه کرنل است، جایی که تحقیقات او بر تلاقی فناوری و جامعه متمرکز است.

آخرین کتاب او داده‌ها ساخته شده‌اند، یافت نشدند: داستانی از سیاست، قدرت و کارمندان دولتی که سرشماری ایالات متحده را نجات دادند است.