بگذارید یوسمیتی بسوزد

امسال، دولت ترامپ به آتش نشانان فدرال دستور داد: دیگر اجازه ندهید آتش سوزی شود. خرد متعارف در میان آتش نشانان و مدیران زمین های عمومی معتقد است که اجازه دادن به آتش سوزی در مناطق دور افتاده می تواند مفید باشد. داگ بورگام، وزیر کشور، به نیروی کار خود دستور داد تا از احتمال گسترش خطرناک جلوگیری کنند، اما اکنون اداره جدید آتش نشانی Wildland ایالات متحده باید یک سیاست "سرکوب کامل" در هر آتش سوزی را دنبال کند. بروک رولینز، وزیر کشاورزی، آن را در دستورالعمل خود به سازمان جنگل‌ها بیان کرد: «حمله اولیه را تسریع کنید».

"آتش سوزی را زودتر سرکوب کنید و رشد را محدود کنید." و هنگامی که پارک ملی یوسمیتی در ماه گذشته آتش گرفت، این همان کاری بود که آتش نشانان انجام دادند.

آسمان مه‌آلود بالای پارک مملو از هواپیماهاست. هلیکوپترهایی که خدمه هاتشات را به سمت آتش می برند. در یک نقطه، حداقل 17 هلیکوپتر به همراه بیش از 1000 آتش نشان در حال چرخش بودند. تام نیکولز، رئیس سابق آتش نشانی و هوانوردی برای خدمات پارک ملی (و هیچ ارتباطی با نویسنده اقیانوس اطلس تام نیکولز)، به من گفت: «من تقریبا 40 سال در یوسمیتی و با یوسمیتی کار کرده ام. "من هرگز چنین پاسخی ندیده ام."

در ابتدا، حمله تهاجمی به آتش منطقی بود: از نزدیک یک مسیر پیاده‌روی محبوب شروع شده بود و در شیب بالای واونا، یک جامعه کوچک در پارک، می‌سوخت. به نظر می رسید که عامل انسانی باشد. مقامات سابق آتش نشانی یوسمیتی به من گفتند در چنین شرایطی، سیاست فدرال، حتی قبل از امسال، از آتش نشان ها خواسته بود تا از "سرکوب کامل" برای اطفاء هرچه سریعتر آن استفاده کنند.

اما همانطور که گسترش یافت، آتش گنبد به سمت شمال و شرق، دورتر از کوه ها، دور از هر خانه یا اجتماع گسترش یافت. منابعی که برای مبارزه با آن ریخته می شد، شروع به سردرگمی برخی کهنه سربازان آتش نشانی کرد. همانطور که یکی از مقامات سابق یوسمیتی به من گفت: "واقعا دلیلی برای حمله به چنین آتشی وجود ندارد." (من با چندین منبع برای این داستان صحبت کردم که خواستند نامشان فاش نشود زیرا آنها مجاز به صحبت علنی نبودند و امیدوار بودند که از عواقب حرفه ای جلوگیری کنند.) چنین رویکرد تهاجمی می تواند خطرناک باشد.

پنج روز پس از تلاش برای خاموش کردن آن، یکی از هلیکوپترها در حال انجام قطرات سطل آب از دریاچه مجاور بود که سقوط کرد. هر دو خلبان جان باختند.

"برای چی؟" یکی از مقامات آتش نشانی فدرال به من گفت. "چیزی وجود ندارد. فقط اجازه دهید طبیعت کار خود را انجام دهد." یکی دیگر از مقامات مجبور شد بپرسد: "بیهوده مردند؟"

تحت سیاست دولت ترامپ مبنی بر سرکوب کامل آتش، تا کنون در سال جاری گیر افتادن - زمانی که موقعیت های آتش نشانان توسط شعله های آتش احاطه شده است - بالاتر از میانگین دو دهه گذشته است. به گفته بنیاد آتش نشانی Wildland، حداقل 17 آتش نشان، خلبان و پیمانکار وحشی کشته شده اند که از میانگین کل سال در دهه گذشته فراتر رفته است. این تعداد شامل چهار آتش نشان در کلرادو است که در تابستان امسال در واکنش به آتش سوزی های ناولز و گور به دلیل گسترش شعله های آتش در میان بادهای شدید و دید کم جان خود را از دست دادند.

پس از آن واقعه، چندین سناتور دموکرات از وزارت کشور خواستند تا بررسی کند که آیا سیاست سرکوب کامل آتش نشانان را در معرض خطر ناروا قرار می دهد یا خیر.

