بیش از 4300 ساعت کار: با توری‌سازان Carrickmacross در پشت نفیس‌ترین لباس ایرلند آشنا شوید.

بازدیدکنندگان از پادگان کالینز در دوبلین در هفته آینده می‌توانند از اثیری‌ترین و نفیس‌ترین لباس توری Carrickmacross، شگفت‌انگیزترین لباسی که تا کنون در ایرلند ساخته شده است، شگفت زده شوند. در ژوئیه در سفارت ایرلند در پاریس که مدل آمریکایی کریستن مک منامی آن را پوشیده بود، اولین نمایش مد لباس کلر، مایکل استوارت، طراح مد کلر، در سفارت ایرلند در پاریس بود.

این روشی بود که استوارت برای ارج نهادن به یکی از بهترین توری‌های جهان و یک مهارت بزرگ میراث ایرلندی بود. همچنین از دست‌کاری پر زحمت دانتل‌سازانی که لباس را در خانه‌های خود در کو موناگان در طول شش ماه تکمیل کردند، تجلیل شد. استوارت می‌گوید: «این همچنین نشان می‌دهد که [توری] چقدر می‌تواند جدید و نوآورانه باشد.

این در طول احیای توری های ماشینی در مد، با تغییراتی از کت واک تا خیابان های بزرگ، از Chanel و Chloe تا Cos و M&S رخ می دهد. این بازتاب رنسانس قبلی در سال 2011 است، زمانی که توری از بودوار به مد بالا مهاجرت کرد. انجمن‌های مذهبی آن مدت‌هاست که برای پوشیدن لباس‌های روزمره کنار گذاشته شده‌اند، اما با این وجود، توری دست‌ساز هنوز به‌طور سنتی به مناسبت‌های خاص مانند عروسی، عشای ربانی یا تعمید اشاره می‌کند.

ساخت لباس Carrickmacross بیش از 4300 ساعت طول کشید و پس از اتمام، دور خط سجاف آن (که شامل گود یا قطار نمی‌شد) 13 متر بود. ترزا کلی، یکی از اصلی‌ترین سازندگان توری درگیر، می‌گوید: «می‌دانستم که قرار است خاص باشد، زیرا این کار قبلا هرگز انجام نشده بود، بنابراین از اهمیت تاریخی برخوردار بود».

با شبح زیبای خود و نقوش اصلی استوارت که با دست ترسیم شده بود، سنجاقک ها و شاه توت، با الهام از مناظر بومی او در بورن، لباس مدرن، تازه و خواستنی بود. ناتالی بی کولمن، طراح مد و مربی برنده جوایز از Carrickmacross که مدت‌ها از این هنر دفاع می‌کرده است، در این پروژه نقش محوری داشت.

در هفته مد لندن در سال 2019، مجموعه خواهران او، با همکاری سازمان ملل متحد، یک لباس عروس سفید رویایی با گلدوزی قرمز خونی و آستین‌های توری Carrickmacross را به نمایش گذاشت که در ادامه مجموعه دیگری در نیویورک نمایش داده شد.

او زمانی که استوارت در مدرسه هنر و طراحی لیمریک که در آن تحصیل می کرد، سخنرانی می کرد، ملاقات کرد. اولین آشنایی او با توری Carrickmacross زمانی بود که او لباس عروسی خود را که توسط مارتا هیوز ساخته شده بود به او نشان داد. استوارت تأثیری را که در آن زمان بر روی او گذاشته بود و حس «انرژی گرفته شده» از دستان سازنده آن را به یاد می آورد.

زمانی که او تصمیم گرفت لباس را طراحی کند، به برکت کلمن نیاز داشت و آنها یک سال با هم روی این پروژه کار کردند تا اینکه به دست سازندگان توری رسید. او می گوید: «این نمی توانست بدون او اتفاق بیفتد. توری با یک الگوی کاغذی پوشیده شده با تور و یک لایه ارگاندی روی آن شروع می شود. گفته می شود که این کاردستی در ایرلند در حدود سال 1820 در موناگان آغاز شد، زمانی که همسر یک رئیس محلی نمونه هایی از توری ایتالیایی را با خود آورد.

پس از قحطی، مدارس توری محلی برای تأمین درآمد برای خانواده‌های روستایی فقیر راه‌اندازی شد، صنعت کلبه‌ای که به طور گسترده گسترش یافت، صدها زن را استخدام کرد و بعدا توسط راهبه‌های سنت لوئیس هنگامی که مدرسه توری خود را در کریک ماکروس در سال 1888 افتتاح کردند، حمایت کردند. بنابراین توسط فقرا برای ثروتمندان ساخته شد.

