بیمه دیپلماتیک یک استراتژی - نظر نیست

سفیر جدید اسرائیل در بلژیک، دیوید سارانگا، به سختی در پست خود مستقر شده است و در حال حاضر با مشکلی آشنا روبروست. پس از انتخابات اسرائیل، تلویزیون فلاندری وی تی ام ادعا کرد که 7.5 میلیون فلسطینی نمی توانند رای دهند. سارانگا خواستار اصلاح و عذرخواهی شد. VTM تصدیق کرد که این رقم بسیار زیاد است، اما کادربندی گسترده‌تر آن باقی ماند. هیچ عذرخواهی گزارش نشده است. سارانگا یک واقعیت را تصحیح کرده بود. اینکه آیا او نظر کسی را تغییر داده بود یا نه، موضوع دیگری بود. سارانگا حق داشت که صحبت کند. هر سفیر اسرائیل باید گزارش های نادرست را به چالش بکشد.

اما این اپیزود من را به سوالی بازگرداند که سال‌ها می‌پرسیدم: دیپلمات‌های اسرائیلی در اروپا چه چیزی می‌توانند به دست آورند، وقتی که اورشلیم به نظر می‌رسد در مورد آنچه از اتحادیه اروپا می‌خواهد نامطمئن به نظر می‌رسد؟ در سال 2006، من با Yehezkel Dror، یکی از متفکرترین محققان استراتژی کلان اسرائیل، دقیقا روی این سؤال کار کردم. ما استدلال کردیم که اسرائیل فاقد یک استراتژی منسجم در قبال اتحادیه اروپا است. بیست سال بعد، ای کاش می‌توانستم بگویم نگرانی‌های ما منسوخ شده بود. رویکرد دیپلماتیک اسرائیل و خطرات آن، اسرائیل نوعی رویکرد به اروپا دارد.

این کشور برای حمایت استراتژیک به واشنگتن متکی است، دولت های دوست را پرورش می دهد، و امیدوار است که آنها از دولت یهود در هنگام تصمیم گیری های دشوار در بروکسل محافظت کنند. من جذابیت را درک می کنم. گهگاه به اسرائیل خدمت خوبی کرده است. مشکل این است که دوستی ها تغییر می کند. زمانی که درور و من در سال 2006 نوشتیم، ایتالیا، آلمان، لهستان و چک سیلویو برلوسکونی از دوستان مهم اسرائیل بودند. آلمان و چک همچنان نزدیک هستند. روابط با لهستان دچار تنش شده است. مجارستان بعدها به یکی از قابل اعتمادترین حامیان اسرائیل تبدیل شد. سپس ویکتور اوربان در انتخابات آوریل 2026 مجارستان شکست خورد.

اورشلیم ناگهان خود را بدون متحدی یافت که به او وابسته شده بود. مجارستان دوستانه باقی می ماند، اما این قسمت خطرات ایجاد روابط پایدار در اطراف رهبران را نشان می دهد. نگرانی دیگری وجود دارد. برخی از سیاستمداران ناسیونالیست که از اسرائیل خواستگاری می کنند، جوامع یهودی را در کشورهای خود به شدت نگران کرده اند. اسرائیل باید قبل از جشن گرفتن هر دوستی جدید به این جوامع گوش دهد.

در سال 2025، کمیسیون اروپا پیشنهاد محدود کردن امتیازات تجاری تحت توافقنامه اتحادیه اروپا و اسرائیل و تعلیق بخشی از مشارکت اسرائیل در برنامه تحقیقاتی "افق اروپا" را ارائه کرد. این پیشنهادها هر چه شد، ضعف در رویکرد اسرائیل را آشکار کرد. تحت رای اکثریت واجد شرایط، یک دولت دوست نمی تواند یک تصمیم را متوقف کند. اسرائیل در یافتن حمایت دیپلماتیک در هنگام افزایش فشار بسیار خوب شده است. من کمتر متقاعد شده‌ام که تصمیم گرفته باشد که این رابطه به کجا برسد. دانشگاه‌ها، مشاغل و رفاه اسرائیل به اروپا بستگی دارد.

