بیمارستان هایی که هارتلند آمریکا را درمان می کنند در خطر بسته شدن هستند

جوآن کلی، مدیرعامل Caidir، به نیوزویک گفت: «در بسیاری از جوامع روستایی و منطقه‌ای، بیمارستان محلی به طور همزمان یک مکان مراقبت، یک کارفرما، یک لنگر اقتصادی، یک منبع اورژانس و اغلب بافت همبند بین بیماران و سیستم مراقبت بهداشتی گسترده‌تر است.

بیمارستان های منطقه ای شکاف بین مطب پزشک و مراکز اصلی پزشکی را پر می کنند. از 6100 بیمارستان ایالات متحده، 5121 بیمارستان محلی و 1797 بیمارستان روستایی هستند. اما علیرغم جدایی ناپذیر بودن سیستم مراقبت های بهداشتی، تصویر اقتصادی آن ها متشنج است.

گزارش اکتبر 2026 انجمن بیمارستان‌های آمریکا درباره مشکلاتی که بیمارستان‌های روستایی با آن مواجه هستند هشدار داد: بیش از 40 درصد از بیمارستان‌های روستایی با ضرر مالی کار می‌کنند و از سال 2010، بیش از 150 بیمارستان تعطیل یا تغییر کاربری داده‌اند، 331 مورد خدمات مامایی حذف شده و 448 بیمارستان دیگر شیمی‌درمانی ارائه نمی‌دهند.

آماندا دوک، مدیر عامل Sandhills Medical در کارولینای جنوبی، به نیوزویک گفت: "در مناطق روستایی آمریکا، اولین سوال این نیست که کدام سیستم بهترین است. این این است که آیا کسی به اندازه کافی نزدیک است یا نه... بدون یک ماشین قابل اعتماد، یک کلینیک در 30 دقیقه دورتر ممکن است روی ماه باشد."

سندهیلز نمونه کتاب درسی مراقبت منطقه ای در آمریکا است. سالانه حدود 12000 بیمار را می بیند که 85 درصد آنها زیر 200 درصد خط فقر فدرال یا کمتر از آن زندگی می کنند و 65 درصد آنها بیمه نیستند یا از Medicaid استفاده می کنند.

"ارائه دهندگان روستایی با حاشیه های ناچیز کار می کنند... 42 درصد از بیماران ما فشار خون را مدیریت می کنند و 21 درصد دیابت را مدیریت می کنند. هر دو به مراقبت های اولیه ثابت پاسخ خوبی می دهند. هنگامی که دسترسی محلی ضعیف می شود، این بیماران مریض نمی شوند. آنها دیرتر و بیمارتر ظاهر می شوند، اغلب در اورژانس."

بیماران کمتر، تقسیم هزینه های ثابت را دشوارتر می کند. کمبود نیروی کار و بازپرداخت ناکافی این مشکل را تشدید می کند. تغییرات جدید سیاست فدرال که بر پوشش بیمه ای و Medicaid در قانون One Big Beautiful Bill تأثیر می گذارد، تهدید می کند که به این فشار اضافه کند.

کلی توضیح داد: «وقتی خدمات ناپدید می‌شوند یا بیمارستانی بسته می‌شود، تأثیر آن صرفا این نیست که بیمار مجبور به رانندگی دورتر شود. این می‌تواند تغییر کند که آیا مردم اصلا به دنبال مراقبت هستند، درمان را به تأخیر می‌اندازند، خانواده‌ها و مراقبان را مختل می‌کنند و تاب‌آوری کلی جامعه را تضعیف می‌کنند».

او معتقد است که «ما باید نقش مرکز پزشکی منطقه‌ای را بازنگری کنیم: چه مراقبت‌هایی واقعا باید محلی باشد، چه چیزی می‌تواند به صورت مجازی یا از طریق مشارکت ارائه شود، در کجا می‌توان تخصص تخصصی را به اشتراک گذاشت و چگونه فناوری می‌تواند به جای جایگزینی نیروی کار محلی گسترش یابد.»