هنگامی که سنت لوئیس در سال 1988 بسته شد، تعاونی (تشکیل شده در سال 1984) این صنعت را در دست گرفت و گالری توری Carrickmacross را تأسیس کرد، که اکنون یک نقطه کانونی در شهر است، با نمایش‌هایی از توری‌های امروزی و قدیمی، از روبنده‌های عروسی و لباس‌های جشن گرفته تا لباس‌های کلیسایی و لباس جشن تعمید. بازدید اخیر ما از گالری قبل از ملاقات با برخی از زنانی بود که روی لباس استوارت کار می کردند. آن مک ماهون 14 ساله بود که با راهبه ها شروع به ساختن توری کرد، او می گوید: «و من با آنها ماندم تا زمانی که آنها بسته شدند.

او می‌گوید: «برای یک روپوش کوچک که سه ساعت طول می‌کشد، 50p می‌گیرم». «این درآمدی بود که نیاز بود زیرا زنان در آن زمان برای کار بیرون نمی رفتند.»

او که یک صنعتگر ماهر است، هر روز از ساعت 10 صبح تا 10 شب روی صندلی راحتی خود در بند دوزی خود کار می کند. او می گوید: "من خیلی عادت کرده ام که چیزی در دست داشته باشم. تنها روزی که خیاطی نمی کنم روز کریسمس است."

خروجی او شگفت انگیز بوده است. او مأمور شد یک هدیه توری خوشامدگویی برای میشل اوباما با شبدر و قلب درست کند، توری دریایی برای سیبیل کانولی، بسیاری از لباس‌های تعمید، ده‌ها مانتیل برای مراسم تدفین، یک توری به طول 12 فوت برای عروس در تیپراری در سال گذشته و بسیاری دیگر درست کرده است. او می گوید: "من دوست دارم محصول نهایی و عروس را ببینم که از راهرو پایین می آید."

او همچنین در گالری توری تدریس می کند. او در حالی که تکه‌ای توری را می‌گیرد، می‌گوید: «ابتدا باید به آن‌ها یاد بدهید که چگونه آن را نگه دارند، و ابتدا باید از شر آن ناخن‌های قرمز خلاص شوید، بنابراین در هفته دوم هیچ ناخنی وجود ندارد و بعد از کلاس دوم قلاب می‌شوند.» او معتقد است: "توری Carrickmacross توسط افرادی که می خواهند آن را زنده نگه دارند زنده مانده است." شاگردان او شامل دو مرد بودند - مردان فرانسوی که در رشته طراحی مد تحصیل می کردند - "اما بهترین آنها تا کنون مایکل استوارت بود زیرا [کار برای او] عناصر زیادی را شامل می شد."

این دیدگاهی است که توسط یک توری‌ساز دیگر که روی لباس استوارت کار می‌کرد، برید دیری، تأیید کرد. "فکر نمی‌کردم لباس اینقدر شگفت‌انگیز باشد. مایکل به ما گوش داد. او واقعا به ما گوش داد و سپس طرح‌هایی را انجام داد که زیبا بودند." از Carrickmacross و پرورش یافته در خانه ای با سوزن، او 15 سال پیش توری سازی را آغاز کرد. "چیزی که به عنوان یک سرگرمی شروع شد به یک وسواس تبدیل شد. کار روی لباس زندگی من را تمام کرد - و من در آن زمان به نوه‌هایش هم فکر می‌کردم، به خانه می‌آمدم و شام می‌پزیدم و سپس روی آن کار می‌کردم. نمی‌دانستیم چقدر کار می‌شود، اما این کار را در شش ماه انجام دادیم."

یکی دیگر از قطعات فوق‌العاده‌ای که او برای عروسش درست کرد، یک حجاب توری بلند با کریستال است که یک سال طول کشید. "اگر قرار بود این کار را فقط برای پول انجام دهید، هیچ لذتی وجود نداشت. باید آن را دوست داشته باشید. من بلافاصله عاشق آن شدم."

برای ترزا کلی، توری سازی بسیار منطقی و دقیق اما خلاقانه است. "من عاشق مرزهایی هستم که توری تعیین می کند، اما در این مرزها می توانید ایده های مختلفی را کشف کنید، بنابراین همیشه که مرزها را کنار می گذارید، در حال یافتن بیان خود هستید." او اهل مولینگار، کو وستمیت است. او هنر را در اسلایگو عمدتا برای آموزش گلدوزی خلاق در NCAD مطالعه کرد. او هیچ چیز در مورد توری Carrickmacross نمی دانست تا اینکه 40 سال پیش به شهر آمد و توری را در کلاس های شبانه از "یک معلم شگفت انگیز"، کاترین فلاناگان آموخت.

