بی‌اعتنایی فوتبال ایرلند به اسرائیل بیش از یک اعتراض سیاسی بود

من رفتار تیم فوتبال جمهوری ایرلند با اسرائیل را در دبرسن با ناباوری فزاینده و سپس با خشم تماشا کردم. امتناع از دست دادن با اسرائیل. ناکامی کاپیتان ها در تعویض پرچم، یکی از ساده ترین حرکات فوتبال برای احترام متقابل. بازوبندهای مشکی. این یک اقدام خودجوش توسط یک معترض تنها نبود. این یک تحقیر حساب شده و جمعی از تیم ملی اسرائیل بود که در برابر تماشاگران بین المللی اجرا شد. چه chutzpah نفس گیر. انتقاد از اسرائیل مشروع است.

خود اسرائیلی ها با صدای بلند و بی امان درگیر آن می شوند. اما بازیکنان ایرلندی در مورد سیاست های دولت بحث نمی کردند. آنها علنا از تک تک فوتبالیست‌های اسرائیلی دوری می‌کردند، گویی که صرفا نمایندگی اسرائیل باعث آلوده شدن آنها می‌شد. آنها با مسئولان مسابقه دست دادند، در عین حال این احترام اولیه را از حریفان اسرائیلی خودداری کردند. این تمایز همه چیز را به ما می‌گوید: این درخواستی برای صلح نبود.

این تمرینی برای طرد ملی بود. اگر من مسئولیت تیم اسرائیل را بر عهده داشتم، لحظه ای که بازیکنان ایرلندی سرود ما را به صحنه نمایش سیاسی خود تبدیل کردند، به طور جدی به این فکر می کردم که از زمین خارج شوم.

اگر پرچم، سرود، و بازیکنان ما در درجه اول احترام قرار می‌گیرند، چرا با شرکت در آن به این نمایش مشروعیت می‌بخشیم؟ با کسی بازی کنید که حاضرید دستش را بفشارید. اتحادیه فوتبال ایرلند (FAI) و بازیکنان بدون شک اصرار دارند که اقدامات آنها مربوط به غزه است، نه یهودیان یا اسرائیلی ها به عنوان مردم.

اما نیت‌ها پیامدها را پاک نمی‌کنند. وقتی اسرائیلی‌ها به تنهایی به‌عنوان افراد دست‌نخورده رفتار می‌شوند، وقتی سرودشان مشخص می‌شود، دست‌هایشان رد می‌شود، و نمادهای ملی‌شان به‌طور خودنمایی رد می‌شود، اجرا از انتقاد سیاسی به محکومیت جمعی تبدیل می‌شود. اسرائیلی‌های عرب در تیم ملی اسرائیل و این هم یکی دیگر از جزئیات ناخوشایند اجتماعی و اخلاقی ما برای نمایشنامه‌نویسان اخلاقی. تیم فوتبال اسرائیل شامل شهروندان عرب اسرائیل است. عنان خلیلی، اسرائیلی عرب اهل سخنین، در ترکیب اصلی مقابل ایرلند قرار داشت.

دیگر فوتبالیست های عرب در هر سطحی نماینده اسرائیل بوده اند. پس این دقیقا چگونه کار می کند؟ آیا بازیکنان ایرلندی نجیبانه از دست دادن با "ستمگران" خودداری می کردند، حتی زمانی که یکی از مردانی که پیراهن اسرائیل را به تن داشت، خود عرب بود؟ آیا وقتی در یونیفورم اسرائیلی ظاهر می‌شود، گنجاندن ناگهان به آپارتاید تبدیل می‌شود؟ واقعیت اسرائیل بسیار پیچیده‌تر از نسخه کارتونی است که توسط کسانی تبلیغ می‌شود که هر اسرائیلی را قبل از شروع بازی مقصر می‌دانند. یهودیان، مسلمانان، فصل اول

مسیحیان، دروزی ها و چرکس ها در فوتبال اسرائیل بازی می کنند. با این حال اعتراض ایرلندی هر بازیکنی را به یک هویت ظاهرا شرم آور تقلیل داد: اسرائیلی. این همبستگی نیست. این تعصب است که به عنوان فضیلت پنهان شده است. نمی توان آن را به سادگی به عنوان کنشگری بی ضرر از بین برد. این بوی تعفن غیرقابل انکار طرد یهودی ستیزانه را به همراه دارد، خواه هر شرکت کننده آن را بفهمد یا نه. دقیقا به یاد می‌آورم که زمانی که IRA موقت بمب عظیم خود را در مرکز منچستر در 15 ژوئن 1996 منفجر کرد، کجا بودم.

صبح یک شنبه بود و من در کمتر از سه مایلی در کنیسه بودم. من صدای انفجار را شنیدم و احساس کردم. بیش از 200 نفر مجروح شدند و قلب تجاری شهر ویران شد. تا حدودی، هرگز بهبود نیافته است. این در حافظه زنده اتفاق افتاد. همچنین بمب گذاری در هتل برایتون در سال 1984، تلاشی برای قتل نخست وزیر بریتانیا، مارگارت تاچر و اعضای دولتش در حالی که خواب بودند، رخ داد. پنج نفر کشته شدند. در سال 1974، بمب‌های ارتش جمهوری اسلامی ایران در دو میخانه گیلدفورد پنج کشته و ده‌ها زخمی برجای گذاشت.

