"بی پناه": خانواده هایی که در چادر در ساحل غزه زمستان را پشت سر می گذارند

خان یونس، غزه – چند متر دورتر از دریا، نزدیک بندر القراره در ساحل غزه، انس الشامی، 33 ساله، سعی می کند خانواده شش نفره خود را در یک چادر ویران گرم و خشک نگه دارد. محافظت کمی در برابر باد و باران ارائه می دهد، در حالی که رطوبت هر لحظه به رختخواب و وسایل آنها نفوذ می کند. امواج متورم در دریا نیز با نزدیک شدن به فصل زمستان یک تهدید دائمی است.

ساحل انتخاب محل زندگی الشامی نبود، اما پناهگاهی که خانواده او پس از آواره شدن از خانه خود در آن پناه گرفتند، به سرعت شلوغ شد. آنها نمی توانند چیزی امن تر از این چادر بخرند.

اکنون او و خانواده اش در ترس دائمی از تکرار سیل زمستان گذشته زندگی می کنند.

الشامی و خانواده‌اش مجبور به ترک بنی سهیله در شرق خان یونس در جنوب غزه شدند، زمانی که این منطقه بخشی از به اصطلاح «منطقه زرد» اسرائیل شد که فلسطینیان اجازه رفتن به فراتر از آن را ندارند.

او به الجزیره می گوید: «من به دنبال زمین در مناطق آواره گشتم که بتوانم چادر بزنم، اما ازدحام بیش از حد و هزینه های بالای اجاره این کار را غیرممکن کرد. "بنابراین مجبور شدم در ساحل بمانم، علیرغم خطراتی که من و خانواده ام با آن روبرو هستیم."

الشامی زمستان گذشته را به یاد می آورد، زمانی که آب دریا و باران چادر او را در حالی که خانواده در خواب بودند سرازیر کرد. از خواب بیدار می‌شد و بچه‌هایش را در آب دراز می‌کشید. رختخواب و وسایل آنها به طور مکرر خیس شده بود و او قادر به محافظت از آنها در برابر سرما نبود زیرا چادر به حوض تبدیل شد.

علیرغم تلاش در تمام سال، خانواده نتوانسته اند جای دیگری برای رفتن پیدا کنند و آنها را با زمستان دیگری در ساحل روبرو کرده است.

او می‌گوید: «قرار گرفتن مکرر فرزندانم با آب، سرما و نم باعث بیماری جدی شد که زندگی آنها را تهدید کرد.

این یک داستان آشنا در امتداد این خط ساحلی است.

ابراهیم ابوطیر، 47 ساله، که خانواده‌اش نیز از شرق خان یونس آواره شده‌اند، با هفت فرزندش در یک چادر تنگ در خط ساحلی بندر مشترک است. پناهگاه فرسوده فاقد هر گونه نیاز اولیه است و محافظت کمی در برابر سرما، باران و باد ارائه می دهد.

او می‌گوید: «چیزی که من را بیشتر آزار می‌دهد این است که در مقابل فرزندانم احساس ناتوانی کنم. من نمی‌توانم لباس‌های زمستانی برای محافظت از آن‌ها در برابر سرما تهیه کنم یا حتی یک تشک خشک برای آن‌ها بخوابم.»

می‌گوید باد شدید و صدای بلند شدن امواج او را شب‌ها بیدار نگه می‌دارد و از سیل دیگری مثل سال گذشته که آب چادر را غرق کرد و خانواده را مجبور به تحمل سرما در فضای باز کرد، وحشت دارد. بزرگترین آرزوی او یافتن سرپناهی امن است که فرزندانش بتوانند بدون ترس بخوابند.

برخی خانواده ها راه حلی موقتی برای جلوگیری از آب پیدا کرده اند.

آنها با پر کردن دیگ های آشپزی آسیب دیده با خاک، مانعی در برابر نفوذ آب دریا در کنار چادرها ساخته اند.

انجمن مایاسم، یک سازمان کمکی که با همکاری World Central Kitchen کار می کند، از این نوآوری استفاده کرده و اکنون در حال تولید این دیوارهای قابلمه برای خانواده ها در این منطقه نزدیک به بندر القراره است.

این ابتکار از گلدان‌های بزرگی استفاده می‌کند که با قرار گرفتن مکرر در معرض شعله، خوردگی و سوراخ‌ها غیرقابل استفاده می‌شوند. سه گلدان اهدایی توسط World Central Kitchen با خاک پر شده و روی هم چیده شده‌اند و ارتفاع آنها تقریبا به 150 سانتی‌متر می‌رسد تا موانعی را تشکیل دهند که آب ورودی را مهار کرده و از رسیدن امواج به مکان‌های پناهگاه جلوگیری می‌کند.

خلیل ابولاهیا، هماهنگ کننده واکنش اضطراری انجمن، به الجزیره گفت: «این ابتکار در ابتدا شامل ایجاد موانع برای محافظت از فضای امن انجمن بود که میزبان برنامه های آموزشی، مدرسه، فعالیت های فرهنگی، هنر و برنامه های میراث است. این ایده بعدا به تلاشی برای محافظت از چادرهای خانواده‌های آواره در امتداد نوار ساحلی تبدیل شد.»

در حالی که این نمونه ای از تفکر نوآورانه است که می تواند به خانواده های فقیر و در معرض خطر در غزه کمک کند، با این وجود تنها اقدامی موقتی است که نمی تواند کمبود گسترده سرپناه امن را جبران کند.

این ابتکار در بحبوحه هشدار کمیته اضطراری زمستانی غزه مبنی بر بدتر شدن یک فاجعه انسانی صورت می‌گیرد، زیرا چادرها و کاروان‌ها با کمبود شدیدی مواجه هستند زیرا مقامات اسرائیلی همچنان از ورود آنها به نوار غزه جلوگیری می‌کنند و در کنار آن، مواد ساختمانی و سوخت حیاتی را تحویل می‌دهند.

این کمیته گزارش داده است که نیروهای اسرائیلی همچنین حدود 70 درصد تجهیزات عملیاتی ضروری شهرداری ها و 90 درصد تجهیزات نجات دفاع غیرنظامی را منهدم کرده اند. بحران سوخت به این معنی است که ماشین آلات و ژنراتورها به زودی به طور کامل کار نمی کنند و توانایی واکنش به سیل، انجام عملیات نجات و پاکسازی جاده ها را بیشتر محدود می کند.

در مجموع، حدود 200000 چادر فرسوده وجود دارد که صدها هزار آواره از جمله کودکان، زنان و افراد دارای معلولیت را در خود جای داده است.

کمیته هشدار داده است که حدود 7800 مورد از آنها در مناطق بسیار خطرناک واقع شده اند، از جمله در بستر رودخانه های خشک که ممکن است در حال حاضر سیل شوند، حوضچه های جمع آوری آب باران و سواحل در معرض امواج کوبنده زمستانی. اینها باید فورا به مکان های امن تر منتقل شوند.

حدود 2000 ساختمان ترک خورده نیز در معرض خطر ریزش قرار دارند و خانواده هایی را که به داخل آنها پناه برده اند تهدید می کند. این کمیته می‌گوید که مصالح ساختمانی، کاروان‌ها، سرپناه و سوخت همگی ضروری هستند.