او مدال طلا را در RDS به دست آورد که اولین مورد از بسیاری از افتخارات هنری او در ایرلند و خارج از کشور بود. در خانه او، شواهدی از این کار انتزاعی‌تر فراوان است، بنابراین دادن شش تا هشت ماه از زندگی‌اش برای «ایجاد دید دیگران» یک کار استثنایی بود، اما اگر توری نسازد، انگشتانش دچار خارش می‌شود. او می‌گوید: «من آن آدمی هستم که دوست دارم دست‌هایش شلوغ باشد. "من را پاک نگه می دارد! این بسیار مراقبه است، و من همیشه به این فکر می کنم که قرار است در آینده چه کاری انجام دهم."

توری Carrickmacross زنده مانده است زیرا "نسبتا سریع است و همیشه تجاری بود". "سایر توری سوزنی برای همیشه طول کشید تا ساخته شود." او به جای چادر، شال می‌سازد تا بتوان دوباره آن را پوشید. "اگر توری دارید، باید آن را به رخ بکشید."

از میان تمام کسانی که درگیر هستند، استعدادهای برجسته مارتا هیوز جوایز بی شماری را برای او به ارمغان آورده است. او که بیش از 40 سال پیش از کو مایو برای زندگی در Carrickmacross تسلط یافت، از سال 1988 9 بار برنده جایزه ملی شده است. در گوشه ای ساکت از اتاق نشیمن خود، روی صندلی راحتی با نور مناسب نشسته و در آنجا کارش را انجام می دهد، حلقه های کوچک آن را توضیح می دهد (قطعه ها و بخیه ها، دوخت ها، دوخت ها و تکه ها را پر می کند. دایره های بخیه) و ستاره های کوچک جزئیات کاردستی را امضا می کنند.

سیبیل کانولی، که در سال 1994 برای او تابلویی برای لباس مشکی برای نیویورک ساخت، کار خود را از نظر جراحی دقیق توصیف کرد. او با لبخند می گوید: "من همیشه سختگیر بوده ام و بزرگترین منتقد خودم هستم." او با افتخار می‌گوید: "اگر اول چشمم را خوش نمی‌آورد، به کسی چیزی نمی‌دهم. یک تکه توری خوب همان پشت یا جلو است."

او دو بار سرطان داشته است. توری‌سازی به من کمک می‌کند تا از نظر روحی و عاطفی دوباره روی زندگی‌ام تمرکز کنم. این بسیار درمانی است و بسیار تسلی‌دهنده است زیرا باید تمرکز داشته باشید. من می‌توانم به طرح‌های قدیمی نگاه کنم و از آنها بگیرم. او مجموعه ای ارزشمند از الگوهای عتیقه پیچیده شده در کاغذ روغنی و روغنی با نقاشی های دستی از نقوش دارد که برخی از طرح های مانتیل های قدیمی توسط Connolly استفاده شده است. الگوهایی مانند چنگ و شبدر بین 70 تا 80 سال قدمت دارند، در حالی که برخی دیگر برای لباس های کشیش به نظر او به یک قرن پیش باز می گردد.

لباس استوارت لذت بخش اما سخت بود، و همه آنها برای اولین بار به طور جمعی کار کردند تا آن را تمام کنند. "ما شش ماه فرصت داشتیم تا این کار را انجام دهیم و بسیار مفصل بود. آخرین قطعه من و ترزا از ساعت 9.30 صبح تا ساعت 5.30 صبح طول کشید - بقیه توری‌سازها ساعت 3 صبح رفتند - اما ما بالاخره آن را کامل کردیم. من آن را روی آن میز اتو کردم و با ناتالی در یک کیسه پلاستیکی ساده به لندن رفتم."

استوارت می‌گوید این لباس درباره دست‌های متفاوتی است که آن را ساخته‌اند، اما طراحی جدید است، با حسی متفاوت و با استفاده از عناصر سنتی این هنر. او می‌گوید که درزها با تکنیک توری روی هم قرار می‌گیرند، «بنابراین از نظر ساخت و ساز نیز بسیار نوآورانه است». این دستان من، دستان آنها، دستان تیم من بود و بنابراین به چیزی خاص تبدیل شد.

نمایش لباس توری Carrickmacross، که شامل لباس پارچه‌دار و مهره‌ای است که جایزه LVMH Savoir Faire را در سال 2024 برای استوارت به ارمغان آورد، در 10 نوامبر در Collins Barricks افتتاح می‌شود و به مدت هشت هفته ادامه دارد.