اسرائیل نیز سهم زیادی دارد. خرید سیستم دفاع موشکی ارو 3 اسرائیل توسط آلمان، اهمیت تخصص اسرائیل را برای امنیت اروپا نشان می دهد. با این حال، در سال 2025، اسپانیا قراردادهای عمده سیستم های نظامی طراحی شده در اسرائیل را لغو کرد. تعالی فناوری به تنهایی نمی تواند همکاری را حفظ کند. سیاست مهم است و اسرائیل باید آن را جدی بگیرد. ایالات متحده شریک استراتژیک ضروری اسرائیل باقی می ماند. اما زمانی که واشنگتن و پایتخت های اروپایی با هم اختلاف نظر دارند، نزدیکی اسرائیل به آمریکا می تواند مراوداتش با اروپا را پیچیده کند.

اسرائیل باید در هر دو رابطه سرمایه گذاری کند. کار دیپلمات های اسرائیلی من برای دیپلمات های اسرائیل احترام زیادی قائل هستم. تصحیح اطلاعات نادرست و حفظ تماس ها در یک محیط اغلب خصمانه کار سختی است. اما اسرائیل باید مراقب باشد که دیپلماسی عمومی چه کاری را انجام دهد. برخی انتقادات اروپایی از اسرائیل ناعادلانه است. یهودستیزی و استانداردهای دوگانه واقعی هستند و باید به چالش کشیده شوند. با این حال، اختلافات دیگر مربوط به سیاست هایی است که دولت های اسرائیل انتخاب کرده اند.

جنگ غزه سوالات عمیقی را در سراسر اروپا در مورد رفتار نظامی اسرائیل و رنج غیرنظامیان ایجاد کرد. سیاست شهرک سازی در کرانه باختری برای دهه ها منبع اختلاف بوده است. اسرائیل ممکن است بر این باور باشد که دولت های اروپایی نیازهای امنیتی آن را اشتباه درک می کنند. گاهی اوقات انجام می دهند. اما مواردی وجود دارد که آنها سیاست های اسرائیل را به خوبی درک می کنند و همچنان با آنها مخالف هستند. این یک مشکل سیاسی است، نه یک شکست ارتباطی. یک استراتژی باید سوالات ناراحت کننده ای را مطرح کند.

کجا می توانیم سازش کنیم؟ از کدام منافع باید دفاع کنیم؟ آیا سیاست هایی وجود دارد که باید به دلیل عواقب گسترده تر آن ها تجدید نظر کنیم؟ بدون چنین انتخاب‌هایی، استراتژی کلان چیزی فراتر از دیپلماسی عمومی با افق زمانی طولانی‌تر می‌شود. در مارس 2026، دانشگاه گنت از یک پروژه تحقیقاتی اروپایی که شامل یک شریک اسرائیلی بود، کنار رفت. این خبر شخصا روی من تأثیر گذاشت.

من فارغ التحصیل دانشگاه گنت هستم و می دانم که ورود به دانشگاهی در یک کشور دیگر، تبدیل شدن به بخشی از جامعه آکادمیک آن و کشف اینکه همکارانی که دنیا را متفاوت می بینند، می توانند به شرکای قابل اعتماد تبدیل شوند. همکاری علمی از طریق برخوردهای معمولی رشد می کند. مکالمه بعد از یک سمینار می تواند منجر به یک پروژه تحقیقاتی شود. با گذشت زمان، روابط حرفه ای می تواند به دوستی تبدیل شود.