او به من گفت برایان فنسی، رئیس سرویس آتش نشانی Wildland، فکر نمی کند که سیاست جدید آتش نشانان را در معرض خطر بیشتری قرار دهد. مرگ دو خلبان در آتش سوزی گنبد یک تراژدی بود – که او امیدوار است آژانسش بتواند از آن درس بگیرد – اما او گفت: «این سالی نبود که اجازه آتش‌سوزی مدیریت شده روی چشم‌انداز را داد. زمستان از نظر تاریخی گرم بود و برف‌ها در بیشتر مناطق غربی ایالات متحده در پایین‌ترین حد خود قرار داشتند. مقامات فدرال نمی‌خواستند آتش‌ها را حتی در طبیعت بدون مراقبت بسوزانند.

و سیاست سرکوب دولت به معنای افزایش تعداد افراد و هلیکوپترهایی است که در حال مبارزه با آتش هستند، او گفت: "به جای دو موتور و یک هلیکوپتر، شاید شما چهار موتور، دو هلیکوپتر، شاید یک تانکر هوایی داشته باشید." او گفت، با توجه به گرما و خشکی هوا، اگر آتش‌نشان‌ها روی اطفای حریق تمرکز نمی‌کردند، در یوسمیتی و جاهای دیگر، بسیاری از آنها می‌توانستند بدتر باشند.

مسئله مهار یا خاموش کردن آتش به ویژه در یوسمیتی مهم است. اینجاست که بحث رسمی آمریکا در مورد این سیاست، پس از امضای آبراهام لینکلن در سال 1864، لایحه‌ای مبنی بر اعطای دره یوسمیتی و ماریپوزا گرو سکویاهای غول‌پیکر به کالیفرنیا به عنوان امانت عمومی آغاز شد. استفان پاین، مورخ آتش، به من گفت که کمیسیون نظارت بر منطقه در مورد مسئله سوزاندن سالانه توسط بومیان آمریکایی اختلاف نظر داشت.

پاین در کتاب خود درباره تاریخچه آتش سوزی یوسمیتی، پارک پیروسن، می نویسد: آتش سوزی هایی که توسط Ahwahneechees ایجاد می شد، "عمدی و هدفمند، حتی هنرمندانه" بود: "آنها آتش زدند تا علفزارها را باز نگه دارند و حیوانات شکاری مانند آهو را به علوفه تازه جذب کنند؛ درختان را از ازدحام کردن درختان جلوگیری کنند. برای ترویج انواع توت ها." برخی از اولین مأموران یوسمیتی ارزش را در آن دیدند. دیگران، مانند فردریک لا اولمستد، چنین آتش‌هایی را خرابکاری می‌دانستند که به قول او «وظیفه حفاظت» را تضعیف می‌کرد.

برای بیش از یک قرن پس از آن، سرکوبگران غالب بودند تا اینکه در سال 1974، رهبران یوسمیتی اجازه دادند آتش سوزی بزرگی در حوضه ایلیلوئت کریک، که نهر آن از پشت Half Dome، کوه طاس معروف پارک، ناشی از رعد و برق، شعله ور شود. این اولین آزمون بزرگ سیاست جدید آن برای مدیریت آتش سوزی های خاص برای منافع زیست محیطی بود. از آن زمان، بیش از 100 آتش سوزی از آن حوضه رخ داده است و دانشمندان رنسانس آن را مستند کرده اند. نسبت حوضه پوشیده از جنگل های انبوه مخروطیان 20 درصد کاهش یافت و موزاییکی از چمنزارها و علفزارها پدید آمد.

با رشد زنبورها، خفاش ها و گیاهان زیرزمینی، تنوع زیستی شکوفا شد. اسکات استفنز، پروفسور علم آتش‌سوزی در دانشگاه برکلی، به من گفت که حتی رودخانه‌ها نیز کمی بیشتر جریان داشتند، زیرا درختان کمتری برای آب و برف رقابت می‌کردند و فضای بازتری برای جمع شدن داشتند. او گفت که سوزاندن منظم همچنین با به حداقل رساندن میزان سوختن با شدت مخرب، حوضه را قادر می‌سازد تا آتش آینده را مدیریت کند. اکنون این جنگل «یکی از مقاوم‌ترین و فعال‌ترین جنگل‌های کل کالیفرنیا» است.