مشکلات زانوبند، تیراندازی مجازات، آدم ربایی، بمب گذاری، و اعمال وحشتناک ارعاب، از جمله حملات قیر و پر، را علیه کسانی که متهم به برادری با مردم «خطا» بودند، به همراه داشت. دولت ایرلند به جای IRA صحبت نکرد و تعداد بی‌شماری از مردم ایرلند تروریسم جمهوری‌خواه را رد کردند. بریتانیا و شبه‌نظامیان وفادار نیز خونی در دست دارند.

صداقت تاریخی مستلزم این تمایزات است. اما دقیقا نکته همین است. کشوری با تاریخ ایرلند باید بهتر از همه ضرورت اخلاقی تمایز یک جمعیت از یک سازمان مسلح، یک فوتبالیست از یک دولت، و یک جامعه ملی را از کسانی که به نام آن مرتکب خشونت می‌شوند، درک کند. مردم ایرلند به درستی مخالفت کردند وقتی از جنایات ارتش جمهوری اسلامی ایران برای تهمت زدن هر شهروند ایرلندی استفاده شد.

با این حال، تیم ایرلندی اکنون دقیقا در آن نوع انگ جمعی علیه اسرائیلی ها شرکت کرده است. این شفافیت اخلاقی خودنمایی پس از قتل، تجاوز و ربودن اسرائیلی ها توسط حماس در 7 اکتبر کجا بود؟ اصرار بر این بود که قربانیان اسرائیلی به‌جای موانع نامناسب برای روایت سیاسی مد روز، به‌عنوان انسان در نظر گرفته شوند؟ چرا خشم ایرلندی‌ها زمانی که اسرائیل پاسخ می‌دهد اغلب رعد و برق است، اما زمانی که یهودیان سلاخی می‌شوند به طرز عجیبی واجد شرایط است؟

با این حال جهانی گرایی که نتواند نام متجاوزی را که جنگ را آغاز کرد، نتواند گروگان ها را به رسمیت بشناسد و نتواند با یک فوتبالیست اسرائیلی دست بدهد، به هیچ وجه جهانی گرایی نیست. این یک اخلاق انتخابی است که لباس سیاه تشریفاتی به تن دارد. بحث این نیست که گذشته آشفته ایرلند برای همیشه مردم ایرلند را از انتقاد از کسی محروم می کند. این پوچ خواهد بود. ملت ها حق دارند یاد بگیرند، تغییر کنند و صحبت کنند. اما اقتدار اخلاقی مستلزم فروتنی، ثبات و آگاهی از تاریخ است.

این اجازه را به یک اتحادیه فوتبال نمی‌دهد که یک مسابقه ورزشی را به مراسم عمومی تحقیر اسرائیل تبدیل کند و در عین حال خود را به عنوان وجدان اروپا معرفی کند. FAI انتخاب‌هایی داشت. مقامات و بازیگران آن می‌توانستند بیانیه‌ای در حمایت از غیرنظامیان هر دو طرف صادر کنند. آنها می‌توانستند خواهان صلح، محکومیت تروریسم، سوگواری در رنج فلسطینیان و یادآوری قربانیان اسرائیل در 7 اکتبر باشند.

آنها می توانستند در حالی که با مخالفان خود به عنوان انسان رفتار می کردند، رقابت شدیدی داشته باشند. در عوض، آنها سیاست انحرافی را انتخاب کردند. و اجازه دهید واضح بگوییم: امتناع از دست دادن هیچ کاری برای یک کودک فلسطینی ندارد. سر تعظیم به «حتیکوه» جنگ را پایان نمی دهد. انکار یک پرچم به Manor Solomon هیچ جانی را نجات نمی دهد. این حرکات برای بازیکنان ایرلندی هیچ هزینه ای ندارد، چیزی به دست نمی آورد و هیچ کس را روشن نمی کند. تنها هدف ملموس آنها این است که به اسرائیلی‌ها احساس تحقیر کنند.

اسرائیلی‌ها بمب‌گذاری‌های انتحاری، حملات موشکی، قتل‌عام‌ها و گروگان‌گیری را تحمل کرده‌اند، در حالی که بسیاری از اروپا به آنها در مورد آداب دفاع از خود سخنرانی می‌کنند. ما به آموزش اخلاقی از افرادی که وجود ما را چیزی شرم‌آور می‌پندارند، نیاز نداریم. شاید نباید کاملا شگفت‌زده شویم: در ماه مه 1945، نماینده آلمان در TaoiseachÉ از TaoiseachÉ بازدید کرد. برای ابراز تسلیت پس از مرگ هیتلر، اقدامی که به عنوان پروتکل دیپلماتیک از آن دفاع شد اما به عنوان لکه‌ای در تاریخ جنگ ایرلند به یادگار ماند. ایرلند این مسابقه را 3 بر صفر برد.

Congratulations to its players on their football.But before a ball was kicked, they lost something more important. آنها از روحیه ورزشی که رقابت بین المللی را ممکن می کند و جدیت اخلاقی که اعتراضشان نشان می دهد تسلیم شدند. بنابراین بله، من عصبانی هستم. اسرائیلی ها باید عصبانی باشند. Decent football supporters should be angry.If Irish football wants respect, it should begin by showing some. Until then, the FAI can keep its sanctimony, its theatrical gestures, and its chutzpah.Israel should accept criticism.

هرگز نباید تحقیر را بپذیرد. نویسنده خاخام و پزشک است. او در مورد اخلاق، رهبری و انعطاف پذیری یهودی می نویسد و تدریس می کند. کارهای او در rabbidrjonathanlieberman.substack.com و youtube.com ظاهر می شود. @rabbidrjonathanlieberman