وقتی این پیوندها ناپدید می شوند، ما بسیار بیشتر از یک خط در یک توافقنامه همکاری را از دست می دهیم. من درک می کنم که دانشگاه ها با فشارهای خارج از دنیای آکادمیک مواجه هستند و برخی اختلافات واقعی هستند. اما من نگران این هستم که چه اتفاقی می‌افتد وقتی سال‌ها همکاری علمی قربانی اختلافات گسترده‌تر شود. در اینجا دیپلماسی عمومی هدف دیگری دارد: نه برنده شدن در بحث، بلکه زنده نگه داشتن گفتگو. ما باید امکان همکاری با یکدیگر را حفظ کنیم، حتی زمانی که توافق دور به نظر می رسد. همچنین باید جوامع یهودی در آنتورپ، بروکسل و جاهای دیگر را بشنویم.

آنها با فشار فزاینده ای برای پاسخگویی به تصمیمات دولت اسرائیل مواجه هستند. ارتباط آنها با اسرائیل مهم است، اما نیازها و منافع آنها متعلق به خودشان است. اورشلیم باید به این تمایز احترام بگذارد. کار بر روی رابطه اسرائیل با اروپا پس از انتخابات اکتبر، هیچ یک از بلوک های سیاسی اصلی اکثریت واضحی ندارند.

هر کسی که دولت بعدی را تشکیل دهد، یک رابطه اروپایی را به ارث خواهد برد که نیاز به توجه دارد. من می خواهم یک جاه طلبی ساده را ببینم: محققان اسرائیلی به همکاری با همکاران اروپایی، گفتگوی منظم با بروکسل، و مشارکت معنادار اسرائیل در بحث های مربوط به خاورمیانه. اسرائیل و اتحادیه اروپا از قبل نهادهایی برای گفتگو دارند.

شورای انجمن و گفتگوهای سیاسی تحت توافقنامه انجمن باید به طور منظم با مقامات ارشدی که مایل به رسیدگی آشکار به اختلافات هستند، ملاقات کنند. اسرائیل باید ضمن به رسمیت شناختن تعهدات قانونی خود، از همکاری علمی و اقتصادی محافظت کند. ماده 2 موافقتنامه انجمن، احترام به حقوق بشر را عنصر اساسی این رابطه می داند. اسرائیل می تواند علیه اقدامات نامتناسب استدلال کند، اما باید با مخالفت های اروپا مقابله کند. همچنین فرصت هایی برای تعمیق همکاری وجود دارد.

تجربه اسرائیل در مدیریت آب و سازگاری با آب و هوا می تواند به کشورهای اروپایی و همسایگان مدیترانه ای که با خشکسالی و آتش سوزی دست و پنجه نرم می کنند کمک کند. آینده غزه آزمون سخت تری خواهد بود. دولت های اروپایی در بازسازی و بحث در مورد حکومت نقش خواهند داشت. اسرائیل باید زودتر با آنها درگیر شود. این نیاز به رهبری دارد. وزارت خارجه باید سیاست اروپایی اسرائیل را هماهنگ کند و با شورای امنیت ملی و دفتر نخست وزیری همکاری کند. اروپا نیز وظایفی دارد. رهبران آن گاهی اوقات نیازهای امنیتی اسرائیل را اشتباه درک کرده اند.

اما ما نمی‌توانیم 20 سال دیگر را منتظر بمانیم تا اروپایی‌ها همه چیز را ببینند. اما آنها سزاوار بیش از یک بحث دیگر برای مدیریت هستند. آنها سزاوار یک استراتژی هستند. دیپلماسی عمومی می تواند سیاست خارجی را توضیح دهد و از آن حمایت کند. نمی تواند جایگزین آن شود. یک سفیر می تواند یک گزارش تلویزیونی در فلاندر را تصحیح کند.

تنها دولت اسرائیل می‌تواند تصمیم بگیرد که می‌خواهد در اروپا به چه چیزی دست یابد. نویسنده یکی از اعضای ارشد موسسه سیاست مردم یهودی (JPPI) و استاد مطالعات اروپایی و روابط بین‌الملل در گروه سیاست و دولت در دانشگاه بن گوریون نقب است.