آتش‌سوزی‌های تجویز شده نیز که در شرایط مناسب تنظیم شوند، می‌توانند از آتش سوزی‌های داغ‌تر جلوگیری کنند. این شواهد تنها چهار سال پیش در یوسمیتی آشکار بود، زمانی که آتش Washburn در بیشه Mariposa و سکویاهای غول پیکر مورد احترام آن رخ داد. این پارک از دهه 1970 بیش از 20 آتش سوزی تجویز شده را در آن منطقه انجام داده بود. و هنگامی که آتش Washburn به بیشه نزدیک شد، شعله‌های آتش در اطراف مناطق تحت درمان حرکت کردند، گویی صخره‌هایی در یک جویبار بودند و از سکویاهایی که تعداد زیادی در جاهای دیگر در کالیفرنیا می‌سوختند، در امان ماندند.

اما در سال جاری، حداقل، تحت رهبری دولت ترامپ، به نظر می رسد که پارک از سوختگی های تجویز شده نیز عقب نشینی کرده است. به گفته دو نفر از افراد آشنا با این تصمیم، اگرچه در سال‌های اخیر یوسمیتی چندین آتش‌سوزی تجویز شده انجام داده است، اما امسال پارک هیچ‌یک از آنها را انجام نداده است و حتی آتش‌سوزی از پیش برنامه‌ریزی شده در نزدیکی بیشه ماریپوسا را ​​که برای ماه می، در حوالی روز یادبود برنامه‌ریزی شده بود، لغو کرد. آنها افزودند که Ray McPadden، سرپرست پارک، نگران بود که این امر بر بازدید از پارک تأثیر بگذارد زیرا نیاز به بسته شدن موقت بخش‌هایی از بیشه دارد.

(مک پدن به درخواستی برای اظهار نظر پاسخ نداد؛ سرویس آتش نشانی Wildland گفت که Yosemite به دنبال فرصتی برای تکمیل سوختگی در پاییز امسال است.)

سیسلی مولدون که سال گذشته به عنوان سرپرست یوسمیتی بازنشسته شد، به من گفت که در دراز مدت، اجتناب از آتش سوزی سکویاها را در معرض خطر قرار می دهد. و علاوه بر آن، رها کردن سوختگی‌های کنترل‌شده، که در نهایت آتش‌سوزی را کم نگه می‌دارد، همچنین به این معنی است که «شما واقعا مردم را در معرض خطر قرار می‌دهید». یک آتش سوزی کوچک - هر چند که شروع شود - می تواند به جلوگیری از آتش سوزی های بزرگ در آینده کمک کند.

تحت سازماندهی مجدد منابع آتش نشانی فدرال توسط دولت ترامپ، سرپرستان پارک های ملی دیگر تصمیم نمی گیرند که چگونه آتش سوزی هایی را که در داخل مرزهایشان شروع می شود مدیریت کنند. این اختیار اکنون در اختیار سرویس آتش نشانی Wildland است که در وزارت کشور مستقر است. پس از آتش‌سوزی تابستان گذشته دراگون براوو در گراند کانیون، آتش‌سوزی ناشی از رعد و برق که بیش از 100 ساختمان را ویران کرد، مقامات دولت ترامپ از ایده اجازه دادن به آتش سوزی برای سلامت چشم‌انداز اجتناب کردند.

از ابتدا، افرادی که با Dome Fire مبارزه می کردند - از جمله افرادی که از خدمات پارک ملی و دو تیم مدیریت حوادث بین سازمانی مختلف کالیفرنیا بودند - برای هفته ها تمام تلاش خود را برای خاموش کردن آتش انجام دادند. از آنجایی که در شیب‌های دور افتاده می‌سوخت، این آتش‌نشان‌ها برای رسیدن به شعله‌های آتش، حمل آذوقه و رها کردن آب به شدت به هلیکوپترها متکی بودند. (تیم‌ها همچنین قطارهای قاطر و آتش‌نشان‌ها را پیاده‌روی کردند.) خدمه در جنگل کمپ زدند و خطوط آتش را با دست قطع کردند. چنین پاسخی نیز گران است.

به گفته مرکز ملی آتش نشانی بین سازمانی، مبارزه با آتش سوزی 6700 هکتاری که هیچ ساختمانی را نسوخته است، تاکنون حداقل 55 میلیون دلار هزینه داشته است. سرویس آتش نشانی Wildland در بیانیه ای اعلام کرد که مدیران آتش نشانی نگران دارایی های مختلف با پیشرفت آتش سوزی بودند، از جمله Yosemite West - یکی دیگر از جوامع نزدیک - و منطقه اسکی Badger Pass.

در میدان، کار از نظر لجستیکی پیچیده بود و سرعت آن بالا بود. به گفته سرویس آتش نشانی Wildland، شش آتش نشان مجروح یا بیمار شدند. یکی از آتش‌نشان‌ها به من گفت که مردم سقوط، نیش زنبور، استنشاق دود را گزارش می‌کردند، و آتش‌نشان گفت، فراوانی حوادث «بیشتر از آن چیزی است که انتظار داشتی» برای آن‌چه که از مهار آتش به دست می‌آوردند. این شخص افزود: "مردم می گفتند ما چه کار می کنیم؟ اینجا چیزی نیست. ما داریم این آتش را می بندیم." "مردم این را زیر سوال بردند."

ازدحام تعداد زیادی هلیکوپتر باعث نگرانی‌های ایمنی نیز شد، از جمله تماس نزدیک در 19 سپتامبر بین یک هلیکوپتر آتش‌نشانی و چتربازان در نزدیکی فرودگاه Mariposa-Yosemite، یک فرودگاه کوچک در خارج از پارک. پل ویگنال، مالک شرکت، به من گفت، اگرچه یکی از کارمندان Skydive Yosemite در یک جلسه توجیهی صبحگاهی به آتش‌نشان‌ها درباره برنامه‌هایشان هشدار داده بود، زمانی که پنج نفر بعد از آن روز از ارتفاع 14000 فوتی پریدند، هنگامی که هلیکوپتری حامل محموله در مجاورت منطقه فرود آنها شناور بود، شناور شدند.

ویگنال گفت که به نظر نمی رسید خلبان هلیکوپتر پیام های رادیویی هواپیمای چترباز را زیر نظر داشته باشد و یکی از غواصان به اندازه کافی نزدیک شد تا با خلبان هلیکوپتر تماس چشمی برقرار کند. زمانی که سایر اعضای گروه پایین آمدند، هلیکوپتر پرواز کرده بود. ویگنال به ویژه نگران هجوم شدید هوا از تیغه هلیکوپتر بود. ویگنال گفت: «اگر بتواند چتر نجاتی را ببیند، باید از آنجا بیرون بیاید.

سرویس آتش نشانی Wildland در بیانیه ای اعلام کرد که در جریان این حادثه، خلبان هلیکوپتر "در پاسخ به چتربازان" اقدام کرد و آتش نشانان بعدا با اپراتور چتربازی ملاقات کردند تا درباره این حادثه صحبت کنند. آدرین فریمن، سخنگوی یکی از تیم های مدیریت حوادث بین سازمانی برای Dome Fire، به من گفت که FAA یک برج کنترل موقت را وارد کرد و آتش نشانان تجهیزات را برای جلوگیری از مشکلات احتمالی جابجا کردند. مقامات بعدا فرودگاه را برای یک هفته تعطیل کردند. یک روز پس از حادثه چتربازی، یک هلیکوپتر دیگر برای مهار آتش فرود آمد.

شرایط سقوط مرگبار 20 سپتامبر همچنان در دست بررسی است. جامعه آتش نشانی حمایت خود را از خانواده دو خلبانی که جان خود را از دست دادند - گرگ کینگ و رایان کاتر - جمع آوری کرده و مراسمی را برای قدردانی از خدمات آنها برگزار کردند. خلبانان برای Precision، یک پیمانکار خدمات جنگلی مستقر در اورگان کار می کردند. پس از سقوط، استفاده از هواپیما در آتش متوقف شد زیرا مدیران سرویس آتش نشانی خطر ایمنی را ارزیابی کردند. زیان ها بر کل شرکت سایه افکنده است.

همانطور که برایان فنسی، رئیس آتش نشانی فدرال گفت، خطر آتش سوزی ممکن است به دلیل شرایط گرم و خشک امسال بیشتر از حد معمول باشد. اما این نوع سال ها در حال حاضر بیشتر دیده می شود. بعدی می تواند گرم و خشک نیز باشد. در یوسمیتی و در سراسر آمریکا، انتخاب همیشه خاموش کردن آتش‌ها خطرات خاص خود را دارد. آتش سوزی همچنان در حال انباشته شدن است و این احتمال را افزایش می دهد که بعدی آنقدر بزرگ باشد که هیچ کس نتواند آن را کنترل کند.